U nas zapłacisz kartą
Rany na twarzy po wyciskaniu - Jak skutecznie zapobiegać i leczyć
Dlaczego zdrapywanie strupów to zły pomysł?
Strupy nie powstają na skórze po to, by nas szpecić. Ich zdrapywanie nie jest dobrym pomysłem, ponieważ w ten sposób możemy naruszyć ranę, doprowadzić do jej ponownego otwarcia i do tego, że nastąpi zakażenie bakteryjne. W takiej sytuacji rana zaczyna się jątrzyć, a jej wyleczenie jest trudne. Często konieczne jest wdrożenie antybiotyku, by nie doprowadzić do rozprzestrzenienia infekcji bakteryjnej.
W obrębie rany mogą pojawić się pęcherzyki wypełnione ropną treścią, co oznacza nadkażenie bakteryjne. Niekiedy pojawia się również biały nalot lub brzydki zapach z rany. To wszystko stanowi wskazanie do wizyty u lekarza.
Warto jednak podkreślić, że częsta zmiana opatrunków i dokładne oczyszczenie uszkodzonej powierzchni skóry, przyspiesza gojenie ran. Jeśli dbamy o higienę zranionego miejsca, nie powinno się wydarzyć nic złego. Dotyczy to wszystkich ran, nawet takich (a może szczególnie takich), które nazywane są trudno gojące.
Oczyszczenie rany i jej zdezynfekowanie działa antybakteryjnie i nie hamuje mechanizmów ochronnych skóry. Założenie opatrunku z kolei chroni ranę przed kolejnymi uszkodzeniami i sprzyja procesom gojenia. Pomaga również osłonić delikatne tkanki przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych.
Dlaczego dochodzi do zakażenia?
Każda rana zewnętrzna ma kontakt z drobnoustrojami pochodzenia zewnętrznego, ale też z florą wewnętrzną organizmu, które mogą przyczynić się do rozwoju zakażenia. Ryzyko takie wzrasta, gdy rana nie jest we właściwy sposób pielęgnowana. Większe prawdopodobieństwo zakażenia występuje przy ranach, które późno zostały operowane, zanieczyszczone, a także przy owrzodzeniach, odleżynach i rozległych uszkodzeniach. Co ciekawe za większość zakażeń odpowiadają czynniki endogenne (wewnętrzne), a nie egzogenne (zewnętrzne) jak mogłoby się wydawać.
Najczęściej zakażenie wywołują Staphylococcus aureus, gronkowce koagulazo-ujemne i enterokoki. Największą trudność sprawiają jednak drobnoustroje odporne na antybiotyki. Ograniczają bowiem pulę dostępnych metod leczenia oraz znacząco wydłużają sam proces terapeutyczny.
Gronkowiec złocisty i skórny – objawy. Jak można się zarazić?
Strupki w nosie – jak leczyć?
Dość powszechnym problemem są też strupki w nosie. Tworzą się one podczas kataru, po usuwaniu owłosienia w nosie oraz w wyniku przesuszenia śluzówki nosa. W tym przypadku ich zdrapywanie jest szczególnie niebezpieczne, bo zakażenia bakteryjne w obrębie błony śluzowej nosa mogą doprowadzić m.in. do utworzenia się ropni w mózgu. Dzieje się tak z powodu połączenia okolicy nosa i mózgu wspólnymi naczyniami krwionośnymi, którymi bakterie swobodnie przemieszczają się wraz z krwią, kolonizując kolejne obszary ciała.
Podsumowując, szybie pozbycie się strupa nie jest najlepszym pomysłem. Pełni on ważną funkcję i pozwala na szybkie gojenie się ran, otarć i zadrapań. Jeżeli ciągle zdrapujemy strupy, to musimy liczyć się z tym, że będą one uporczywie nawracać, bo odkryta powierzchnia uszkodzonej skóry znowu pokryje się krwią lub płynem surowiczym.
W przypadku strupów na twarzy, w nosie, strupów po opryszczce i innych uszkodzeniach skóry o różnym podłożu, nie powinniśmy w żaden sposób przyśpieszać ich odpadania. Kiedy rana się wygoi, strup sam odpadnie, odsłaniając odbudowaną skórę.
Ważne: z ogromnym zagrożeniem dla zdrowia może wiązać się usuwanie strupów na ranach operacyjnych i oparzeniach. W tym przypadku proces gojenia jest znacznie dłuższy, a usunięcie strupa może doprowadzić do poważnych powikłań.
Co to jest wysięk z rany?
Proces gojenia się rany jest bardziej skomplikowany, niż mogłoby się wydawać. Zachodzi wówczas wiele zjawisk fizycznych i chemicznych, które m.in. zwiększają elastyczność skóry, sprzyjając jej szybkiej regeneracji. Natychmiast po przerwaniu ciągłości skóry zainicjowane zostają procesy: krzepnięcia, a następnie stanu zapalnego aż wreszcie gojenia. Niezwykle istotny w tym procesie jest płytkowy czynnik wzrostu. Przyciąga on do rany neutrofile, fibroblasty i monocyty. Zainicjowany zostaje wówczas krótkotrwały proces zapalny i bliznowacenie rany. Nie sposób nie wspomnieć też o histaminie, serotoninie i heparynie, które są istotne na każdym etapie regeneracji uszkodzonych tkanek.
Sam wysięk z rany jest pożądany w początkowym etapie gojenia. Usprawnia bowiem ten proces.
Wyciek z rany po operacji czy uszkodzeniu ciała nie zawsze jest jednak prawidłowy. Niekiedy proces gojenia przebiega z powikłaniami. O powikłanym gojeniu mowa jest, gdy trwa ono dłużej niż osiem tygodni. Utrzymany zostaje wówczas stan zapalny i zaczyna tworzyć się ziarnina. Pojawiająca się wówczas wydzielina stanowi mieszaninę cytokin zapalnych, enzymów proteolitycznych (kontrolują syntezę i degradację białek) oraz czynników wzrostu. Uniemożliwiają one zagojenie się rany. Jeśli przy takim wysięku nie zdecydujesz się skorzystać z pomocy lekarza, rana może regenerować się przez wiele tygodni a niekiedy i lat. Ryzykujesz również rozwojem zakażenia, które może bezpośrednio zagrażać twojemu zdrowiu, a nawet życiu.
Ziarnina – leczenie, występowanie oraz powikłania gojenia poprzez ziarninowanie
