U nas zapłacisz kartą
"Przykre niespodzianki - Pryszcze w pachwinach"
Czyrak w pachwinie udowej – leczenie domowe
Podczas zmagania się z czyrakiem w pachwinie udowej należy zwrócić szczególną uwagę na zachowanie należytej higieny osobistej. Zachowanie czystości znacznie redukuje ryzyko rozprzestrzenienia się chorobotwórczych bakterii na inne obszary ciała. Należy pamiętać, aby za każdym razem po dotknięciu miejsca, w którym znajduje się czyrak, umyć ręce. Trzeba także dbać o czystość przedmiotów, odzieży, pościeli i ręczników, z których się korzysta. Należy je często zmieniać i prać w gorącej wodzie.
Zaleca się stosowanie spirytusu salicylowego do przemywania zmian chorobowych. W tym celu można wykorzystać płyn Acnosan, który działa antybakteryjnie i złuszczająco.
W zwalczaniu czyraka zastosowanie mają naturalne metody, takie jak: okłady z soku z cytryny lub cebuli, kompresy z aloesu drzewiastego i przemywanie naparem z kocimiętki, liści miodli indyjskiej, liści babki lekarskiej (zioła te wykazują działanie przeciwzapalne i przyspieszają gojenie się ran) czy propolisu (o działaniu antybakteryjnym). Wśród domowych sposobów wymienia się też miksturę z kurkumy i wody lub mleka. Można ją pić i przykładać do czyraka w postaci okładów. Pomaga zmniejszyć ilość ropy i opuchliznę. Czyraka można przemywać też olejkiem z drzewa herbacianego lub przykładać do niego rozgnieciony liść białej kapusty, która ma działanie odkażające.
Odparzenia pachwin u mężczyzn i kobiet z NTM
Odparzenia pachwin zdarzają się równie często osobom dorosłym cierpiących na nietrzymanie moczu (NTM). Choroba dotyka przede wszystkim kobiet, ale występuje też wśród mężczyzn. Szacuje się, że co czwarta kobieta na świecie zmaga się z niekontrolowanym oddawaniem moczu. Chorzy są zmuszeni do stosowania środków absorpcyjnych. W przypadku lekkiej inkontynencji stosują specjalne wkładki, a w poważniejszych stanach – pieluchy anatomiczne lub pieluchomajtki.
Wymienione preparaty nie tylko absorbują mocz, ale także neutralizują jego zapach. Chorzy cierpiący na NTM muszą ściśle przestrzegać zasad higieny oraz stosować odpowiednie kosmetyki, które uchronią skórę przez odparzeniami pachwin, narządów płciowych i pośladków.
Rumień w pachwinie u dziecka
Dziecięca skóra jest bardzo delikatna. Miejscem najbardziej podatnym na podrażnienia jest okolica pieluszki. Pierwszym z powodów powstawania rumienia w tej okolicy, a więc zaczerwienienia lub krwawiących ran może być pieluszkowe zapalenie skóry. Rodzice muszą się z nim borykać szczególnie, kiedy nadchodzi etap wprowadzania stałych pokarmów, przesypiania całej nocy, w momencie wiru sówek jelitowych oraz w czasie przyjmowania antybiotyków.
- często zmieniać pieluchy,
- wietrzyć pupę dziecka tak często, jak to tylko jest możliwe, a więc pozostawiać ją bez pieluszki,
- unikać ciasnych pieluch lub ceratek, które uniemożliwiają cyrkulację powietrza,
- stosować kremy przeciwodparzeniowe,
- ograniczyć toaletę pośladków i genitaliów do przemywania ciepłą wodą bez dodatku środków chemicznych,
- unikać stosowania jednorazowych nawilżanych chusteczek.
- zbyt wysoką masę ciała,
- nadmierną potliwość,
- niedostateczną higienę okolic krocza,
- stosowanie ciasnej odzieży wykonanej z syntetycznych materiałów,
- cukrzycę.
Wysypka na genitaliach u dziecka spowodowana grzybicą to problem częściej dotykający chłopców niż dziewczynki. Po postawieniu odpowiedniej diagnozy, wyleczenie grzybicy nie powinno Stanowic większego problemu.
Czym jest grzybica pachwin?
Z kolei w ICD 11 choroba ma oznaczenie 1F28.3. To tam grzybicę pachwiny definiuje się jako infekcję dermatofitową, objawiającą się rumieniem i stanem zapalnym dotkniętej chorobą skóry z postępującą łuskowatą krawędzią.
Grzybica pachwin wywołuje objawy swędzenia i dotyka dorosłych mężczyzn znacznie częściej niż kobiety czy dzieci. Często współistnieje z grzybicą stóp.
Warto zwrócić uwagę na procentowy udział różnych grup ustrojów wywołujących powierzchowne zakażenia grzybicze skóry. Poniższy podział został opracowany przez specjalistkę Martę Hasse-Cieślińską z Katedry i Kliniki Dermatologii Akademii Medycznej w Poznaniu. Badaczka wskazuje, że źródłem zakażeń grzybiczych skóry są w:
- 55 proc. - dermatofity,
- 31 proc. - grzyby drożdżopodobne,
- 1 proc. - grzyby pleśniowe,
- 9 proc. - zakażenia mieszane.
Taki podział wyjaśnia, dlaczego grzybica pachwin jest czasem nazywana w inny sposób. Zwykle źródłem choroby są grzyby, głównie Epidermophyton floccosum. Niekiedy jednak choroba wywołana jest przez drożdżaki, np. z rodziny Candida i wówczas określana jest jako kandydoza pachwin, czyli po prostu drożdżyca pachwin.
