U nas zapłacisz kartą
Przebarwienia po oparzeniu drugiego stopnia - Przyczyny, Leczenie i Profilaktyka
Oparzenie I stopnia
Obejmuje tylko naskórek. Jego cechami charakterystycznymi są:
- zaczerwienienie skóry, czyli rumień
- lekki obrzęk
- bolesne pieczenie skóry
Rumień może być wynikiem krótkotrwałego działania pary wodnej, niezbyt gorącej wody lub silnego działania promieni słonecznych. Zaczerwienienie skóry utrzymuje się zwykle kilka dni i goi się samoistnie po złuszczeniu naskórka. I stopień oparzenia nie niesie za sobą ryzyka powstania blizny.
W tym przypadku poparzone miejsce należy trzymać pod strumieniem zimnej wody przez kilkadziesiąt sekund. Powierzchowne oraz drobne oparzenia można również przemyć produktem do oczyszczania, przemywania ran. Można sięgnąć po preparat zwierający np. poliheksanidynę - substancję, która wspiera proces gojenia ran i nie sprzyja rozwojowi odporności drobnoustrojów. Następnie należy delikatnie osuszyć oparzone miejsce jałową gazą i nałożyć czysty, suchy opatrunek.
Czym smarować oparzenia
Czy przebijać bąble po oparzeniu?
Niektórzy pytają, czy przebijać taki bąbel. Otóż lepiej tego nie robić. Jeżeli zdecydujemy się go przebić samodzielnie, to może powstać rana po oparzeniu i wda się zakażenie. Możemy natomiast poprosić lekarza o przebicie pęcherza po oparzeniu w sterylnych warunkach.
Również lekarz może podjąć decyzję czy należy przebić czy nie. W różnych przypadkach może być różnie. Jeżeli lekarz stwierdzi, że przebicie pęcherza i podanie odpowiednich leków będzie lepszym rozwiązaniem, to dokona tego na miejscu. Jest to łatwy zabieg, jeżeli ma się odpowiednie narzędzia.
Może się zdarzyć, że przebicie pęcherza oparzeniowego zdarzyło się samoistnie, albo zrobiłeś to zanim przeczytałeś poradę. W takim wypadku również należy się udać do lekarza, który będzie wiedział co dalej zrobić w tej sytuacji. Możliwe, że będzie konieczne podanie leków przeciwtężcowych. Sprawdź także ten artykuł z domowymi sposobami na oparzenia.
Prawidłowe leczenie oparzeń
Oparzenie w pierwszej kolejności należy schłodzić w letniej wodzie. Jeżeli zadziałamy odpowiednio szybko, to może nie pojawią się bąble po oparzeniu. Po oparzeniu wrzątkiem wylanym na ubranie najlepiej najpierw schłodzić miejsce letnią wodą, a dopiero potem zdjąć ubranie. W żadnym wypadku nie odrywać go na siłę od skóry. Temperatura wody ma znaczenie. Zbyt lodowata może tylko pogłębić uszkodzenia skóry i uczucie bólu. Najlepiej, żeby miała około 20 stopni.
W przypadku oparzeń II stopnia powinniśmy się udać do lekarza. Jednak przedtem należy je zabezpieczyć, najlepiej jałowym opatrunkiem, również po pojawieniu się pęcherza oparzeniowego. Czym smarować oparzenia dowiemy się od specjalisty. Innych leków używamy do rany po oparzeniu, innych przy bąblu lub pęcherzu oparzeniowym. Natomiast trzeba unikać przemywania oparzenia spirytusem, chyba że pojawi się otwarta rana i naprawdę nie mamy żadnego innego środka pod ręką.
Przyczyny oparzenia 2 stopnia
Oparzenia drugiego stopnia są poważnymi uszkodzeniami nie tylko naskórka, ale także części skóry właściwej. Nie zagrażają jednak życiu.
Przyczynami tego typu oparzeń najczęściej są:
- oblanie wrzątkiem, np. gorącą kawą lub herbatą,
- chemikalia, np. kwas solny lub amoniak,
- gorący olej, np. w kuchni podczas smażenia,
- para wodna,
- porażenia prądem.
Z uwagi na naruszoną powierzchnię skóry oparzenie 2 stopnia dzieli się na następujące rodzaje:
- lekkie, które obejmuje do 15% powierzchni ciała u dorosłych i do 10% u dzieci,
- średnie, które obejmuje 15-25% powierzchni ciała u dorosłych i 10-20% u dzieci,
- ciężkie, które zajmuje powyżej 25% powierzchni ciała u dorosłych i powyżej 20% u dzieci.
Drugi stopień oparzenia dzieli się także z uwagi na głębokość zmian:
- oparzenie powierzchowne (II a) - obejmujące naskórek i część skóry właściwej,
- oparzenie głębokie (II b) - obejmujące naskórek i całą grubość skóry właściwej.
Rodzaje oparzeń ciała
- Oparzenia termiczne - powstają w wyniku działania ciepła (np. wrzątku, gorącego oleju).
- Oparzenia chemiczne - są wywoływane przez środki chemiczne o żrącym działaniu, takie jak kwasy, ługi (zasady) i sole metali ciężkich. Wywołują one zmiany na skórze i błonach śluzowych przypominające oparzenia cieplne, czyli głównie oparzenia II stopnia. W zależności od rodzaju substancji chemicznych wyróżnia się wczesne lub opóźnione działanie żrące oraz ogólnie toksyczne. Oparzenie kwasem charakteryzuje się wytworzeniem na skórze suchego strupa o różnym zabarwieniu. Z kolei oparzenie ługiem powoduje powstanie na skórze miękkiego, wilgotnego strupa o zabarwieniu białawym (tzw. martwica rozpływna).
- Oparzenia elektryczne - powstają w wyniku przepływu prądu elektrycznego przez ciało, czyli porażenia prądem. Źródłem prądu zazwyczaj jest domowa lub przemysłowa instalacja elektryczna lub piorun.
- Oparzenia radiacyjne – są wynikiem działania promieniowania radioaktywnego (RTG, UV i innych ekstremalnych czynników promiennych), a także promieniowania słonecznego.
Do oparzenia skóry może dojść już pod wpływem temperatury 42°C. Przy tej temperaturze naskórek ulega martwicy już po 6 godzinach. Przy temperaturze 55°C do oparzenia dochodzi po 3 minutach, a przy 70°C - zaledwie po 1 sekundzie.
Temperaturą graniczną, powyżej której nieodwracalnemu uszkodzeniu ulega białko tkankowe, jest 55°C. Każda wyższa temperatura, która działa na powierzchnię ciała, powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, czyli martwicę. Tego typu uszkodzenia zazwyczaj są nieodwracalne.
Wyróżnia się 4 stopnie oparzeń, które zależą od głębokości uszkodzenia.
Lekkie – oparzenia I lub II stopnia nie przekraczają 15% powierzchni ciała, a oparzenia III stopnia - 5%.
