U nas zapłacisz kartą
Pryszcze po 35 roku życia - Przyczyny, Leczenie i Pielęgnacja Skóry
Pielęgnacja skóry trądzikowej po trzydziestce
Nie ma kremów na trądzik hormonalny przeznaczonych konkretnie na ten właśnie problem. Żeby się pozbyć trądziku hormonalnego po 30. roku życia, trzeba przeanalizować codzienną pielęgnację, wyeliminować popełniane błędy i wprowadzić odpowiednie kosmetyki przeciwtrądzikowe. Pielęgnacja cery trądzikowej powinna obejmować przede wszystkim dokładne oczyszczanie, ale też nie należy przesadzać: wystarczy umyć skórę rano i wieczorem. Zbyt częste mycie i usuwanie z niej sebum paradoksalnie pobudzi gruczoły łojowe do jeszcze bardziej wytężonej pracy.
Czasami w niezbyt nasilonych przypadkach trądziku wystarczy zmienić sposób pielęgnacji domowej, by zobaczyć poprawę wyglądu skóry. Bardzo ważne jest dokładne oczyszczanie cery, by odblokowywać ujścia gruczołów łojowych. Mycie twarzy powinno się składać z trzech etapów: zmywania twarzy odpowiednim preparatem do demakijażu, płynem micelarnym, mleczkiem czy chusteczką, następny etap to mycie wodą z odpowiednim preparatem myjącym, a potem tonizowanie cery – radzi Magdalena Łopuszyńska.
Do mycia stosujcie albo łagodne emulsje, albo specjalne żele i pianki przeznaczone konkretnie do skóry z trądzikiem. Ważne, żeby dokładnie usuwały zanieczyszczenia, ale równocześnie nie wysuszały i nie podrażniały. Tonik do cery trądzikowej nie powinien natomiast zawierać alkoholu, za to szukajcie w nim składników normalizujących i ściągających, antybakteryjnych i przeciwzapalnych, np. cynku, niacynamidu, wyciągów ziołowych. Ciekawą propozycją są toniki z kwasami, szczególnie z kwasem migdałowym, salicylowym czy glikolowym.
Wyjątkowo uważnie trzeba dobierać krem do cery trądzikowej. Sprawdźcie, czy nie zawiera substancji komedogennych, które zapychają pory i powodują wysyp niedoskonałości. Należy do nich między innymi parafina, olej kokosowy i olej z kiełków pszenicy. Taką ostrożność trzeba zachować zwłaszcza wtedy, gdy szukacie kremu, który nie jest przeznaczony konkretnie do cery problematycznej. Jeśli waszym problemem jest trądzik po 30. roku życia, to prawdopodobnie nie stosujecie już produktów dla nastolatków, lecz np. kremy przeciwzmarszczkowe, w których mogą kryć się składniki niesprzyjające skórze trądzikowej.
Jakie są przyczyny powstawania pryszczy? Skąd się biorą pryszcze?
Pryszcz to mała krostka lub grudka, która pojawiając się na naszej twarzy lub innej części ciała, powoduje pogorszenie humoru i panikę, jak to ukryć czy zagoić. Pryszcze rozwijają się, gdy gruczoły łojowe lub tłuszczowe ulegają zatkaniu i zakażeniu. Prowadzi to do obrzęku, zaczerwienienia i często zmian wypełnionych ropą.
Pryszcze i trądzik właściwie kojarzą nam się z tym samym. Najczęściej występują w okresie dojrzewania, ale tak naprawdę to mogą się pojawić u osoby w każdym wieku. W okresie dojrzewania bardzo zmienia się nasz układ hormonalny. Może to powodować nadmierną aktywność gruczołów łojowych znajdujących się u podstaw mieszków włosowych. Łatwo się domyślić, że pryszcze występują u kobiet najczęściej w wieku młodzieńczym i w okresie menstruacji, kiedy zachodzą zmiany w ilości wydzielanych hormonów. Pryszcze najczęściej pojawiają się na twarzy, plecach, klatce piersiowej i ramionach. Wynika to z faktu, że w tych obszarach znajduje się najwięcej gruczołów łojowych. Trądzik pospolity, główna przyczyny powstawania pryszczy, dotyka ponad 80% nastolatków. Po 25 roku życia trochę się to zmienia - według statystyk dotyczy 3% mężczyzn i 12% kobiet.
Czynniki ryzyka
Wciąż nie jest jasne, dlaczego jedne osoby mają więcej pryszczy, a niektóre prawie wcale. Oczywiście sporą rolę odgrywają hormony oraz czynniki genetyczne. Są jednak i inne czynniki.
Dobre i złe bakterie
Delikatne mycie skóry może pomóc w zapobieganiu infekcji, ale z kolei nadmierne szorowanie może pogorszyć stan zainfekowanej skóry. Podobnie, jak w jelitach, tak i na skórze mamy "dobre" bakterie, które nas chronią przed chorobami, oraz te "złe", które mogą wywołać choroby i różne dolegliwości.
Naukowcy z Washington University School of Medicine zidentyfikowali dwa unikalne szczepy bakterii P. acnes w skórze u 20% osób zmagających się z pryszczami. Osoby ze zdrową skórą nie miały tych szczepów. Inny szczep z kolei występował u osób ze zdrową skórą, a brakowało go osobom z pryszczami. Może to wskazywać, że poszczególne rodzaje bakterii determinują nasilenie i częstotliwość wyprysków. Naukowcy sugerują, że bakterie te mogą również oddziaływać z różnymi innymi czynnikami, takimi jak poziom hormonów i sebum. Kwestie te jednak wymagają szerszych badań.
Zakażenia drożdżakowe
Wypryski mogą być także powiązane z infekcjami drożdżakowymi Pityrosporum (inaczej malassezia lub folliculutis). Gdy dostaną się one do mieszków włosowych i zaczną rozmnażać, wówczas mogą się pojawić drobne, ale za to dość swędzące małe, okrągłe krostki. Najczęściej występują one w górnej części klatki piersiowej, ramionach, górnej części pleców, czasami także na twarzy.
Większość ludzi posiada te drożdże na swojej skórze i nic się nie dzieje. Krostki powstają, kiedy drożdży robi się za dużo. Może to się zdarzyć zarówno kobietom, jak i mężczyznom, w różnym wieku. Stan skóry pogarsza noszenie przepoconych ubrań z włókien syntetycznych.
Co ważne, wypryski spowodowane drożdżakami są podobne do trądziku, a leczenie ich tymi samymi metodami co trądzik, m.in. antybiotykiem, może pogorszyć stan skóry. Antybiotyk będzie zwalczać bakterie, które mogłyby kontrolować drożdże i ich rozmnażanie. W przypadku malassezia konieczne jest leczenie przeciwgrzybiczne.