U nas zapłacisz kartą
Pryszcze po testosteronie - Jak radzić sobie z problemem i pielęgnować zdrową skórę
Domowe sposoby na pryszcze na plecach
Pryszcze na plecach pozwoli przede wszystkim zwalczyć odpowiednia dieta bogata w cynk. Jego doskonałe źródło stanowią: wątroba cielęca i wieprzowa, pestki dyni, kasza gryczana i biała fasola. Dziennie należy wypijać 8 szklanek wody, aby wypłukiwać zalegające toksyny.
W procesie pozbycia się pryszczy z pleców niezwykle istotnym aspektem jest higiena. Wskazane jest używanie delikatnych kosmetyków, zwłaszcza takich, które są przeznaczone specjalnie dla skóry trądzikowej. Pomocne będą środki do pielęgnacji z wyciągami z rumianku i nagietka oraz tonik do przemywania skóry na bazie cytryny, aloesu lub ogórka. Punktowo można nakładać antybakteryjną maść cynkową. Raz w tygodniu warto stosować peelingi – najlepsze będą enzymatyczne, ponieważ nie podrażniają skóry i zmian trądzikowych – oraz kąpiele ziołowe, zwłaszcza z naparami z szałwii, bratka i rumianku. Wyciągi z tych ziół odświeżą i odkażą skórę. Zalecane jest także picie ziołowych naparów trzy razy dziennie do posiłków.
Walce z trądzikiem na plecach sprzyja noszenie przewiewnej odzieży wykonanej z bawełny i lnu, wysypianie się i pozbycie się źródeł stresu. Kortyzol, hormonalny czynnik stresogenny, nie jest wówczas wydzielany w nadmiarze, dzięki czemu nie zaburza gospodarki hormonalnej.
Twoja prywatność jest dla nas ważna
Nasz serwis wykorzystuje mechanizmy między innymi takie jak cookies (ciasteczka), Web Storage i inne, które służą m.in. do zapewnienia optymalnej obsługi podczas wizyty w naszym serwisie. Powyższe mechanizmy mogą być wykorzystywane przez nas jak i przez naszych partnerów. Część z nich jest niezbędna do prawidłowego działania serwisu, w tym zapewnienia niezbędnego poziomu bezpieczeństwa, pozostałe (które możesz kontrolować) są wykorzystywane do:
- obsługi dodatkowych funkcjonalności usprawniających działanie naszego serwisu,
- analizy tego, w jaki sposób korzystasz z naszej strony,
- marketingu bezpośredniego i wyświetlania reklam, w tym reklam spersonalizowanych,
- udostępniania funkcji mediów społecznościowych.
Kliknij „Akceptuję i przechodzę do serwisu”, aby wyrazić zgodę na przetwarzanie przez nas i naszych partnerów Twoich danych w powyższych celach.
Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne, a wyrażoną zgodę możesz w każdej chwili cofnąć, możesz też wycofać zgodę na przetwarzanie Twoich danych tylko w niektórych celach. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej lub chcesz przeprowadzić konfigurację szczegółową, to możesz tego dokonać za pomocą „Ustawień zaawansowanych”.
Więcej informacji na temat wykorzystywania narzędzi zewnętrznych w naszym serwisie znajdziesz w Regulaminie Serwisu.
Jak przeprowadzić odblok po testosteronie?
Badania pokazują, że u większości mężczyzn, którzy przerywają TRT, przywrócenie równowagi hormonalnej możliwe jest po co najmniej trzech, a zazwyczaj sześciu miesiącach. Płodność odzyskiwana jest najwcześniej po roku. Dla wielu mężczyzn proces ten będzie nie tylko długotrwały, ale również uciążliwy. Powrót objawów niedoboru testosteronu (w nasileniu podobnym lub większym niż przed rozpoczęciem TRT) może negatywnie wpłynąć na samopoczucie i jakość życia. Aby zminimalizować to ryzyko, wdraża się protokół PCT. Przed rozpoczęciem terapii odblokowej również należy wykonać badania krwi.
Podczas odbloku lekarz może zalecić stosowanie preparatów z grupy SERM (selektywne modulatory receptorów estrogenowych) na przykład leków na bazie klomifemu, które – jak wykazały badania – mogą przywrócić testosteron do wartości wyjściowych w ciągu 2-4 tygodni i znacznie poprawić płodność w ciągu 3-6 miesięcy.
Inną substancją, którą wykorzystuje się w PCT, jest hCG (zobacz: Gonadotropina kosmówkowa hCG w terapii testosteronem), która stymuluje naturalną produkcję testosteronu i spermatogenezę.
Lekarz prowadzący podejmuje decyzję, który lek będzie odpowiedni w terapii pocyklowej konkretnego pacjenta, przy czym zazwyczaj jest stosowanie SERM i hCG w jednym protokole, jako najbardziej korzystne rozwiązanie. Odblok zwykle trwa 4-8 tygodni, jednak czas ten zależny jest od indywidualnego protokołu PCT oraz czasu przyjmowania wcześniej testosteronu lub innych środków z grupy SAA.
Shalender Bhasin, Glenn R. Cunningham, Frances J. Hayes i in. Testosterone Therapy in Men with Androgen Deficiency Syndromes: An Endocrine Society Clinical Practice Guideline
Anawalt BD. Diagnosis and Management of Anabolic Androgenic Steroid Use
Mary K. Samplaski M.D., Yasir Loai B.S. i in. Testosterone use in the male infertility population: prescribing patterns and effects on semen and hormonal parameters
Opowieści z YouTube
Bardzo często pseudo-specjaliści wypowiadający się w serwisie YouTube na temat dopingu wspominają, iż w testach antydopingowych liczy się poziom testosteronu do estrogenów. Nic podobnego, mylą oni estrogeny z epitestosteronem. Zresztą sposoby obejścia proporcji testosteronu i epitestosteronu były znane już w NRD, w latach 80’ XX wieku (po prostu wraz z testosteronem podawano odpowiednią dawkę epitestosteronu zachowując proporcje obu związków).
Bardzo często używa się tu argumentu w rodzaju: „ale mój znajomy brał testosteron tyle lat i nic mu się nie stało”. Błąd w rozumowaniu polega na tym, iż nie masz pełnych danych dotyczących stanu zdrowia wspomnianej osoby. Ponadto nie liczą się dane jednostkowe, a populacyjne. Zdarzają się jednostki przeżywające dawki kilkunastu gramów kofeiny, odnotowywano przypadki śmierci już po spożyciu wielokrotnie mniejszych ilości.
Mało tego, poważne uszkodzenia serca, nerek czy wątroby mogą nie być w ogóle uchwytne w standardowych badaniach laboratoryjnych. Organizm posiada ogromne rezerwy czynnościowe – więc wcale nie jest powiedziane, iż nadużywanie testosteronu objawi się w jakiś konkretny sposób (groźny dla zdrowia).
Hematokryt
Na marginesie – wszystkie środki anaboliczno-androgenne mają większy lub mniejszy wpływ na poziom hematokrytu. Pytania w rodzaju: „biorę boldenone – co robić?” – nie mają większego sensu. Praktycznie każdy preparat może wywołać bliskie maksymalnych lub ponad normę poziomy hematokrytu. Największy wpływ na hematokryt wywołuje anapolon, boldenone oraz testosteron (efekt jest zależny od dawki).
Najgorsze skutki testosteron (pod względem wpływu na hematokryt) przynosi mężczyznom w wieku 60-75 lat. Wzrost poziomu hematokrytu u mężczyzn poniżej 35 lat nie był spektakularny. Żaden z nich nie osiągnął poziomu 54%. Z kolei aż 83% starszych mężczyzn w grupie 25 mg testosteronu tygodniowo, 58% w grupie 50 mg tygodniowo, 75% w grupie 125 mg tygodniowo, 85% w grupie 300 mg tygodniowo oraz 83% w grupie 600 mg tygodniowo osiągnęło szczytowy poziom hematokrytu w 12 tygodniu. W sześciu przypadkach hematokryt wzrósł ponad 54%, co uznano za poważny skutek uboczny. Odnotowano też znaczące obrzęki nóg u 8 mężczyzn.
W badaniach Musallam KM i wsp. określono, iż ok. 2% pacjentów z 197 469 miało podwyższony hematokryt przed operacją. Określono ich przeżywalność 30 dni po zabiegu. Osoby z wysokim hematokrytem miały ponad dwukrotnie większe ryzyko zgonu.
Ponadto ryzyko śmierci z powodu:
- zakrzepicy żył głębokich było prawie dwukrotnie wyższe u osób z wysokim hematokrytem
- zatorowości płucnej było wyższe o 179%
Wystarczyłoby, aby hematokryt u kobiet przekroczył 48% oraz 52% u mężczyzn. Bezpieczne okazały się wartości 41-45% (przypominam, iż u mężczyzn norma HCT zaczyna się od wartości 42%).
- zmiany w piersiach (ginekomastia)
- trądzik
- nadciśnienie
- powikłania sercowo-naczyniowe, przerost lewej komory serca
- zaburzenia płodności
- wahania nastroju
