Co oznacza ranа na czole i jak sobie z nią poradzić?

Regularne kontrolowanie znamion

Nowotwory złośliwe skóry zaliczają się do najliczniejszej grupy nowotworów złośliwych u rasy białej. Wśród nowotworów skóry największą grupę stanowią właśnie raki podstawnokomórkowe – około 3/4 wszystkich nowotworów złośliwych na skórze. Bardzo ważne jest więc regularne kontrolowanie znamion skórnych. W przypadku czerniaka zmiany w obrębie znamienia, które mogą budzić niepokój, są określane jako reguła ABCDE – Freidmana i Rigela:

• A – asymetria (ang. asymetry) – zmiana kształtu znamienia z okrągłej na niesymetryczną,
• B – brzegi, granica (ang. border) – nierówne, postrzępione brzegi znamienia,
• C – czerwony, czarny lub niejednorodny kolor (ang. colour) –zmiana w zabarwieniu znamienia: ściemnienie, rozjaśnienie, różne kolory w obrębie tego samego znamienia,
• D – duży rozmiar, średnica znamienia (ang. diameter) – należy zbadać wszelkie znamiona o wielkości powyżej 6 mm,
• E – ewolucja (ang. evolving over time) – postępujące zmiany zachodzące w znamieniu.

Rak skóry jest jednak jednym z najtrudniejszych w leczeniu nowotworów. Wynika to z faktu, że często wykrywany jest zbyt późno, a to z kolei źle wpływa na rokowania pacjenta. Podstawą rozpoznania nowotworu skóry jest badanie histopatologiczne, które pozwala dokładnie określić rodzaj komórek, które występują w obrębie zmiany na skórze.

Kwestią wartą rozważenie jest to, jaki związek mają Dziady drezdeńskie (cz. III, wydane w 1932) z wcześniejszymi utworami noszącymi tytuł Dziady (cz. II i IV, wydane w 1823 roku).

Dziady to przede wszystkim nazwa obrzędu obchodzonego na pamiątkę zmarłych przodków. Mówi o tym sam autor w przedmowie do Dziadów cz. II:

DZIADY. Jest to nazwisko uroczystości obchodzonej dotąd między pospólstwem w wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli w ogólności zmarłych przodków. Uroczystość ta początkiem swoim zasięga czasów pogańskich i zwała się niegdyś ucztą kozła, na której przewodniczył Koźlarz, Huslar, Guślarz, razem kapłan i poeta (gęślarz).

Inne znaczenie słowa dziady to oczywiście przodkowie, zarówno indywidualni, jak i zbiorowi, np. przodkowie danej społeczności. Ważną kategorią dla utworów Mickiewicza są duchy - a więc zmarli, a przecież duchowo wciąż żywi, przedstawiciele określonej wspólnoty.

Dygresja - Przywoływanie duchów w Dziadach cz. II to realizacja toposu nekii, którą określa się jako opowieść/rytuał przywoływania duchów zmarłych, połączony nierzadko z próbą wydobycia od nich wiedzy o przyszłości. Nekia jest więc toposem zbliżonym do katabazy, który też jest opowieścią o spotkaniu żywych z umarłymi.

Dziadami nazywano także wędrownych żebraków. Co ciekawe, wierzono, że mogą mieć oni cechy mediacyjne, (bywają medium), czyli są łącznikami między światem umarłych a światem żywych.

Cechy takiego dziada wędrownego zdradza także Gustaw z Dziadów cz. IV Widać to chociażby w słowach dziecka na początku utworu:

DZIECKO
Czemu waspan tak jesteś dziwacznie ubrany?
Jak strach albo rozbójnik, co to mówią w bajce,
Z różnych kawałków sukmany,
Na skroniach trawa i liście,
Wytarte płótno, przy pięknej kitajce

Dziady jako jeden (nieukończony?) projekt literacki

Różne wypowiedzi Mickiewicza, znane chociażby z listów, wskazują, że traktował on wszystkie części swego dramatu jako całość.

Wspólna wymowa utworu nie zawiera się oczywiście w obrzędzie dziadów, ale w tym, że stanowią one nowy model literatury i roli poety. Literatura według Mickiewicza to więcej niż przekaźnik idei czy forma komunikacji ze społeczeństwem.

Dziady zakładają pewnien związek poezji i magii (duchowości), skoro zakładają nieustanną ingerencję obu sfer w siebie nawzajem. Poeta to nie ten, kto po prostu pisze wiersze, ale ten, kto potrafi komunikować się z zaświatami i pełni funcję mediacyjną wobec wspólnoty narodowej.

---

czole