U nas zapłacisz kartą
Pryszcze wokół ust i brody - Jak pozbyć się ich raz na zawsze?
Pryszcze na brodzie po 30 roku życia - przyczyny powstawania
Pryszcze na brodzie po 30, a nawet 40.roku życia wskazywać mogą na trądzik późny, zwany też hormonalnym. Jest to schorzenie o podobnej etiopatogenezie, jak trądzik młodzieńczy – kluczowym czynnikiem sprawczym są zaburzenia hormonalne. W wielu przypadkach choroba ta stanowi swoiste przedłużenie dolegliwości występujących w okresie dojrzewania (postać przetrwała), choć zdarza się też, że występuje po raz pierwszy dopiero po 25 urodzinach (postać z późnym początkiem).
Cechą charakterystyczną trądziku późnego jest występowanie pryszczy na brodzie, linii żuchwy i szyi, zdecydowanie zaś rzadziej w innych strefach, w tym na czole czy nosie. Objawy zazwyczaj są zbliżone do grudkowo-krostkowej postaci Acne juvenilis.
Pryszcze wypełnione są ropą i mają wyraźnie żółtawy odcień, pomiędzy nimi dostrzec też można czerwone podskórne grudki. Obecny jest stan zapalny, nie występuje jednak silny łojotok. Wyjątkiem jest odmiana retencyjna – w tym przypadku łój wydzielany jest w dużych ilościach, jednak zamiast ropnych pryszczy, na brodzie pojawiają się głównie zaskórniki.
Wypryski na brodzie u młodzieży - skąd się biorą?
Wypryski na brodzie u osób w wieku nastoletnim (11-18 lat) z dużą dozą prawdopodobieństwa są manifestacją schorzenia znanego jako trądzik młodzieńczy (Acne juvenilis). Jest to przewlekła choroba gruczołów łojowych oraz ujść mieszków włosowych, powodująca nadprodukcję sebum.
Bezpośrednią jej przyczyną jest:
- nadmierne stężenie androgenów w okresie dojrzewania płciowego, zwłaszcza u chłopców,
- przyspieszone rogowacenie ujść gruczołów łojowych,
- nadkażenia bakteryjne, zwłaszcza ze strony szczepu Propionibacterium acnesi.
W zależności od charakteru objawów przypadłość ta występuje w kilku odmianach, wśród których wyróżnić można:
- trądzik zaskórnikowy – podstawowym wykwitem są tak zwane wągry (zaskórniki), otwarte lub zamknięte. Mają one średnicę od 1 do 3 milimetrów. Są efektem zatkania gruczołów łojowych,
- trądzik krostkowy – na twarzy, w tym w szczególności w tzw. strefie T (czoło, nos, broda), pojawiają się wypełnione ropą, żółtawe krosty, zaś skóra objęta zostaje stanem zapalnym. Pryszcze te są miękkie, ale nie powinny być wyciskane, a to z uwagi na ryzyko dalszego rozprzestrzenienia choroby. Po ustąpieniu pryszczy z twarzy, do końca życia mogą po nich pozostać blizny,
- trądzik grudkowy lub grudkowo-krostkowy – oprócz ropnych krost, na brodzie pojawić się mogą twarde, zbite, czerwone grudki.
Zapalenie okołoustne – objawy
Główne objawy zapalenia okołoustnego to:
- wypryski o charakterze grudkowo-rumieniowym,
- drobne krostki koloru czerwono-brunatnego,
- świąd i pieczenie,
- uczucie ściągnięcia skóry.
Zmiany skórne zlokalizowane są wokół ust z pominięciem okolic czerwieni wargowej. Niejednokrotnie rumień pojawia się na brodzie i w okolicach fałdów nosowo-wargowych. Objawem zapalenia okołoustnego może być również nadmierne łuszczenie naskórka w kącikach ust. Jeśli przyczyną zapalenia jest nużeniec ludzki, pacjent może odczuwać intensywny świąd. Zmian skórnych nie należy drapać , ponieważ ulegną uszkodzeniu i jeszcze większemu podrażnieniu. W przypadku niedoborów żelaza charakterystycznym objawem są pękające kąciki ust [3, 4].
Jak leczyć zapalenie okołoustne?
W przypadku wystąpienia wymienionych wcześniej objawów w okolicach ust, zalecana jest wizyta u dermatologa, który przeprowadzi szczegółowy wywiad, oceni charakter zmian i postawi odpowiednią diagnozę. Najważniejsze w leczeniu okołoustnego zapalenia skóry jest wyeliminowanie jego przyczyny. Wystąpienie objawów może mieć podłoże alergiczne, dlatego wskazana jest eliminacja alergenu , którym może być składnik pokarmowy czy inny czynnik środowiskowy. Gdy zaobserwujemy, że zaczerwienienie i pieczenie pojawia się po konkretnych kosmetykach, należy zrezygnować z ich stosowania. Jeśli dolegliwość ma podłoże bakteryjne, wówczas leczenie wymaga miejscowego zastosowania antybiotyków. Zdarza się, że antybiotyk trzeba podać również doustnie, najczęściej stosowane są wtedy erytromycyna oraz tetracykliny. Jeżeli stwierdzono infekcję grzybiczą, stosowane są przede wszystkim maści lub kremy przeciwgrzybicze. Dolegliwości powstałe w wyniku niedoboru składników odżywczych, szczególnie witaminowych, wymagają suplementowania odpowiednimi preparatami dostępnymi na rynku oraz zmiany diety.
W celu łagodzenia objawów warto zastosować odpowiednie emolienty i dermokosmetyki na bazie naturalnych składników . Najlepiej zrezygnować z kosmetyków perfumowanych zawierających sztuczne barwniki czy alkohol, ponieważ dodatkowo podrażniają skórę w okolicach zmian chorobowych. W przypadku niemowląt i małych dzieci, gdy za stan zapalny odpowiada nadmierne ślinienie się, należy zadbać o regularne i dokładne osuszanie okolic ust.
Zapalenie okołoustne można całkowicie wyleczyć, dolegliwość może okazać się jednak przewlekła i wymagać stałej kontroli dermatologicznej. Bardzo ważna jest odpowiednia higiena twarzy – zarówno w czasie leczenia, jak i po ustąpieniu objawów [1, 3, 4].
