U nas zapłacisz kartą
Przebarwienia skóry w okolicy ust - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Opryszczka wargowa a inne choroby ust
Prawidłowe rozpoznanie opryszczki i innych zmian skórnych, które mogą pojawiać się w okolicy ust, nie jest tak trudne, jak może się wydawać. Odróżnienie opryszczki, pryszczy na ustach, zajadów i aft jest kluczowe dla odpowiedniego leczenia.
Opryszczka i pryszcz to dwa odmienne rodzaje zmian skórnych, mimo że ich nazwy sugerują podobieństwo między nimi. Pryszcze charakteryzują się obecnością białej treści i często pojawiają się na różnych obszarach twarzy, takich jak policzki, czoło czy okolice nosa. Natomiast pęcherze opryszczkowe wypełnione są klarownym płynem i zazwyczaj układają się w skupiska. Typowym miejscem ich występowania są okolice ust, a rzadziej można je zauważyć na innych częściach twarzy.
W początkowej fazie rozwoju, objawy opryszczki mogą wydawać się podobne do tych, które towarzyszą pojawieniu się pryszcza. Jednak różnice między nimi są zauważalne już na wczesnym etapie. Miejsce, w którym rozwija się opryszczka, jest zwykle bolesne i delikatne w dotyku, w przeciwieństwie do pryszcza, który jest twardy i nie powoduje bólu. Próba wyciśnięcia opryszczki może przynieść znacznie więcej bólu niż w przypadku pryszcza.
TRĄDZIK po czterdziestym roku życia
Kiedy z pryszczami na buzi walczy nastolatek, uważasz to za normalne. Ale trądzik pojawiający się u ciebie, po trzydziestce albo nawet czterdziestce budzi zdziwienie, a potem i niepokój, bo okazuje się bardzo trudny do leczenia. Czy winne są hormony czy nieumiejętna pielęgnacja cery?
Spis treści
Zmiany trądzikowe, które prawie wszyscy dobrze znasz z własnego doświadczenia, pojawiają się w okresie dojrzewania, kiedy zaczynają „buzować” hormony – u dziewcząt ok. 13. roku życia, u chłopców przeważnie 2 lata później. Większość z nas z doświadczenia wie również, że zwykle po 3–5 latach walki z pryszczami przestają pojawiać się nowe i można z ulgą odetchnąć. Okazuje się jednak, że nie wszyscy mają to szczęście i coraz częściej trądzik pojawia się u osób dorosłych, przeważnie kobiet, u których wcześniej praktycznie nie występował lub przebiegał bardzo łagodnie. Dlaczego tak się dzieje?
Pryszcze na ustach – skąd się biorą? Powody i sposoby na pryszcza na wardze
Pryszcze na ustach, podobnie jak te na innych częściach twarzy, są wynikiem zablokowania gruczołów łojowych przez nadmiar sebum, martwe komórki skóry i bakterie. Na ustach pryszcze pojawiają się najczęściej na granicy warg, gdzie skóra jest szczególnie wrażliwa na zanieczyszczenia i podrażnienia. Widoczne jest zaczerwienienie skóry w miejscu wystąpienia pryszcza.
Pryszcze na wardze objawiają się jako bolesne, czerwone grudki (lub jako czerwony guzek), które mogą mieć biały lub żółty ropień w środku.
Ich występowanie może być związane z:
- nieodpowiednią higieną,
- używaniem kosmetyków komedogennych (blokujących ujście gruczołów łojowych),
- dotykaniem ust brudnymi rękami.
W przypadku pryszczy na ustach duże znaczenie ma stosowanie punktowych preparatów na pryszcze, zawierających nadtlenek benzoilu lub kwas salicylowy. Niezbędne jest również utrzymywanie higieny i regularne mycie twarzy.
Trudno wytłumaczyć dlaczego, ale u osób dorosłych zmiany trądzikowe lokalizują się inaczej niż u młodzieży, najczęściej w dolnej części twarzy – na żuchwie, brodzie, w okolicy ust, na szyi. Nie mają charakteru rozsianego ani rozległego, ale przyjmują postać trwale utrzymujących się zmian zapalnych, często na podłożu suchej skóry. Trudno poddają się leczeniu i bardzo często pozostawiają na skórze trwałe ślady w postaci szpecących blizn i przebarwień.
Problem z trądzikiem nękającym dorosłych polega na tym, że standardowa pielęgnacja antytrądzikowa nie pomaga, a antybiotykoterapia ogólna jest skuteczna jedynie podczas przyjmowania leku. Najczęściej więc stosuje się terapię skojarzoną, dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjenta. W trudnych przypadkach jako leki tzw. pierwszego rzutu stosuje się doustnie antybiotyki (ze względu na ich antybakteryjne działanie), ale przede wszystkim retinoidy (pochodne witaminy A), np. izotretinoinę. Jest ona bardzo skuteczna – normalizuje różnicowanie komórek naskórka, zmniejsza nagromadzenie łoju w mieszkach włosowych. Ma jednak też minusy, działa bowiem teratogennie (może uszkodzić płód) i zwiększa wrażliwość skóry na promienie UV. Dlatego kilkumiesięczną terapię prowadzi się pod ścisłym nadzorem lekarza. Przed jej rozpoczęciem trzeba skontrolować poziom cholesterolu (wysoki jest przeciwwskazaniem), a podczas jej stosowania nie wolno zajść w ciążę (po zakończeniu kuracji kobieta powinna odczekać jeszcze 3–6 miesięcy, nim zajdzie w ciążę), opalać się ani poddawać inwazyjnym zabiegom kosmetycznym.Kuracja doustna jest uzupełniana, a w miarę poprawy stanu skóry zastępowana leczeniem miejscowym. Stosuje się wówczas preparaty do smarowania zawierające antybiotyki (erytromycynę czy klindamycynę) oraz retinoidy czy nadtlenek benzoilu. Ograniczają one rozwój bakterii wywołujących zmiany zapalne i podtrzymują efekty leczenia.
To istotny element kuracji przeciwtrądzikowej. Przede wszystkim trzeba uważnie wybierać kosmetyki – powinny to być preparaty o niezbyt bogatej formule (czym prostszy skład kosmetyku, tym lepiej dla skóry) i silnie nawilżające. Pożądanymi ich składnikami są: retinol (kremy z retinolem zapobiegają zaburzeniom keratynizacji naskórka i sprzyjają jego odnowie, ale jednocześnie bardzo wysuszają skórę, stąd konieczność intensywnego nawilżania), witaminy C i E (zwalczają wolne rodniki i hamują produkcję cytokin prozapalnych), wyciągi z alg czy aloesu (nawilżają). Do oczyszczania skóry zalecane są płyny micelarne, żele i preparaty oparte np. na kwasie salicylowym lub glikolowym – zmiękczają komórki naskórka, ułatwiają ich usunięcie i oczyszczenie porów. Wskazane jest też regularne (2 razy w tygodniu) stosowanie pilingów – mechanicznych albo chemicznych (usuwają zrogowaciały naskórek i ułatwiają odblokowanie porów).Wybierając kosmetyki mające ukryć niedoskonałości cery, trzeba szukać lekkich formuł, które nie zatykają porów, pozwalając skórze oddychać (kosmetyki tzw. niekomedogenne). Warto stosować preparaty, które mają dodatkowe właściwości sprzyjające leczeniu zmian trądzikowych, np. antybakteryjne, zwężające pory skóry i ograniczające wydzielanie łoju. miesięcznik "Zdrowie"
Zajady a opryszczka – co je od siebie odróżnia?
Innym schorzeniem, które bywa mylone z opryszczką, są zajady. Są to pęknięcia w kącikach ust, które mogą przekształcić się w bolesne rany. Zajady wynikają z nagromadzenia bakterii i grzybów, a czasem mogą sygnalizować niedobór żelaza. W przeciwieństwie do opryszczki, która jest spowodowana infekcją wirusową, zajady nie tworzą pęcherzy z płynem. Co więcej, czas gojenia się zajadów jest zazwyczaj dłuższy niż w przypadku opryszczki, która zwykle znika po około tygodniu.
Rozróżnienie opryszczki od aft również może nastręczać pewnych trudności. Afty to niewielkie, płytkie owrzodzenia pojawiające się w jamie ustnej, często na wewnętrznej stronie policzków lub warg. Chociaż opryszczka może również wystąpić w jamie ustnej, prowadząc do opryszczkowego zapalenia jamy ustnej, to jednak istnieją pewne cechy, które pozwalają je odróżnić. Co dla nich charakterystyczne, afty po 1-2 dniach pokrywają się białym, żółtym lub szarym nalotem, podczas gdy pęcherze opryszczki są wypełnione przezroczystym płynem. Ważną różnicą jest również to, że afty nie są zakaźne, w przeciwieństwie do opryszczki.
