U nas zapłacisz kartą
Walka z Chorobą - Siła i Piękno w Fotografii
Rak sromu, czyli podstępna i słabo rozpoznawalna choroba. Jak wygląda leczenie?
Rak sromu to rzadko występująca choroba nowotworowa. W początkowej fazie przebiega bezobjawowo, a jej pierwsze objawy mylone są z infekcją. Sprawdź, co przyczynia się do jej rozwoju.
- Rak sromu to rzadka choroba nowotworowa, dotykająca zewnętrzne narządy rodne kobiety. Najczęściej pojawia się u pań po 60 roku życia.
- W pierwszej fazie nowotwór przebiega bezobjawowo. Pierwsze objawy są niespecyficzne i często myli się je z klasyczną infekcją dróg rodnych. Choroba rozpoznawana jest, gdy pojawi się guz lub mocne zgrubienie w okolicach sromu.
- Ten rodzaj nowotworu wymaga leczenia operacyjnego. Od stopnia zaawansowania choroby operacja jest niewielkim miejscowym wycięciem lub bardziej rozległym zabiegiem. Często stosowaną techniką terapeutyczną jest także radioterapia, w niektórych przypadkach połączona z chemioterapią.
- Czym jest rak sromu?
- Wygląd raka sromu
- Objawy raka sromu
- Jak szybko rozwija się rak sromu?
- Cytologia a rak sromu?
- Rak sromu a rokowania
- Leczenie raka sromu
Objawy raka sromu
W początkowym stadium rozwoju raka sromu choroba przebiega bezobjawowo. Często dochodzi do sytuacji, w której nowotwór jest już mocno zaawansowany i trudny do wyleczenia.
Wczesne objawy raka sromu nie zawsze skłaniają pacjentkę do wizyty u lekarza. Pojawia się świąd i pieczenie, które przypisywane są niegroźnym infekcjom.
Do objawów nowotworu sromu zaliczane są:
- świąd i pieczenie,
- przesuszenie pochwy,
- pękanie skóry wokół warg sromowych,
- ból sromu, przechodzący często w ból pachwiny,
- zaburzenia oddawania moczu,
- zaburzenia defekacji, przy naciekaniu odbytu,
- krwawienie,
- wyczuwalne guzki na wargach sromowych, które przyjmują postać narośli, zgrubień lub krostek,
- przerzuty nieprzyjemnych dolegliwości do węzłów chłonnych.
Objawy raka sromu często nie przypominają klasycznych symptomów chorób nowotworowych.
Należy jednak pamiętać, iż każde owrzodzenie warg sromowych czy nawet niewielki guzek wymagają konsultacji medycznej.
Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare)
Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare) jest jednym z najczęstszych nowotworów skóry. To rak o miejscowej złośliwości, tzn. cechuje go powolny przebieg – rozrasta się miejscowo, naciekając podłoże i może wywołać zniszczenie tkanek otoczenia. Rak podstawnokomórkowy niezwykle rzadko powoduje przerzuty (jeden przerzut na 4000 raków). Częściej występuje u osób w starszym wieku. Objawem raka podstawnokomórkowego jest perełkowaty guzek o błyszczącej i gładkiej powierzchni. Guzek taki może się rozrastać odśrodkowo, tworząc większą zmianę. Raki podstawnokomórkowe zwykle są umiejscowione na twarzy – głównie na czole, w okolicach oczodołów i nosa, na plecach, rzadziej na kończynach górnych i dolnych. Wyróżnia się kilka odmian raków podstawnokomórkowych.
Fot. Rak podstawnokomórkowy (owrzodzenie w okolicy ciemieniowej skóry owłosionej głowy)
Co warto wiedzieć o raku płaskonabłonkowym skóry? – rokowania, kto choruje
Jak już zostało wspomniane, rak płaskonabłonkowy skóry diagnozowany jest przede wszystkim u osób z jasną karnacją. Od wielu lat obserwowany jest wzrost liczby diagnozowanych przypadków tego nowotworu złośliwego, co ma związek m.in. ze zmianą trybu życia oraz „modą” na korzystanie z kąpieli słonecznych oraz solarium. Czynniki ryzyka, które w największym stopniu wpływają na rozwój raka płaskonabłonkowego skóry to m.in.:
- promieniowanie ultrafioletowe,
- jasna karnacja skóry,
- czynniki chemiczne,
- częsta ekspozycja na promieniowanie słoneczne w dzieciństwie,
- uwarunkowania genetyczne,
- przewlekłe leczenie zmniejszające odporność.
Czynnikiem, który zwiększa ryzyko rozwoju nowotworu płaskonabłonkowego skóry, jest przede wszystkim promieniowanie słoneczne. Nowotwór ten wywodzi się zarówno z komórek nabłonkowych, jak i komórek ulegających rogowaceniu na skutek ekspozycji ciała na promienie słoneczne. Ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego zwiększają również choroby przebiegające z niedoborami odporności na skutek działania procesu chorobowego, stosowanego leczenia farmakologicznego, a także stosowania niektórych procedur medycznych. Odporność ulega znacznemu osłabieniu np. po przeszczepach narządów, co ma związek ze stosowaniem leczenia, które ma na celu uniknięcie odrzucenia przeszczepu. Warto pamiętać, że przewlekłe narażenie skóry na działanie promieniowania UV, a także substancji chemicznych i toksyn, które obecne są np. w dymie papierosowym, zwiększa ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego na skórze oraz na granicy skóry i błon śluzowych. U nałogowych palaczy tytoniu oraz osób nadużywających alkoholu, rak płaskonabłonkowy często powstaje w okolicy warg.
Rak płaskonabłonkowy najczęściej pojawia się u osób w średnim i podeszłym wieku, co ma związek z długotrwałym wpływem na organizm czynników wyzwalających rozwój choroby. Na rozwój nowotworu w szczególności narażone są odsłaniane partie ciała oraz skóra, która ma przewlekły kontakt np. z chemikaliami i innymi substancjami o mutagennym działaniu. Na rozwój raka skóry narażone są także osoby, których skóra ulega częstym uszkodzeniom mechanicznym np. podczas golenia zarostu na twarzy. Rak płaskonabłonkowy może także utworzyć się na podłożu blizn.
