U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby na leczenie trudno gojących się pryszczy
Co zrobić, gdy rany nie chcą się goić?
Gojenie się rany to skomplikowany, kilkuetapowy proces, w który angażuje się wiele komórek naszego organizmu, m.in. skóry, układu immunologicznego i krwi. Jego zachwianie może powodować poważne problemy z leczeniem nawet najprostszych przecięć naskórka. Jak postępować w przypadku trudno gojących się ran? Z pomocą przychodzi ekspert allecco.pl.
- Dlaczego rana nie chce się goić?
- Najczęściej spotykane trudno gojące się rany
- Zakażenie rany – jak wygląda zainfekowana rana
- Co na gojenie się ran, czyli jak właściwie postępować?
Rana to nic innego jak przerwanie ciągłości naskórka. Kiedy proces leczenia zmiany kończy się przed upływem siedmiu dni, mówimy o ranie ostrej, natomiast w przypadku, gdy rana po upływie tego czasu nadal nie chce się goić, mamy wówczas do czynienia z raną przewlekłą.
Czym odkażać rany i zadrapania? Etapy gojenia rany
Mało osób wie, czym przemywać rany ropne i inne uszkodzenia skóry. Do tej pory bardzo często stosowana jest woda utleniona lub perfumy. Specjaliści wskazują, że najlepszym posunięciem jest wybór środków antyseptycznych, posiadających oktenidyny. Następnie warto stosować preparaty zawierające nanosrebro lub mleczan etakrydyny. Należy ograniczać ilość środków posiadających fenoksyetanol. W swojej domowej apteczce warto posiadać preparaty przeznaczone do walki z problemami skórnymi, które można zastosować w każdej sytuacji.
Przebieg gojenia rany składa się z czterech faz:
- fazy wysiękowej,
- fazy oczyszczania,
- fazy proliferacyjnej,
- fazy przebudowy.
Co to jest rana?
Rana to przerwanie ciągłości tkanek przy udziale czynnika uszkadzającego, penetrującego lub niepenetrującego. Mechanizm uszkodzenia może być mechaniczny, chemiczny, termiczny lub radioaktywny.
Rodzaje ran
Istnieje kilka podziałów ran.
Ze względu na głębokość rany wyróżniamy:
- otarcia i zadrapania – uszkodzony jest tylko naskórek i ewentualnie górna warstwa skóry właściwej,
- rany powierzchowne – nie sięgają dalej niż podskórna warstwa tkanki tłuszczowej,
- rany głębokie – sięgające głębiej niż podskórna warstwa tkanki tłuszczowej,
- rany drążące – sięgające w głąb, do organów lub jam ciała.
Ze względu na sposób powstania rany rozróżnia się m.in.:
- otarcia – powstałe w wyniku tarcia skóry o jakąś powierzchnię, zwłaszcza szorstką,
- rany kłute – zadane ostro zakończonym narzędziem (igła, widły, gwóźdź, bagnet), składają się z otworu wkłucia, kanału, a jeśli rana przeszyła ciało na wylot, także otworu wykłucia, czasem przechodzą przez organy wewnętrzne, co wiąże się z krwotokiem wewnętrznym, generalnie goją się szybko, ale wymagają obserwacji ze względu na duże ryzyko zakażenia,
- rany cięte – także zadane ostrym narzędziem, mają równe i gładkie brzegi, co ułatwia gojenie po złożeniu brzegów, mogą obficie krwawić, wiążą się z niskim ryzykiem zakażenia,
- rany tłuczone – wynikają z uderzenia tępym narzędziem, o podłoże lub o przedmiot, powodują stłuczenie i obrzęk tkanek, krwawienie jest niewielkie lub go nie ma, przy dużej sile uderzenia mówimy o ranach miażdżonych, które powodują większe uszkodzenia tkanek, łącznie ze złamaniami kości, brzegi takich ran są nierówne, stłuczone tkanki ulegają z czasem martwicy,
- rany płatowe – zadane uderzeniem ukośnym do powierzchni skóry, w wyniku czego jej tkanki się odwarstwiają i płat skóry może luźno zwisać,
- rany szarpane – zadane przedmiotem o ostrych i nierównych brzegach (drut kolczasty, hak, piła tarczowa), mają poszarpane, nierówne krawędzie, często występuje w nich ubytek skóry i tkanek podskórnych,
- rany kąsane – spowodowane przez ugryzienie, mają charakter ran tłuczonych i szarpanych, źle się goją i mogą wiązać się z zakażeniem, w przypadku pokąsania przez zwierzę należy zgłosić się do lekarza w celu oszacowania ryzyka zarażenia się wścieklizną i podjęcia odpowiedniego leczenia,
- rany postrzałowe – spowodowane pociskiem z broni palnej, wybuchem miny lub odłamkiem bomby, mają otwór wlotowy, przeważnie mały, kanał, i jeśli pocisk opuścił ciało, otwór wylotowy, większy i o poszarpanych brzegach, powodują duże uszkodzenia otaczających tkanek, najgroźniejsze są rany wywołane pociskami wybuchającymi - są większe i wiążą się z ryzykiem zakażenia bakteriami beztlenowymi,
- rany amputacyjne – spowodowane ubytkiem całej części ciała, np. nosa, ucha lub kończyny,
- rany chemiczne – spowodowane czynnikami chemicznymi, np. ługiem lub kwasem,
- rany termiczne – oparzenia lub odmrożenia,
- rany popromienne – przeważnie są efektem ubocznym leczenia nowotworu za pomocą radioterapii.
Przyczyny trudno gojących się ran
- ogólny stan organizmu pacjenta,
- wiek pacjenta,
- stopień odżywienia tkanek,
- miejsce na ciele, w którym powstała rana,
- ukrwienie tkanek w okolicy rany,
- obecność chorób przewlekłych.
Jeżeli któryś z czynników zostanie zaburzony, dochodzi do nieprawidłowego gojenia się ran. Może się to zdarzyć nawet wtedy, gdy uszkodzenie tkanek jest niewielkie. Takie rany określa się jako trudno gojące. W ich przypadku standardowe opatrunki i sposoby pielęgnacji są niewystarczające.
W trudno gojących się ranach nie zachodzi rychłozrost ani ziarninowanie. Dochodzi także do pojawienia się powikłań związanych z nieprawidłowym procesem gojenia się. Za trudno gojące się rany uznaje się przede wszystkim odleżyny, stopę cukrzycową oraz owrzodzenia kończyn dolnych spowodowane przewlekłą niewydolnością żylną.
Przyczyny trudno gojących się ran to przede wszystkim zaburzenia ukrwienia tkanek. Dostaje się do nich niewystarczająca ilość tlenu i substancji odżywczych. Wpływa na ten stan również wyniszczenie organizmu oraz zakażenie rany przez drobnoustroje (bakterie lub grzyby). Przyczyną trudno gojących się ran jest także ich lokalizacja, która powoduje, że są one stale narażone na dodatkowe uszkodzenia, otarcia, ucisk lub zanieczyszczenie (np. moczem i kałem).
Najczęściej spotykane trudno gojące się rany
Utrudnione procesy regeneracyjne skóry związane są z wiekiem i dotyczą głównie starszych osób. To u nich mamy najczęściej do czynienia z odleżynami, czy owrzodzeniami podudzi. Podobnie w przypadku osób chorych na cukrzycę, które niekiedy muszą borykać się z trudno gojącymi się ranami w obrębie kończyn (tzw. stopa cukrzycowa), a u chorych z zaburzeniami krążenia mówimy o zespole stopy miażdżycowej. Proces hospitalizacji jest bardzo żmudny, kosztowny i długotrwały, a pacjenci cierpią i mają znacznie obniżony komfort życia.
Podobnie ciężkie są trudno gojące się rany pooperacyjne, kiedy to zazwyczaj dochodzi do zakażenia bakteryjnego i do właściwego leczenia konieczne jest badanie bakteriologiczne. Na trudno gojące się rany tego typu zazwyczaj wybierany jest antybiotyk celowany pod kontem bakterii, która jest winna utrudnionym procesom leczenia.