U nas zapłacisz kartą
Siła po samoleczeniu - Odrodzenie po ciemnościach
Jak powstają blizny po samookaleczeniu?
Blizny po samookaleczeniu powstają na skutek zadanych ran w następstwie których dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej. Jest ona zastępowana przez tkankę łączną włóknistą. W przypadku samookaleczeń do powstawania ran, a w konsekwencji blizn, najczęściej dochodzi przy użyciu żyletki i innych ostrzy, na przykład noża. Rany zazwyczaj są zadawane na nadgarstkach, ramionach, przedramionach i udach. Blizny powstałe w wyniku samookaleczania się mogą mieć różną wielkość oraz głębokość. W ich usuwaniu stosuje się podobne metody, a jak na przykład w przypadku usuwania blizn pooperacyjnych.
Sposób usuwania blizn po samookaleczeniu zależy przede wszystkim od rodzaju blizny i głębokości uszkodzenia skóry. Jeśli blizny są dość małe i płytkie wystarczające może okazać się zastosowanie jednego z zabiegów medycyny estetycznej, na przykład terapii karboksylowej czy peelingu chemicznego. Natomiast większe i głębsze blizny wymagają silniejszej interwencji – głównie zastosowania lasera, a nawet mogą wymagać przeszczepu skóry.
Jak pomóc dziecku w radzeniu sobie z tą sytuacją
Dla rodzica moment, gdy dowiaduje się, że jego dziecko dokonuje samookaleczeń może być szokiem. Jeśli Twoje dziecko wykazuje takie objawy, oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc mu znaleźć bezpieczne i zdrowe sposoby radzenia sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami.
Zachęć dziecko do tego, aby się otworzyło.
Zachowaj spokój i nie oceniaj
Gdy dziecko się otworzy, pokaż, że ci na nim zależy i jesteś zainteresowany/-a wysłuchaniem tego, co mówi. Nie osądzaj go ani nie lekceważ jego uczuć. Możesz spróbować powiedzieć: „Powiedzenie komuś o swoim samookaleczeniu świadczy o sile i odwadze, często ogromną ulgą jest możliwość uwolnienia się od takiego sekretu lub przynajmniej podzielenia się nim. Razem możemy znaleźć inne sposoby, aby pomóc ci w radzeniu sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami”.
Odkryj techniki rozpraszania uwagi
Twoje dziecko może chcieć przestać się samookaleczać, ale może nie być w stanie tego zrobić od razu. Nie oczekuj natychmiastowego rozwiązania - może to zająć trochę czasu i to jest naturalne. W międzyczasie skup się na tym, aby pomóc dziecku poczuć się jak najbezpieczniej i znaleźć nowe sposoby rozwiązywania problemów. Oto kilka rzeczy, które dziecko może zrobić, gdy poczuje impuls do samookaleczenia:
- uderzanie w poduszkę lub podarcie czasopisma lub gazety
- wysłanie wiadomości do przyjaciela lub kogoś zaufanego, aby oderwać się od problemów
- wyjście na spacer lub lekkie ćwiczenia i przebywanie w miejscu publicznym dają czas i przestrzeń, aby złagodzić impuls
- słuchanie muzyki, śpiew lub taniec
- zapisywanie swoich myśli
- koncentracja na oddechu
- przesuwanie kostki lodu po ramionach lub położenie okładu z lodu na klatce piersiowej
Usuwanie blizn po samookaleczeniu przy pomocy zabiegów laserowych
Leczenie laserowe blizn po samookaleczeniu najczęściej zalecane jest w przypadku większych blizn i głębszego uszkodzenia skóry. Jednocześnie jest to bardzo skuteczna metoda na pozbycie się tych nieestetycznych niedoskonałości. Podczas zabiegów laserowych, które są całkowicie bezpieczne, wykorzystywany jest sprzęt najnowszej technologii, który pozwala maksymalnie precyzyjnie skierować wiązkę światła do skóry właściwej i tkanki podskórnej w miejscu, w którym znajduje się blizna. Pozwala to na regenerację i odbudowę uszkodzonej skóry.
W trakcie zabiegu w miejscu blizny dochodzi do ponownego uszkodzeń skóry, jednak uszkodzenia te są zdecydowanie mniejsze w porównaniu z pierwotnymi. Następnie dochodzi do stymulacji procesu odbudowy skóry, a ponadto do pobudzenia produkcji kolagenu, który naturalnie odpowiada za jędrność i elastyczność skóry. Już po pierwszym zabiegu z wykorzystaniem lasera blizny stają się mniej widoczne, natomiast ich całkowite usunięcie może wymagać serii składającej się z kilku lub kilkunastu zabiegów w zależności od grubości i głębokości blizny.
Usuwanie blizn powstałych na skutek samookaleczenia jest w zasadzie zabiegiem całkowicie bezinwazyjnym i niemal bezbolesnym. W trakcie zabiegu można odczuwać lekki dyskomfort spowodowany odczuwaniem pieczenia lub mrowienia w miejscu, na które kierowana jest wiązka światła emitowana przez laser. Dla zapewnienia sobie większego komfortu podczas zabiegu można poprosić o zastosowanie środka znieczulającego w postaci maści lub kremu. Najnowocześniejsze lasery posiadają również możliwość kierowania chłodnego powietrza w trakcie zabiegu na miejsce, na które skierowany jest laser.
Przed przystąpieniem do zabiegu należy skonsultować się z lekarzem, by przede wszystkim określić długość serii. Ponadto warto już wcześniej dowiedzieć się na jakie efekty można liczyć. Dodatkowo trzeba pamiętać, że całkowite usunięcie blizn lub zmniejszenie ich widoczności zależy od takich czynników jak wiek osoby poddającej się zabiegowi, głębokość i wielkość blizn, ich umiejscowienie, stopień starzenia się skóry oraz stopień starzenia się samej blizny, bowiem stare blizny są trudniejsze w leczeniu w porównaniu z bliznami stosunkowo świeżymi.
Oznaki samookaleczenia
Ze względu na piętno społeczeństwa osoby samookaleczające się czują poczucie winy i wstyd, przez co nie szukają pomocy. Można zauważyć pewne specyficzne oznaki, które powinny wzbudzić podejrzenie samookaleczania u kogoś z otoczenia, jak:
- blizny na ciele, szczególnie widoczne w obszarze przedramienia
- świeże ślady po nacięciach, zadrapaniach, przypaleniach czy siniaki,
- mocne tarcie skóry aż do zdarcia naskórka,
- noszenie długiego rękawa i długich spodni nieadekwatnie do wysokiej temperatury,
- trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji międzyludzkich,
- kwestionowanie swojej tożsamości,
- niestabilność emocjonalna, zmienność, impulsywność, nieprzewidywalność,
- twierdzenie, że osoba jest beznadziejna, bez wartości i bez siły.
Samookaleczenia- przyczyny
Zachowania autoagresywne są efektem złożonych interakcji wielu czynników indywidualnych, rodzinnych i społeczno-kulturowych. Osoby dokonujące samookaleczeń mogą czuć się przytłoczone emocjami np. spowodowanymi depresją czy zaburzeniami lękowymi. Samookaleczanie się przez większość osób nie jest próbą samobójczą, a uważane jest za formę uwolnienia swoich napięć i bolesnych emocji. Zjawiska autodestruktywności wśród dzieci oraz młodzieży powstają ze względu na:
- czynniki biologiczne:
- pobudzenie sensoryczne przez autostymujacę (np. u dzieci z instytucji opiekuńczo-wychowawczych),
- dysfunkcja układu hormonalnego i nerwowego, m.in. wiążąca się z wydzielaniem endorfin,
- czynniki społeczno-kulturowe:
- poczucie niezrozumienia przez rodzinę, przyjaciół, rówieśników czy osób ze środowiska,
- poczucie bezsilności, beznadziejności, upokorzenia, wstydu, odrzucenia,
- konflikty w szkole, domu, problemy prawne,
- obniżona samoocena,
- negatywne doświadczenia w życiu osobistym, np. nadmierna dyscyplina, utrata bądź zakończenie ważnej relacji,
- kultura masowa oraz identyfikacja z osobą okaleczającą się, która jest odbierana jako ciekawa, atrakcyjna i lubiana, może wpłynąć na obserwatora i wywołać impuls do działania,
- brak poczucia bycia ważnym dla kogoś
- utrata sensu życia,
- różne trudności emocjonalne.
To ważne, by pamiętać, że wbrew powszechnemu mniemaniu samookaleczanie się nie jest formą zwrócenia na siebie uwagi!
