U nas zapłacisz kartą
Sure, here's the heading in Polish -htmlCopy codeRóżyca - Choroba Skóry i Jej Objawy
Jak uniknąć zakażenia? Uwaga na maszynki do golenia!
Na maszynkach do golenia gromadzą się włosy, mydło i łój stając się pożywką dla bakterii, które w przypadku zacięcia dostają się pod skórę. Podczas golenia może dojść do uszkodzenia ciągłości skóry, co umożliwia przedostanie się bakterii do organizmu.
Jednorazowe maszynki do golenia powinny być wyrzucone po użyciu!
Przerwanie ciągłości skóry otwiera drogi infekcji, dlatego warto minimalizować ryzyko występowania urazów mechanicznych.
Sposobem uniknięcia zachorowania na różę jest skuteczne leczenie infekcji i wzmacnianie odporności. Warto dbać o prawidłową dietę i aktywność fizyczną oraz unikać nałogów. Ważne jest również kontrolowanie poziomu cholesterolu, glukozy i ciśnienia tętniczego, co pozwoli na szybkie wykrycie chorób układu sercowo-naczyniowego, które sprzyjają zachorowaniom na różę.
Objawy choroby róży
Choroba róża charakteryzuje się nagłym początkiem oraz szybkim przebiegiem. Typowym objawem choroby jest rumień zapalny o intensywnie czerwonym zabarwieniu z towarzyszącym obrzękiem, który jest wyraźnie odgraniczony od zdrowych powłok skórnych. Zmiana najczęściej lokalizuje się na twarzy, np. na nosie lub policzku oraz w okolicy kończyn dolnych.
Rumień niekiedy pojawia się na dłoniach, stopach lub pośladkach. Zmiany skórne oraz skóra nad ogniskiem zapalnym są mocno napięte, lśniące oraz nadmiernie ciepłe i bolesne. W przypadku, gdy rumień umiejscawia się w okolicy twarzy dochodzi do obrzmienia tkanki oczodołowej, które jest wynikiem zaburzeń w krążeniu chłonki. U osoby chorej na różę pojawia się wysoka gorączka, która sięga nawet do 41 stopni Celsjusza, dreszcze, nudności, wymioty oraz powiększenie węzłów chłonnych położonych blisko odczynu zapalnego. W miejscach chorobowo zmienionych może wystąpić uczucie puchnięcia, swędzenie oraz pieczenie.
Jak często występuje róża?
Róża jest stosunkowo często występującą chorobą. Zgodnie z danymi epidemiologicznymi w Polsce w 2013 r. odnotowano 5242 zachorowania na różę, w tym 44,8% przypadków związanych z pobytem w szpitalu.
Róża jest chorobą zapalną skóry i tkanki podskórnej o nagłym początku i szybkim przebiegu. Główne objawy róży to zmiany skórne.
Najczęstsza lokalizacja róży to podudzie (>80% przypadków), twarz oraz u kobiet po usunięciu piersi z powodu nowotworu kończyna górna. Skóra jest żywoczerwona, błyszcząca, obrzęknięta, wyraźnie odgraniczona od skóry zdrowej, bolesna przy dotyku, cieplejsza. Niekiedy zarówno w obrębie skóry zmienionej zapalnie, jak i na obrzeżu nacieku występują drobne wybroczyny. Mogą pojawić się też linijne zaczerwienienia skóry wzdłuż przebiegu naczyń chłonnych zmienionych zapalnie („smugi”, „pręgi”). Węzły chłonne położone najbliżej miejsca zakażenia mogą być powiększone i bolesne przy dotyku (np. w róży kończyny dolnej – węzły pachwinowe).
Naciekowi zapalnemu towarzyszą obrzęki, ponieważ paciorkowce rozsiewają się m.in. naczyniami chłonnymi. Oprócz zmian skórnych, chorobie często towarzyszą objawy ogólne: dreszcze, wysoka gorączka do 40–41°C, złe samopoczucie. Dochodzi do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych.
Choroba nie pozostawia odporności na zakażenie, toteż często nawraca, zwłaszcza u osób predysponowanych. Powikłana róża może powodować poważne zaburzenia ogólnoustrojowe.
- różę pęcherzową – pojawiają się pęcherze wypełnione jasną, surowiczą treścią, ustępuje bez pozostawienia blizn
- różę krwotoczną – występują krwawe wylewy do tkanek, ustępuje bez pozostawienia blizn
- różę zgorzelinową – ciężka postać z powstaniem obszarów martwicy, po przebyciu tej postaci choroby najczęściej pozostają blizny
- różę pełzającą lub wędrującą – gdy zakażenie szerzy się drogami naczyń limfatycznych w postaci wypustek, czasami objawy choroby mogą pojawiać się też w odległych od siebie miejscach, np. na drugiej stopie albo dłoni
- różę nawrotową – najczęściej daje powikłania w postaci słoniowacizny kończyn spowodowanej zaburzeniami odpływu chłonki.
Diagnostyka różycy
Rozpoznanie różycy skóry stawia się na podstawie objawów klinicznych, czyli występujących na skórze rąk zmian zapalno-obrzękowych. Ważne podczas rozpoznania jest niewystępowanie gorączki oraz charakterystyczny wywiad pacjenta – czyli potwierdzony przez niego kontakt z mięsem, czy rybami. Różycę można różnicować ze schorzeniem o podobnej nazwie, czyli z różą – w jej przypadku mamy do czynienia z obecnością silnie wyrażonych objawów ogólnych, takich jak wysoka gorączka i dreszcze. W przypadku różycy skóry, nie występują tego rodzaju objawy.
Typowo w leczeniu różycy stosuje się antybiotyki – gdyż jest to choroba spowodowana zakażeniem bakteryjnym.
Zapamiętaj: Przyczyną choroby jest zakażenie bakterią - włosowcem różycy. Do zakażenia dochodzi podczas kontaktu bezpośredniego uszkodzonej skóry z zakażonym mięsem lub rybami.
Zastosowanie znajduje tutaj penicylina prokainowa (antybiotyk z grupy beta-laktamów) oraz erytromycyna (antybiotyk z grupy makrolidów). Leczenie trwa około tygodnia. Miejscowo stosuje się okłady z 2% roztworu ichtiolu – czyli substancji, która posiada właściwości bakteriostatyczne (hamujące rozwój bakterii) i przeciwzapalne, co przyspiesza ustępowanie zmian skórnych.
Osoby pracujące z surowym mięsem, powinny odpowiednio chronić swoje dłonie przed uszkodzeniami, które mogą stać się wrotami zakażenia. Nie istnieje szczepionka chroniąca człowieka przed zachorowaniem na różycę. W przypadku wystąpienia objawów różycy warto skonsultować się z lekarzem rodzinnym lub specjalistą dermatologiem, który po rozpoznaniu choroby zaleci odpowiednią terapią.
Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski. „Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, wyd 1.
https://www.mp.pl/pacjent/choroby-zakazne/choroby/zakazenia-bakteryjne/160619,rozyca
https://www.mp.pl/pacjent/dermatologia/choroby/chorobyskory/171069,rozyca-skory
Kimberly Werner, Brett David Gartrell, Scott A Norton, Erysipeloid (Erysipelothrix rhusiopathiae Infection) Acquired From a Dead Kakapo, December 2011, Archives of dermatology, 147(12):1456-8, DOI: 10.1001/archderm.147.12.1456-b, Source PubMed
Jak często występuje różyca?
Różyca występuje na całym świecie. Brak aktualnych danych epidemiologicznych określających częstość występowania różycy w Polsce. Archiwalne dane epidemiologiczne wskazują, że w Polsce w latach 1966–2008 zarejestrowano prawie 11 tys. przypadków różycy, a w latach 1999–2008 ponad 1000 przypadków, co daje kilkaset przypadków tej choroby rocznie.
- skórna – ograniczona i rozsiana
- posocznicowa – powikłana postacią narządową.
W różycy ograniczonej do skóry charakterystyczne są palące, bolesne zmiany skórne zajmujące najczęściej eksponowane okolice skóry (palce i dłonie). Skóra w obrębie zmian jest zmieniona zapalnie, zaczerwieniona, ocieplona, obrzęknięta z napiętą wygładzoną błyszczącą powierzchnią nad zmienionym chorobowo obszarem. Zmiany skórne są wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Gorączka w postaci skórnej nie zawsze występuje.
W postaci posocznicowej lub narządowej różycy występuje gorączka, nacieki zapalne skóry ze zmianami pęcherzowymi i martwiczymi. Jeżeli do zakażenia doszło drogą inną niż przez skórę, zmiany skórne mogą być nieobecne. Najczęstszym powikłaniem uogólnionej różycy jest zapalenie wsierdzia, które może przebiegać z nawracającą gorączką, dreszczami, pogorszeniem tolerancji wysiłku, dusznością, uczuciem kołatania serca, zwiększonym poceniem się w nocy, utratą masy ciała.
Lekarz podczas badania może stwierdzić podwyższoną temperaturę ciała oraz zmiany spowodowane stanem zapalnym w okolicy rany: miejscowe zaczerwienienie, twardy bolesny naciek zapalny, wydzielinę z rany, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. W miarę postępu i uogólniania się choroby może pojawić się zwiększona częstotliwość oddechów, objawy osłuchowe zapalenia dróg oddechowych, objawy neurologiczne wynikające z uszkodzenia określonych nerwów (np. w wyniku udaru), szmer podczas osłuchiwania serca, bolesność palpacyjna jamy brzusznej, powiększenie wątroby i śledziony.
