U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na prawej stronie twarzy - Przyczyny, leczenie i porady
Wypryski na twarzy – rodzaje wyprysków, dlaczego powstają i jak się ich pozbyć
Wypryski na twarzy mogą przyjmować różną postać. Czasem są to drobne, białe krostki, a czasem wręcz przeciwnie – duże, czerwone, bolesne wykwity skórne. Za ich powstawanie odpowiadają przede wszystkim zaburzenia hormonalne, co sprawia, że leczenie wyprysków na twarzy jest czasochłonne i uciążliwe.
Wypryski na twarzy to zwykle objaw trądziku, który najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania. Ale zdarza się, że zaczyna się ujawniać dopiero po 30. roku życia, a czasem dopiero po menopauzie. Wbrew pozorom problem wyprysków na twarzy nie dotyczy wyłącznie kobiet. Również u mężczyzn trądzik jest bardzo powszechny. Sprawdźcie, co zrobić, żeby skutecznie pozbyć się pryszczy twarzy.
Spis treści:
- Wypryski na twarzy – przyczyny powstawania
- Czerwone bolące wypryski na twarzy
- Białe wypryski na twarzy
- Ropne wypryski na twarzy po 30- i 40-tce
- Wypryski na twarzy a menopauza
- Wypryski na twarzy we wczesnej ciąży
- Wyprysk kontaktowy na twarzy
- Wypryski na twarzy – trądzikowa mapa twarzy
- Co na wypryski na twarzy?
5 błędów w pielęgnacji twarzy, przez które nadal masz trądzik młodzieńczy
Wypryski na twarzy są głównie domeną nastolatków, chociaż warto dodać, że coraz częściej osoby dorosłe, mające już dawno etap dojrzewania za sobą, zmagają się z problemami cery trądzikowej. Jeśli nie jesteś już nastolatkiem, a Twoja kapryśna cera nie potrafi się ustatkować i przy porannej toalecie widzisz kolejne pryszcze i krostki, to jest spora szansa na to, że zmagasz się z trądzikiem. Z tego artykułu dowiesz się, jak sobie z nim radzić oraz które błędy pielęgnacyjne popełnia wiele osób, które także w dorosłości mierzą się z niedoskonałościami skóry.
Ból szczęki i ucha a ból stawu skroniowo-żuchwowego
Jedną z najczęstszych przyczyn bólu szczęki i ucha są dysfunkcje stawu skroniowo-żuchwowego, dla których typowe są ponadto: ograniczona ruchomość i okresowa sztywność w stawie, odgłos przeskakiwania podczas ruchów żuchwy, ból zębów, obrzęk wokół stawu i ucisk za oczami. Ból promieniuje do ucha, skroni i potylicy. Nasila się podczas dłuższego mówienia i żucia. Zazwyczaj jest tępy i ogranicza otwieranie ust.
Przyczyną zespołu Costena jest nieprawidłowe przemieszczanie się krążka stawowego względem stawu. Wśród czynników odpowiadających za dysfunkcję stawu skroniowo-żuchwowego wymienia się m.in.: determinanty psychologiczne, cechy charakterologiczne (osobowość lękowa, niski próg bólu), uwarunkowania okluzyjno-anatomiczne (zaburzenia okluzji, braki w uzębieniu), długotrwałe przyjmowanie niefizjologicznych pozycji żuchwy, bruksizm, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie kości i stawów, zwyrodnienie krążków stawowych, wady wrodzone, dnę moczanową, zabiegi operacyjne, osteoporozę i inne schorzenia kości oraz wyniszczenie i niedobory białkowe powodujące osłabienie tkanek miękkich. Złagodzenie dolegliwości przyniesie pomoc osteopaty, który zmniejsza napięcie mięśniowo-powięziowe. Leczenie opiera się na farmakoterapii. Stosuje się środki przeciwzapalne. Choremu poleca się fizykoterapię, leczenie stomatologiczne i blokady okołostawowe. Można wykonywać ćwiczenia rozluźniające mięśnie otaczające staw i masaże. Należy zwalczać szkodliwe nawyki, takie jak zgrzytanie zębami i podpieranie brody ręką.
- miejscowe – zaburzenia nerwicowe, ropowica dna jamy ustnej, stan zapalny, uraz, zębopochodne zapalenie okostnej, powikłanie po usunięciu zębów, dysfunkcja skroniowo-żuchwowa,
- ogólne – histeria, padaczka, niektóre schorzenia OUN, nowotwory, tężec, zażywanie narkotyków.
Za ból szczęki i zębów odpowiada także bruksizm, czyli patologiczne tarcie zębami żuchwy o zęby szczęki oraz niekontrolowane, mimowolne zaciskanie zębów. Dotyka on najczęściej osoby wrażliwe, zestresowane, mające problemy rodzinne lub piastujące wysokie i odpowiedzialne stanowiska. Daje o sobie znać najczęściej w nocy, podczas snu i w sytuacjach stresowych. Zaliczany jest do parasomnii. Prowadzi do pękania szkliwa i ścierania zębów oraz do ich wyraźnego osłabienia i rozchwiania. Może powodować zmiany zwyrodnieniowe w stawach skroniowo-żuchwowych, które prowadzą do ograniczenia ruchów w ich obrębie. Skutkuje przewlekłym bólem szczęki, zębów i głowy.
Bibliografia:
1. Latkowski B., Otolaryngologia – podręcznik dla studentów medycyny, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1998.
2. Bartkowski S., Chirurgia szczękowo-twarzowa, Wydawnictwo AGES, Kraków, 1996.
3. Styczeń P., BRUKSIZM czyli zęby w niebezpieczeństwie!, „Pharmaceutical Representative Polska”, 2016, 5, s. 48–49.
4. Stępień A., Neuralgie i nerwobóle twarzy, „Polski Przegląd Neurologiczny”, 2007, 3(4), s. 262–271.
5. Lavigne G.J., Kato T., Kolta A., Sessle B.J., Neurobiological mechanisms involved in sleep bruxism, „Critical Reviews in Oral Biology & Medicine”, 2003, 14(1), s. 30–46.
6. Piekoszewska - Ziętek P., Turska - Szybka A., Olczak - Kowalczyk D., Infekcje zębopochodne – przegląd piśmiennictwa, „Nowa Stomatologia”, 2016, 21(2), s. 120–134.
7. Prusiński A., Podstawy neurologii klinicznej, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1977.
8. Kurpiel P., Kostrzewa - Janicka J., Dysfunkcja układu ruchowego narządu żucia – etiologia i klasyfikacja schorzeń. Przegląd Piśmiennictwa, „Nowa Stomatologia”, 2014, 2, s. 95–99.
9. Pietruski J.K., Pietruska M.D., Dysfunkcja narządu żucia – przyczyny, diagnostyka, leczenie, „Magazyn Stomatologiczny”, 2013, 12, s. 42–48.
Trądzik na czole
Częste zmiany zapalne w środkowej części czoła mogą oznaczać problemy z jelitami. W takim wypadku należy przyjrzeć się diecie. Może być to związane ze spożywaniem zbyt dużej ilości cukrów oraz dań typu fast food. Warto w tym wypadku wykonać dalszą diagnostykę sprawdzającą kondycję jelit oraz zadbać o zbalansowaną dietę bogatą w świeże owoce i warzywa oraz zdrowe tłuszcze. W przypadku zmian trądzikowych na czole należy wyeliminować z jadłospisu nabiał oraz produkty o wysokim indeksie glikemicznym.
Jeśli zmiany pojawiają się w okolic między brwiami wato przyjrzeć się pracy wątroby. Diagnostykę najlepiej zacząć od prób wątrobowych, stężenia bilirubiny całkowitej oraz białka całkowitego. Badania sprawdzające kondycję wątroby powinno się wykonywać profilaktycznie raz do roku. Warto również przyjrzeć się diecie, czy nie obciąża zbytnio narządu. Należy wyeliminować alkohol oraz tłuste jedzenie.