U nas zapłacisz kartą
SIBO a wypadanie włosów - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Co robić jak wypadają włosy?
Z tego względu jedną z istotnych kwestii w problemach dermatologicznych czy problemach z wypadaniem włosów coraz częściej podejmuje się próby modyfikacji mikrobiomu jelitowego, w celu regulacji osi jelito – skóra. Przytoczyć można choćby doświadczenia Levkovicha i wsp. na myszach. U zwierząt suplementowanych szczepem bakterii Lactobacillus reuterii obserwowano zwiększenie grubości skóry, nasiloną folikulogenezę, poprawę produkcji łoju, a w konsekwencji grubsze i jaśniejsze futro. W końcu zdrowa skóra to istotny element pięknego owłosienia.
Od wielu lat prowadzone są także analizy oceniające wpływu suplementacji probiotycznej na stan skóry pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, trądzikiem czy innymi problemami dermatologicznymi z nierzadko dobrymi rezultatami.
Probiotyki mogą sprzyjać wzrostowi włosów?
Idąc dalej do kwestii „włosowych” problemów – bo i tu jest nadzieja. Otóż naukowcy, bazując na badaniach wykazujących korzystny wpływ stosowania probiotyków na poprawę profilu lipidowego w surowicy krwi postanowili pójść o krok dalej. Oceniano czy opisywana suplementacja przyczyni się do poprawy przepływu krwi do skóry głowy u pacjentów z problemem łysienia. I…efekty są obiecujące. Dong Wook Park wraz z zespołem wykazali, że suplementacja probiotyczna może sprzyjać wzrostowi włosów i zahamować proces ich wypadania. Zaobserwowano poprawę liczby i grubości włosów, co badacze przypisują zainicjowaniu fazy anagenu w mieszkach włosowych w odpowiedzi na suplementację probiotyczną.
Powiązanie pomiędzy stanem jelit, mikrobiomu jelitowego a stanem skóry i włosów z pewnością istnieje, a dobra wiadomość jest taka że badania oceniające ową zależność podejmowane są coraz częściej. W naszej praktyce niejednokrotnie obserwujemy, że wdrożenie odpowiedniej diety oraz wspomagająca suplementacja probiotyczna skutkuje obserwacjami pacjentów o poprawie stanu skóry, włosów czy paznokci – jako „efektu ubocznego” wdrożonych działań.
W kolejnej części wpisu rozwiniemy temat połączenia pomiędzy jelitem a włosami biorąc na tapetę coraz częściej występujący problem jakim jest łysienie plackowate.
Objawy SIBO
Zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego nie daje specyficznych objawów. Występujące dolegliwości są zależne od liczby oraz rodzaju, a także lokalizacji bakterii kolonizujących narząd. U części osób dolegliwość może mieć przebieg bezobjawowy. Zwykle jednak chorzy zgłaszają różne problemy, które z reguły występują lub nasilają się około 1–2 godzin po zjedzonym posiłku.
Najczęstszym symptomem zaburzonej mikroflory są wzdęcia brzucha, którym mogą towarzyszyć zaparcia, bóle brzucha, uczucie pełności oraz nadmierne gromadzenie i oddawanie gazów. Z powodu utrudnionego trawienia tłuszczów może wystąpić biegunka tłuszczowa. Objawem alarmowym, który powinien skłonić do diagnostyki, jest również nieuzasadniona utrata masy ciała. Niekiedy można zaobserwować powiększony obwód brzucha.
W bardziej zaawansowanych postaciach schorzenia mogą pojawić się nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych. Dotyczą one przede wszystkim niedoboru witaminy B12, białka oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. W skrajnych przypadkach istnieje ryzyko wystąpienia zaburzeń trawienia i wchłaniania, a nawet niedożywienia.
Diagnoza zespołu rozrostu bakteryjnego
Symptomy zespołu rozrostu bakterii w jelicie cienkim są niespecyficzne i mogą świadczyć o innych chorobach w obrębie przewodu pokarmowego. Dlatego bardzo ważne jest niezwłoczne zgłoszenie się do lekarza po zaobserwowaniu u siebie różnych niepokojących oznak. Lekarz po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu zleci wykonanie innych badań niezbędnych do postawienia trafnej diagnozy.
Za złoty standard w diagnostyce SIBO uznaje się badanie mikrobiologiczne treści pobranej z jelita cienkiego (najczęściej z dwunastnicy lub jelita czczego). Z uwagi na czasochłonność, brak wystandaryzowanych metod, inwazyjność, wysokie koszty wykonania badania oraz inne niedociągnięcia, nie wykonuje się go rutynowo.
Preferowanym badaniem diagnostycznym jest wykonanie u osoby chorej wodorowego testu oddechowego. Jest ono nieinwazyjne i bardziej komfortowe dla pacjenta, a także łatwo dostępne. Wymaga jednak specjalnego przygotowania.
Przygotowanie do badania mierzącego ilość wodoru w wydychanym powietrzu
Na 4 tygodnie przed wykonaniem testu należy odstawić antybiotyki. W dniu poprzedzającym badanie ograniczyć konsumpcję produktów, które mogą podlegać fermentacji (np. węglowodanów złożonych), a w dniu badania trzeba być na czczo (8–12 godzin), zrezygnować z palenia tytoniu oraz ograniczyć aktywność fizyczną.
Testy te opierają się na zdolności drobnoustrojów jelitowych do wytwarzania wodoru lub metanu, których pomiaru dokonuje się w wydychanym powietrzu badanej osoby, po wcześniejszym spożyciu roztworu glukozy lub laktulozy. Dodatkowo w celach diagnostycznych lekarz może zlecić m.in. wykonanie badań laboratoryjnych (np. morfologia, witamina B12, albuminy) oraz RTG przewodu pokarmowego.
