U nas zapłacisz kartą
Siła po samoleczeniu - Odrodzenie po ciemnościach
Samookaleczenia u dzieci i młodzieży
Samookaleczanie jest najbardziej powszechne wśród nastolatków i młodych dorosłych, choć mogą to robić ludzie w każdym wieku. Przyczyny samookaleczeń są różne. Oto niektóre z powodów, które dzieci lub młodzież wskazują jako czynniki prowadzące ich do samookaleczenia:
- nagła zmiana w życiu, np. śmierć, rozwód lub przeprowadzka
- stres egzaminacyjny, poczucie ogromnej presji lub strach przed porażką
- bycie świadkiem przemocy lub doświadczanie przemocy w szkole, domu lub w związku
- bycie świadkiem lub doświadczenie bardzo przykrego lub traumatycznego incydentu
- samotność, poczucie winy lub bycie niekochanym
- niska samoocena lub problemy z postrzeganiem własnego ciała
- krytyka ze strony rodziny, przyjaciół lub nauczycieli
- przemoc wśród rówieśników
Kiedy kilka z tych problemów się nawarstwia, mogą stać się zbyt przytłaczające i zbyt trudne, aby jedna osoba mogła sobie z nimi poradzić. Zamiast znaleźć sposób na wyrażenie uczuć światu, niektóre dzieci zaczynają wyładowywać ból i złość na sobie.
Młodzi ludzie opisywali samookaleczenia jako sposób na „pozbycie się poczucia krzywdy, złości i bólu” spowodowanych presją w ich życiu. Krzywdzili się, ponieważ nie wiedzieli, co innego mogliby zrobić i nie czuli, że mają inne opcje.
Dzieci, które dokonują samookaleczeń, robią to nie tylko po to, aby sobie jakoś poradzić, ale by uwolnić się od stresu, nazwać ból, odwrócić uwagę od wspomnień traumatycznych doświadczeń. W niektórych przypadkach jest to sposób na ukaranie siebie z powodu poczucia winy.
Oznaki i objawy samookaleczenia u dzieci
Ważne jest, aby wiedzieć, że samookaleczenie nie zawsze jest oczywiste, a dzieci często je ukrywają. Wiele z nich robi rzeczy, które są szkodliwe, ale nie uważa ich za „samookaleczenie”. Może to obejmować:
- cięcie, przypalanie lub wyrządzanie sobie krzywdy fizycznej
- poddawanie się uzależnieniom, w tym zażywaniu narkotyków lub piciu alkoholu
- niejedzenie, przejadanie się lub zmuszanie się do wymiotów
- nadmierny wysiłek fizyczny lub ćwiczenie po kontuzji
- celowe wdawanie się w bójki lub angażowanie się w niebezpieczne sytuacje, w tym ryzykowne zachowania seksualne
Oto niektóre oznaki, że dziecko lub nastolatek samookaleczają się:
- skaleczenia, oparzenia, siniaki lub blizny na ciele, zwłaszcza na ramionach, brzuchu lub udach
- Noszenie wyłącznie ubrań, które zakrywają oznaki fizycznego okaleczenia, np. koszulek z długim rękawem
- usprawiedliwianie się z powodu odniesionych obrażeń
- noszenie przy sobie ostrych przedmiotów, takich jak noże i nożyczki
- mówienie o bólu, dyskomforcie, osłabieniu, chorobie lub zawrotach głowy
- uczucie wstydu, obrzydzenia, zmieszania lub strachu
- poczucie braku kontroli, izolacji lub samotności
- oznaki niskiej samooceny, takie jak obwinianie się za wszelkie problemy lub twierdzenie, że nie jest się wystarczająco dobrym.
Jak powstają blizny po samookaleczeniu?
Blizny po samookaleczeniu powstają na skutek zadanych ran w następstwie których dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej. Jest ona zastępowana przez tkankę łączną włóknistą. W przypadku samookaleczeń do powstawania ran, a w konsekwencji blizn, najczęściej dochodzi przy użyciu żyletki i innych ostrzy, na przykład noża. Rany zazwyczaj są zadawane na nadgarstkach, ramionach, przedramionach i udach. Blizny powstałe w wyniku samookaleczania się mogą mieć różną wielkość oraz głębokość. W ich usuwaniu stosuje się podobne metody, a jak na przykład w przypadku usuwania blizn pooperacyjnych.
Sposób usuwania blizn po samookaleczeniu zależy przede wszystkim od rodzaju blizny i głębokości uszkodzenia skóry. Jeśli blizny są dość małe i płytkie wystarczające może okazać się zastosowanie jednego z zabiegów medycyny estetycznej, na przykład terapii karboksylowej czy peelingu chemicznego. Natomiast większe i głębsze blizny wymagają silniejszej interwencji – głównie zastosowania lasera, a nawet mogą wymagać przeszczepu skóry.
Funkcje samookaleczania się
Samookaleczanie się pełni szereg funkcji, jest to m.in.:
- forma radzenia sobie z trudnymi emocjami,
- chęć poczucia ulgi i obniżenia napięcia,
- odwrócenie uwagi od negatywnych emocji i trudnych sytuacji,
- chęć poczucia doznań fizycznych, głównie wtedy, gdy osoba ma wrażenie, że nic nie czuje,
- chęć by mieć poczucie kontroli nad własnym życiem,
- ukaranie siebie,
- wyrażenie emocji, które osoba wstydzi się przekazać,
- zapobieganie samobójstwu,
- narzędzie manipulacji np. uniknięcie porzucenia, wołanie o pomoc lub chęć bycia potraktowanym na poważnie,
- nawiązywanie więzi z innymi,
- poszukiwanie własnych granic,
- zapobieganie dysocjacji.
