U nas zapłacisz kartą
Zachwycające Sznyty na Rękach - Piękno Uchwycone na Zdjęciach
Uczulenie na rękach – objawy
Bez względu na czynnik sprawczy alergia na dłoniach ma zawsze podobny przebieg. Uczulenie na rękach ma przeważnie postać drobnych, czerwonych wyprysków, które zlewają się w większe plamy. Niekiedy mogą się pojawić pęcherze wykazujące tendencję do sączenia. Zmianom skórnym towarzyszy zazwyczaj silne swędzenie, pieczenie dłoni i ból. Skóra na rękach staje się wysuszona i pomarszczona. Uczuleniu nierzadko towarzyszy obrzęk. Swędząca wysypka wyzwala u chorych konieczność drapania, które nie łagodzi świądu. Zdarza się, że dodatkowo podrażnia skórę, prowadząc do powstania otarć, uszkodzeń lub piekących owrzodzeń. Stanowią one wrota wnikania do organizmu szkodliwych czynników chorobotwórczych, które zaostrzają stan zapalny. W późniejszym czasie skóra na dłoniach staje się grubsza, zmienia się jej koloryt – jest ciemniejsza, z możliwymi bliznami, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy. Dla niektórych chorych objawy te stanowią przyczynę dużego dyskomfortu psychicznego.
Przy ustalaniu sposobu terapii konieczne jest przeprowadzenie testów skórnych, które określą, jaki czynnik odpowiada za reakcję alergiczną. Standardowy test zawiera 20 alergenów: niektóre metale, składniki gumy, żywice, leki do stosowania zewnętrznego, konserwanty i substancje zapachowe. Dopiero dokładna identyfikacja alergenu stanowi podstawę do opracowania leczenia. Osoby z alergią na rękach powinny stosować leki antyhistaminowe (cetyryzyna, hydroksyzyna, feksofenadyna, loratadyna). W niektórych przypadkach niezbędne jest podanie leków immunosupresyjnych, które obniżają aktywność układu odpornościowego, a w ostateczności glikokortykosteroidów. Przy zakażeniach wtórnych konieczna jest antybiotykoterapia. Należy ograniczyć ekspozycję na czynnik wyzwalający uczulenie. Warto chronić zmiany skórne specjalistyczną odzieżą. Zastosowanie ma tutaj dermasilk, czyli bielizna i odzież lecznicza z modyfikowanej przędzy jedwabnej.
Małe i wypukłe czerwone plamki na skórze
Małe, mniej lub bardziej odstające czerwone kropki na ciele wyglądające jak pieprzyki zaczynają coraz liczniej pokrywać skórę osób, które ukończyły 30-ty rok życia. Zazwyczaj nie stanowią zagrożenia dla zdrowia i życia. Prawdopodobnie to tzw. naczyniaki starcze.
Powstają z przyczyn genetycznych, hormonalnych, w efekcie nadmiernego opalania się, aplikacji niektórych farmaceutyków oraz nadużywania alkoholu. Plamy na ciele zwykle pokrywają skórę barków i ramion, ale możne je niekiedy dostrzec w innych rejonach skóry.
Osoby, które uważają takie zmiany u siebie za nieestetyczne, mają możliwość wyeliminowania ich zabiegami takimi jak np. krioterapia, laseroterapia, czy elektrokoagulacja. Przed wizytą w gabinecie odnowy powinno się przeprowadzić konsultację lekarską.
Czerwone pieprzyki można też spróbować zredukować odpowiednio dobranymi kosmetykami pielęgnacyjnymi oraz przepisywanymi na receptę środkami doustnymi.
Czerwone plamy na rękach – atopowe zapalenie skóry
Jedną z możliwych przyczyn czerwonych plam na rękach jest atopowe zapalenie skóry. To przewlekła, zapalna choroba skóry o nawrotowym charakterze. Pierwsze objawy dają o sobie znać we wczesnym dzieciństwie. W przebiegu atopowego zapalenia skóry pojawiają się pęcherzyki, grudki, sączące się ranki, zaczerwienienia, które z czasem ulegają zmianie w suchą, łuszczącą się i pogrubiałą skórę. Towarzyszy im świąd o różnym nasileniu. Objawy mogą rozwinąć się w wielu miejscach na ciele, a częstszymi lokalizacjami są: doły łokciowe, wewnętrzna strona rąk, grzbiet dłoni.
Przyczyny atopowego zapalenia skóry nie zostały w pełni poznane. Choroba jest najprawdopodobniej wynikiem interakcji między podatnością genetyczną a środowiskiem osobniczym, zaburzeniami funkcjonowania bariery skórnej, czynnikami zakaźnymi, odpowiedzią układu odpornościowego. Tzw. wyprysk atopowy rozwija się w wyniku kontaktu z substancją uczulającą, która odpowiada za powstanie stanu zapalnego skóry.
Leczenie czerwonych plam na rękach w przebiegu atopowego zapalenia skóry obejmuje przede wszystkim:
- pielęgnację skóry – stosowanie emolientów i nawilżanie skóry,
- unikanie czynników wywołujących lub nasilających zmiany chorobowe,
- stosowanie leków o działaniu miejscowym, a w cięższych przypadkach dodatkowo ogólnoustrojowych,
- fototerapię, czyli leczenie światłem (u osób dorosłych i dzieci w wieku ponad 12 lat).