U nas zapłacisz kartą
Co oznacza ranа na czole i jak sobie z nią poradzić?
Dziady w różnych częściach Dziadów
Dziady w dramatach Mickiewicza to określenie pewnej sfery zjawisk, które sytuują się na granicy tego, co poznawalne i niepoznawalne, materialne i duchowe.
Wszystkie części Dziadów opowiadają o komunikacji światów, o koegzystencji żywych i zmarłych. W każdej części Dziadów dzieje się coś dodatkowo niezwykłego, nieoczekiwanego.
- W części II na scenie pojawia się tajemniczy duch z pąsową wstęgą (strugą krwi?), spływającą od piersi do nóg.
- W części IV pojawia się Gustaw, dawny uczeń księdza, który wszak na końcu nie odchodzi, ale…. znika jak duch, wygłosiwszy zagadkowe pouczenie.
- W cześci III kobieta i Guślarz rozmawiają o duchu z raną w piersiach. Guślarz sugeruje, że mógł to być duch ciągle żywego człowieka. Na końcu, wśród wiezionych na wschód więźniów, rozmawiającym rzuca się w oczy człowiek:
Pierś miał zbroczoną posoką,
Bo w tej piersi jest ran wiele:
Straszne cierpi on katusze,
Tysiąc mieczów miał on w ciele, A wszystkie przeszły — aż w duszę. Śmierć go chyba z ran uleczy.
Najdotkliwszą raną okazuje się jednak niewielka rana na czole, którą jednak, jak powiada Guślarz, bohater sam sobie zadał.
Tajemnce utworu
Dlaczego tylko Akt I? Dlaczego Gustaw zmienia się w Konrada? Co dalej z Konradem? Kim jest Guślarz w Dziadach cz. III mówiący o ranie bohatera (czyżby miał cechy księdza Piotra?):
Jam ją widział, jam ją zbadał,
Tę ranę sam sobie zadał,
Śmierć z niej uleczyć nie może.
(Dziady cz. III, sc. IX)
IX scen o wizyjnym charakterze, rozgrywających się w trzech ważnych dla Mickiewicza miastach: Wilnie, Warszawie i Lwowie.
IX scena rozgrywa się na cmentarzu - powrót do tematyki misteriowej. Na czym polega wina Konrada? Oko Konrada jest w stanie doprowadzić do śmierci Rollisona - może to jest największy z grzechów Konrada.
Dziady jako dzieło ciemne, Pan Tadeusz - jako dzieło jasne - doskonałe uniwersum Soplicowa.
Rola Oka Konrada vs. serce Ewy
Dziady jako wyraz głębokich poszukiwań duchowych poety. Ustęp - jako poemat cykliczny
Prečo rana začne hnisať?
Ak dôjde k porušeniu kože, prakticky hneď sa začína proces jej hojenia, ktorého cieľom je nahradiť poškodené tkanivo a obnoviť celistvosť kože. Proces hojenia rany má niekoľko fáz. Prvou je zápalová fáza, počas ktorej dochádza k zastaveniu krvácania a čisteniu rany. Vzniknuté zápalové bunky pohlcujú cudzorodé častice. Druhá granulačná fáza je zameraná na tvorbu nových kapilár a granulačného tkaniva.
Avšak, čo ak začne z rany unikať hnis? Hnisavé rany sú v podstate jednou z foriem mokvajúcich rán, avšak, v tomto prípade nejde o normálny proces hojenia, ale komplikáciu. Hnis v rane totiž spravidla znamená prítomnosť infekcie.
Za vznikom infekcie v rane môžu stáť rôzne patogény, a to hlavne baktérie, ako napríklad stafylokoky a streptokoky, tiež klebsiely či pseudomonády a okrem baktérií napríklad aj kvasinky.
Dziady jako jeden (nieukończony?) projekt literacki
Różne wypowiedzi Mickiewicza, znane chociażby z listów, wskazują, że traktował on wszystkie części swego dramatu jako całość.
Wspólna wymowa utworu nie zawiera się oczywiście w obrzędzie dziadów, ale w tym, że stanowią one nowy model literatury i roli poety. Literatura według Mickiewicza to więcej niż przekaźnik idei czy forma komunikacji ze społeczeństwem.
Dziady zakładają pewnien związek poezji i magii (duchowości), skoro zakładają nieustanną ingerencję obu sfer w siebie nawzajem. Poeta to nie ten, kto po prostu pisze wiersze, ale ten, kto potrafi komunikować się z zaświatami i pełni funcję mediacyjną wobec wspólnoty narodowej.
