U nas zapłacisz kartą
Siła po samoleczeniu - Odrodzenie po ciemnościach
Kiedy szukać profesjonalnej pomocy
Jeśli zauważysz u swojego dziecka oznaki samookaleczenia, ważne jest, abyś natychmiast poszukał profesjonalnej pomocy.
Twój lekarz może skierować Cię do psychologa, aby Twoje dziecko mogło otrzymać odpowiednie wsparcie. Dziecku może zostać zaproponowane doradztwo lub terapia, podczas której może porozmawiać z psychologiem o tym, co czuje i jak sobie z tym radzić. Rozmowa z psychologiem jest niezbędna, aby pomóc dziecku przezwyciężyć impuls do wyrządzenia sobie krzywdy. Psychoterapia może wyposażyć dziecko w narzędzia do nauki umiejętności rozwiązywania problemów i zdrowych sposobów radzenia sobie z uczuciami i emocjami.
Pamiętaj, że jeśli Twoje dziecko samookalecza się, nie robi tego, by zwrócić na siebie uwagę, ale by poradzić sobie z problemami. Potrzebuje Twojego wsparcia i wskazówek, aby czuć się bezpiecznie i mieć pewność, że może spróbować pozytywnych sposobów radzenia sobie z problemami.
Samookaleczenia przyjmują różną postać u różnych osób i mają wiele przyczyn. Niezależnie od przyczyny, rozmowa na ten temat z dzieckiem i znalezienie odpowiedniego wsparcia oraz pomocy sprawi, że z czasem dziecko będzie w stanie lepiej sobie z tym poradzić. Sytuacja może się poprawić.
Funkcje samookaleczania się
Samookaleczanie się pełni szereg funkcji, jest to m.in.:
- forma radzenia sobie z trudnymi emocjami,
- chęć poczucia ulgi i obniżenia napięcia,
- odwrócenie uwagi od negatywnych emocji i trudnych sytuacji,
- chęć poczucia doznań fizycznych, głównie wtedy, gdy osoba ma wrażenie, że nic nie czuje,
- chęć by mieć poczucie kontroli nad własnym życiem,
- ukaranie siebie,
- wyrażenie emocji, które osoba wstydzi się przekazać,
- zapobieganie samobójstwu,
- narzędzie manipulacji np. uniknięcie porzucenia, wołanie o pomoc lub chęć bycia potraktowanym na poważnie,
- nawiązywanie więzi z innymi,
- poszukiwanie własnych granic,
- zapobieganie dysocjacji.
Samookaleczenia- przyczyny
Zachowania autoagresywne są efektem złożonych interakcji wielu czynników indywidualnych, rodzinnych i społeczno-kulturowych. Osoby dokonujące samookaleczeń mogą czuć się przytłoczone emocjami np. spowodowanymi depresją czy zaburzeniami lękowymi. Samookaleczanie się przez większość osób nie jest próbą samobójczą, a uważane jest za formę uwolnienia swoich napięć i bolesnych emocji. Zjawiska autodestruktywności wśród dzieci oraz młodzieży powstają ze względu na:
- czynniki biologiczne:
- pobudzenie sensoryczne przez autostymujacę (np. u dzieci z instytucji opiekuńczo-wychowawczych),
- dysfunkcja układu hormonalnego i nerwowego, m.in. wiążąca się z wydzielaniem endorfin,
- czynniki społeczno-kulturowe:
- poczucie niezrozumienia przez rodzinę, przyjaciół, rówieśników czy osób ze środowiska,
- poczucie bezsilności, beznadziejności, upokorzenia, wstydu, odrzucenia,
- konflikty w szkole, domu, problemy prawne,
- obniżona samoocena,
- negatywne doświadczenia w życiu osobistym, np. nadmierna dyscyplina, utrata bądź zakończenie ważnej relacji,
- kultura masowa oraz identyfikacja z osobą okaleczającą się, która jest odbierana jako ciekawa, atrakcyjna i lubiana, może wpłynąć na obserwatora i wywołać impuls do działania,
- brak poczucia bycia ważnym dla kogoś
- utrata sensu życia,
- różne trudności emocjonalne.
To ważne, by pamiętać, że wbrew powszechnemu mniemaniu samookaleczanie się nie jest formą zwrócenia na siebie uwagi!