U nas zapłacisz kartą
Siła po samoleczeniu - Odrodzenie po ciemnościach
Jak powstają blizny po samookaleczeniu?
Blizny po samookaleczeniu powstają na skutek zadanych ran w następstwie których dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej. Jest ona zastępowana przez tkankę łączną włóknistą. W przypadku samookaleczeń do powstawania ran, a w konsekwencji blizn, najczęściej dochodzi przy użyciu żyletki i innych ostrzy, na przykład noża. Rany zazwyczaj są zadawane na nadgarstkach, ramionach, przedramionach i udach. Blizny powstałe w wyniku samookaleczania się mogą mieć różną wielkość oraz głębokość. W ich usuwaniu stosuje się podobne metody, a jak na przykład w przypadku usuwania blizn pooperacyjnych.
Sposób usuwania blizn po samookaleczeniu zależy przede wszystkim od rodzaju blizny i głębokości uszkodzenia skóry. Jeśli blizny są dość małe i płytkie wystarczające może okazać się zastosowanie jednego z zabiegów medycyny estetycznej, na przykład terapii karboksylowej czy peelingu chemicznego. Natomiast większe i głębsze blizny wymagają silniejszej interwencji – głównie zastosowania lasera, a nawet mogą wymagać przeszczepu skóry.
Jak wygląda diagnoza problemów związanych z samookaleczaniem?
Samookaleczanie się jest tylko objawem innych problemów, które dzieją się w psychice. Lekarz psychiatra lub psycholog zawsze zaczynają rozmowę z Pacjentem od wywiadu diagnostycznego. Próbują zlokalizować problem – pojawią się pytania o sytuacje, w których dochodzi do cięcia, o towarzyszące im emocje, problemy w rodzinie, szkole, o relacje z rówieśnikami. Przydatne jest nauczenie dziecka kontroli nad emocjami, pokazanie mu, że ma prawo do bycia złym czy smutnym albo wspólne znalezienie bezpiecznego sposobu radzenia sobie z negatywnymi emocjami.
Pomóż dziecku poradzić sobie w trudnych chwilach
Rodzice powinni być bardzo czujni zwłaszcza w okresie dorastania dziecka – to wtedy najczęściej nastolatek oddala się od nich, ale jednocześnie nadal odczuwa presję i chęć zadowolenia rodziców oraz otoczenia. Bardzo ważne są relacje z rówieśnikami, a każde ich pogorszenie może wpływać negatywnie na dziecko, wpędzając je w różne problemy psychiczne nastolatków. Dzięki wsparciu rodziny, świadomości, że można liczyć na rodziców, okres dorastania jest znacznie łagodniejszy dla nastolatków i obarczony mniejszym ryzykiem zachowań destrukcyjnych. Ważna jest bliska więź zarówno z ojcem, jak i matką, a także wzajemne relacje między rodzicami. Udowodniono, że pozytywne relacje rodzinne mają znaczący wpływ na rozwój dziecka – przykładowo rzadziej zdarzają się u dzieci z rodzin charakteryzujących się bliską relacją i więzią zachowania destrukcyjne, depresja czy zaburzenia lękowe lub zaburzenia odżywiania.
Bibliografia:
- A. Eckhardt, Autoagresja, Warszawa 1998,
- A. Fieldus, Autoagresja i zjawisko samookaleczenia wśród młodzieży, „Piotrkowskie Studia Pedagogiczne” 2009, t. 14, s. 111-120,
- M Stawicka, Autodestruktywność dziecięca w świetle teorii przywiązania, Poznań 2008,
- E. Sawaściuk, Autoagresja, „Niebieska Linia” 2003, nr 2, s. 17-18.
Jak pomóc dziecku w radzeniu sobie z tą sytuacją
Dla rodzica moment, gdy dowiaduje się, że jego dziecko dokonuje samookaleczeń może być szokiem. Jeśli Twoje dziecko wykazuje takie objawy, oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc mu znaleźć bezpieczne i zdrowe sposoby radzenia sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami.
Zachęć dziecko do tego, aby się otworzyło.
Zachowaj spokój i nie oceniaj
Gdy dziecko się otworzy, pokaż, że ci na nim zależy i jesteś zainteresowany/-a wysłuchaniem tego, co mówi. Nie osądzaj go ani nie lekceważ jego uczuć. Możesz spróbować powiedzieć: „Powiedzenie komuś o swoim samookaleczeniu świadczy o sile i odwadze, często ogromną ulgą jest możliwość uwolnienia się od takiego sekretu lub przynajmniej podzielenia się nim. Razem możemy znaleźć inne sposoby, aby pomóc ci w radzeniu sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami”.
Odkryj techniki rozpraszania uwagi
Twoje dziecko może chcieć przestać się samookaleczać, ale może nie być w stanie tego zrobić od razu. Nie oczekuj natychmiastowego rozwiązania - może to zająć trochę czasu i to jest naturalne. W międzyczasie skup się na tym, aby pomóc dziecku poczuć się jak najbezpieczniej i znaleźć nowe sposoby rozwiązywania problemów. Oto kilka rzeczy, które dziecko może zrobić, gdy poczuje impuls do samookaleczenia:
- uderzanie w poduszkę lub podarcie czasopisma lub gazety
- wysłanie wiadomości do przyjaciela lub kogoś zaufanego, aby oderwać się od problemów
- wyjście na spacer lub lekkie ćwiczenia i przebywanie w miejscu publicznym dają czas i przestrzeń, aby złagodzić impuls
- słuchanie muzyki, śpiew lub taniec
- zapisywanie swoich myśli
- koncentracja na oddechu
- przesuwanie kostki lodu po ramionach lub położenie okładu z lodu na klatce piersiowej