U nas zapłacisz kartą
Jak słońce wpływa na skórę - Przeciw i za pryszcze po słońcu
Pryszcz w ustach na wardze - jak leczyć?
Odpowiednie leki są przepisywane wyłącznie przez dermatologa po ustaleniu dokładnej diagnozy. Jeśli przyczyną wysypki są błędy w kosmetycznej pielęgnacji warg, użycie niewłaściwych środków dekoracyjnych, wszystkie produkty będą musiały zostać zmienione i przyzwyczajeni do ścisłego przestrzegania zasad higieny, zatrzymania gryzienia lub zerwania palców peelingu.
Operacja zostanie podjęta, jeśli tłuszcz tłuszczowy lub pryszcz pojawi się w wardze - w jaki sposób chirurg zaleci leczenie. Guza najlepiej usunąć całkowicie za pomocą kapsułki. Izolowane vyluschivanie lub wypalenie zawartości może prowadzić do powtarzającego się powstawania tłuszczaka w tym samym miejscu. Procedura ekstrakcji wen'rik jest prosta i zajmuje niewiele czasu, a także rehabilitację.
W przypadku infekcji herpetycznych istnieje wiele możliwości niż zastosowanie pryszczu na wardze:
- nalewka z propolisu,
- Gerpevir,
- Zovirax ,
- Acyklowir,
- gwoździe z nagietka lekarskiego,
- Acigerpine,
- Cyclovir,
- Vivorax,
- Acyc,
- Provirsan,
- Virolex,
- Acyclostad,
- Cytivir,
- Opryszczka,
- Cyclovax,
- Gervirax i inni.
Ważne jest rozpoczęcie leczenia wirusowych blistrów wymienionymi lekami w ciągu pierwszych 36-40 godzin od pojawienia się jednego trądziku. Opryszczka jest w stanie rozmnażać się szybko i rozprzestrzeniać w zdrowych tkankach. Jeśli pęcherzyki pękną spontanicznie, patogenne komórki ponownie dostaną się do uszkodzonego naskórka i nastąpi druga infekcja.
Gdy diagnoza ujawniła poważne choroby wewnętrznych układów i narządów lub patologii jamy ustnej i zębów, dermatolog wysyła pacjenta do odpowiednich specjalistów - gastroenterologa, ginekologa-endokrynologa, higienistki stomatologicznej, neurologa lub chirurga. Objawowa terapia wysypek na wardze jest rozwijana i przeprowadzana dopiero po wyznaczeniu kompleksowego leczenia choroby podstawowej, która stała się przyczyną powstawania trądziku.
Tak powstaje pryszcz
Bakterie uwalniają enzymy (lipazy) rozkładające obojętne tłuszcze łoju na mniejsze cząstki (wolne kwasy tłuszczowe). Właśnie te kwasy tłuszczowe powodują powstawanie stanów zapalnych. Wzrasta liczba zakażonych komórek i wydzieliny wypełnającej woreczek. Jest tam coraz mniej miejsca, przez co nasila się nacisk na ścianki mieszka włosowego zablokowanego czopem rogowym. W pewnym momencie ścianki nie wytrzymują nacisku, pękają, a zawartość rozlewa się na otaczającą tkankę. Powstaje ostry stan zapalny, tworzą się krosty.
Trądzik pospolity może mieć różne etapy. Pierwsza odmiana trądziku charakteryzuje się zaskórnikami utrzymującymi się przez miesiące, a nawet lata, w okresie dojrzewania. Rozróżnia się zaskórniki otwarte i zamknięte. W zaskórnikach zamkniętych ujście mieszka jest zatkane, spod skóry prześwituje biaława grudka, czop łojowo-rogowy. Często dochodzi do zakażeń i nagromadzenia się ropy, ponieważ zawartość mieszka nie może się wydostać na zewnątrz. W zaskórnikach otwartych ujście się nie domyka, widoczny jest czarny punkt. Nie ma on nic wspólnego z brudem, jak się powszechnie uważa. Czarny kolor spowodowany jest utlenianiem się czopu rogowo-tłuszczowego. Kolejnym etapem trądziku jest jest acne papulopustolosa. W zaskórniku powstały już zmiany zapalne, grudki i krosty. Ten etap może ciągnąć się latami. Prawie każda krosta pozostawia wklęsłą (rzadziej także wypukłą) bliznę. Jeśli trądzik się pogarsza, rozwija się raczej rzaska forma acne conglobata. W wyniku stanu zapalnego wokół mieszka tworzą się guzkowate nacieki i ropne, a po ich ustąpieniu pozostają blizny wklęsłe i wypukłe.
Uczulenie na słońce - przyczyny i czynniki ryzyka
Fotodermatoza idiopatyczna pojawia się zwykle podczas pierwszego kontaktu skóry ze słońcem. Po zimie organizm nie wytworzył jeszcze odpowiedniej ilości melaniny - barwnika, który chroni skórę przed szkodliwym działaniem słońca, co jest przyczyną dokuczliwych objawów skórnych.
Przykładami tego rodzaju fotodermatozy są osutki świetlne, świerzbiączka letnia, pokrzywka słoneczna, opryszczki ospówkowate i młodzieńcza osutka wiosenna.
Z kolei za reakcję fototoksyczną odpowiadają substancje chemiczne zawarte w kosmetykach (np. perfumach), leki (np. leki przeciwbólowe, środki antykoncepcyjne, niektóre antybiotyki), a także zioła (np. dziurawiec).
Tego typu reakcja może wystąpić u każdego, pod warunkiem zadziałania substancji fototoksycznej i promieniowania UV w odpowiednio dużej dawce.
Reakcja fotoalergiczna różni się od fotodermatozy idiopatycznej i reakcji fototoksycznej tym, że bierze w niej udział układ odpornościowy.
Reakcja fotoalergiczna powstaje w wyniku wystawienia skóry na działanie substancji uczulającej, tzw. fotohaptenu, i promieniowania UV (najczęściej UVA).
Zmienione pod wpływem słońca cząstki substancji uczulającej łączą się z białkami skóry, co prowadzi do wytworzenia alergenów uczulających, które układ odpornościowy zapamiętuje.
W konsekwencji do pojawienia się objawów alergii dochodzi po każdym następnym kontakcie z tą konkretną substancją uczulającą (niezależnie do jej dawki) i nawet po krótkim pobycie na słońcu.
Do substancji fotoalergizujących można zaliczyć m.in. niektóre leki (np. sulfonamidy), substancje zapachowe (np. piżmo ambratowe) i substancje roślinne (np. zawarty w czosnku diallilodisiarczek).
Warto wiedzieć, że ryzyko uczulenia na słońce wzrasta u chorych na bielactwo (nie mają oni melaniny, więc skóra łatwo ulega poparzeniom słonecznym), toczeń rumieniowaty i osób zmagających się ze schorzeniami metabolicznymi (np. porfirie).