Siła po samoleczeniu - Odrodzenie po ciemnościach

Jak pomóc dziecku w radzeniu sobie z tą sytuacją

Dla rodzica moment, gdy dowiaduje się, że jego dziecko dokonuje samookaleczeń może być szokiem. Jeśli Twoje dziecko wykazuje takie objawy, oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc mu znaleźć bezpieczne i zdrowe sposoby radzenia sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami.

Zachęć dziecko do tego, aby się otworzyło.

Zachowaj spokój i nie oceniaj

Gdy dziecko się otworzy, pokaż, że ci na nim zależy i jesteś zainteresowany/-a wysłuchaniem tego, co mówi. Nie osądzaj go ani nie lekceważ jego uczuć. Możesz spróbować powiedzieć: „Powiedzenie komuś o swoim samookaleczeniu świadczy o sile i odwadze, często ogromną ulgą jest możliwość uwolnienia się od takiego sekretu lub przynajmniej podzielenia się nim. Razem możemy znaleźć inne sposoby, aby pomóc ci w radzeniu sobie z silnymi lub przytłaczającymi uczuciami”.

Odkryj techniki rozpraszania uwagi

Twoje dziecko może chcieć przestać się samookaleczać, ale może nie być w stanie tego zrobić od razu. Nie oczekuj natychmiastowego rozwiązania - może to zająć trochę czasu i to jest naturalne. W międzyczasie skup się na tym, aby pomóc dziecku poczuć się jak najbezpieczniej i znaleźć nowe sposoby rozwiązywania problemów. Oto kilka rzeczy, które dziecko może zrobić, gdy poczuje impuls do samookaleczenia:

• uderzanie w poduszkę lub podarcie czasopisma lub gazety
• wysłanie wiadomości do przyjaciela lub kogoś zaufanego, aby oderwać się od problemów
• wyjście na spacer lub lekkie ćwiczenia i przebywanie w miejscu publicznym dają czas i przestrzeń, aby złagodzić impuls
• słuchanie muzyki, śpiew lub taniec
• zapisywanie swoich myśli
• koncentracja na oddechu
• przesuwanie kostki lodu po ramionach lub położenie okładu z lodu na klatce piersiowej

Jak wygląda diagnoza problemów związanych z samookaleczaniem?

Samookaleczanie się jest tylko objawem innych problemów, które dzieją się w psychice. Lekarz psychiatra lub psycholog zawsze zaczynają rozmowę z Pacjentem od wywiadu diagnostycznego. Próbują zlokalizować problem – pojawią się pytania o sytuacje, w których dochodzi do cięcia, o towarzyszące im emocje, problemy w rodzinie, szkole, o relacje z rówieśnikami. Przydatne jest nauczenie dziecka kontroli nad emocjami, pokazanie mu, że ma prawo do bycia złym czy smutnym albo wspólne znalezienie bezpiecznego sposobu radzenia sobie z negatywnymi emocjami.

Pomóż dziecku poradzić sobie w trudnych chwilach

Rodzice powinni być bardzo czujni zwłaszcza w okresie dorastania dziecka – to wtedy najczęściej nastolatek oddala się od nich, ale jednocześnie nadal odczuwa presję i chęć zadowolenia rodziców oraz otoczenia. Bardzo ważne są relacje z rówieśnikami, a każde ich pogorszenie może wpływać negatywnie na dziecko, wpędzając je w różne problemy psychiczne nastolatków. Dzięki wsparciu rodziny, świadomości, że można liczyć na rodziców, okres dorastania jest znacznie łagodniejszy dla nastolatków i obarczony mniejszym ryzykiem zachowań destrukcyjnych. Ważna jest bliska więź zarówno z ojcem, jak i matką, a także wzajemne relacje między rodzicami. Udowodniono, że pozytywne relacje rodzinne mają znaczący wpływ na rozwój dziecka – przykładowo rzadziej zdarzają się u dzieci z rodzin charakteryzujących się bliską relacją i więzią zachowania destrukcyjne, depresja czy zaburzenia lękowe lub zaburzenia odżywiania.

Bibliografia:

• A. Eckhardt, Autoagresja, Warszawa 1998,
• A. Fieldus, Autoagresja i zjawisko samookaleczenia wśród młodzieży, „Piotrkowskie Studia Pedagogiczne” 2009, t. 14, s. 111-120,
• M Stawicka, Autodestruktywność dziecięca w świetle teorii przywiązania, Poznań 2008,
• E. Sawaściuk, Autoagresja, „Niebieska Linia” 2003, nr 2, s. 17-18.

Oznaki i objawy samookaleczenia u dzieci

Ważne jest, aby wiedzieć, że samookaleczenie nie zawsze jest oczywiste, a dzieci często je ukrywają. Wiele z nich robi rzeczy, które są szkodliwe, ale nie uważa ich za „samookaleczenie”. Może to obejmować:

• cięcie, przypalanie lub wyrządzanie sobie krzywdy fizycznej
• poddawanie się uzależnieniom, w tym zażywaniu narkotyków lub piciu alkoholu
• niejedzenie, przejadanie się lub zmuszanie się do wymiotów
• nadmierny wysiłek fizyczny lub ćwiczenie po kontuzji
• celowe wdawanie się w bójki lub angażowanie się w niebezpieczne sytuacje, w tym ryzykowne zachowania seksualne

Oto niektóre oznaki, że dziecko lub nastolatek samookaleczają się:

• skaleczenia, oparzenia, siniaki lub blizny na ciele, zwłaszcza na ramionach, brzuchu lub udach
• Noszenie wyłącznie ubrań, które zakrywają oznaki fizycznego okaleczenia, np. koszulek z długim rękawem
• usprawiedliwianie się z powodu odniesionych obrażeń
• noszenie przy sobie ostrych przedmiotów, takich jak noże i nożyczki
• mówienie o bólu, dyskomforcie, osłabieniu, chorobie lub zawrotach głowy
• uczucie wstydu, obrzydzenia, zmieszania lub strachu
• poczucie braku kontroli, izolacji lub samotności
• oznaki niskiej samooceny, takie jak obwinianie się za wszelkie problemy lub twierdzenie, że nie jest się wystarczająco dobrym.

Jak powstają blizny po samookaleczeniu?

Blizny po samookaleczeniu powstają na skutek zadanych ran w następstwie których dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej. Jest ona zastępowana przez tkankę łączną włóknistą. W przypadku samookaleczeń do powstawania ran, a w konsekwencji blizn, najczęściej dochodzi przy użyciu żyletki i innych ostrzy, na przykład noża. Rany zazwyczaj są zadawane na nadgarstkach, ramionach, przedramionach i udach. Blizny powstałe w wyniku samookaleczania się mogą mieć różną wielkość oraz głębokość. W ich usuwaniu stosuje się podobne metody, a jak na przykład w przypadku usuwania blizn pooperacyjnych.

Sposób usuwania blizn po samookaleczeniu zależy przede wszystkim od rodzaju blizny i głębokości uszkodzenia skóry. Jeśli blizny są dość małe i płytkie wystarczające może okazać się zastosowanie jednego z zabiegów medycyny estetycznej, na przykład terapii karboksylowej czy peelingu chemicznego. Natomiast większe i głębsze blizny wymagają silniejszej interwencji – głównie zastosowania lasera, a nawet mogą wymagać przeszczepu skóry.

Jak leczyć ranę kota?

Koty mogą być nie tylko źródłem radości, ale także powodem do niepokoju. Dotyczy to zwłaszcza osób odwiedzających ulicę. Koty kochające wolność często odnoszą rany lub zadrapania podczas walk z krewnymi. Jak leczyć ranę kota? Wybór środków jest teraz świetny, ale ważne jest, aby działać poprawnie i nie szkodzić zwierzęciu. Co powinien zrobić właściciel? Kiedy należy zabrać zwierzaka do weterynarza lub nadal możesz sobie poradzić samodzielnie?

• Pierwsza pomoc
• Zasady leczenia ran w domu
  • Leczenie ropnych ran
  • Leczenie krwawiących ran
  • Otwarte leczenie ran
  • Nadtlenek wodoru
  • Roztwór furacyliny
  • Maść levomekol
  • Maść baneocin

  Rodzaje ran:

  • skaleczenie,
  • posiniaczony,
  • rozbity,
  • rozdrobnione,
  • ugryziony,
  • broń palna,
  • rozdarty,
  • zatruty,
  • mieszany.

  Leczenie rany należy rozpocząć jak najszybciej, ponieważ ryzyko zakażenia rany jest wysokie. Jeśli uszkodzenie nie jest poważne, możesz to zrobić sam, w przeciwnym razie lepiej odwiedzić weterynarza.

  Pierwsza pomoc

  Po znalezieniu rany u zwierzaka udziel mu pierwszej pomocy. Zbadaj kota i oceń jego stan, jeśli nie budzi niepokoju, możesz sam udzielić pierwszej pomocy.

  Pierwsza pomoc:

  • usuń włosy w pobliżu rany,
  • przemyć ranę lekami antyseptycznymi - roztworem furacyliny, nadtlenkiem wodoru, chlorheksydyną,
  • spróbuj zatrzymać krwawienie,
  • skórę wokół rany można leczyć jaskrawą zielenią.

  Po pierwszej pomocy udaj się do weterynarza. Lekarz dobierze optymalny schemat leczenia i pokaże, jak prawidłowo przeprowadzić zabieg.

  Zasady leczenia ran w domu

  Jeśli nie ma możliwości udania się do weterynarza, kot będzie musiał samodzielnie leczyć ranę. Najpierw zdezynfekuj ręce roztworem dezynfekującym, takim jak alkohol. Rany kota można również leczyć sterylnymi rękawiczkami..

  

  ---