U nas zapłacisz kartą
Włos wbity w stopę - Tajemnicza Przysłowia i Ich Znaczenie
Profilaktyka u diabetyków
Utrzymywanie zdrowych stóp u diabetyka ma kluczowe znaczenie. Osoby chorujące na cukrzycę powinny zachować czujność w kwestii ich higieny. Aby uniknąć powikłań, muszą być one pod stałą opieką podologa. Specjalista oceni stan stóp, między innymi pod kątem czucia, odczuwania ciepła zimna, deformacji stóp oraz stanu skóry, m.in. suchości, obecności pęknięć, odcisków, modzeli, osłabionego lub zniesionego tętna na grzbiecie stopy, opóźnionego wypełniania włośniczek (badane przez ucisk płytki paznokciowej) oraz infekcji. Bardzo ważna jest również ocena biomechaniczna – położenie, wygląd i ruchomość stawów stóp, obciążanie stóp przez pacjenta, występowanie deformacji oraz zwyrodnień, które są główną przyczyną powstawania hiperkeratoz. W przypadku ich wystąpienia, podolog dobierze odpowiednie wkładki do butów czy ortozy międzypalcowe.
Dzięki systematycznym wizytom w gabinecie podologicznym, zapobiec można powstawaniu niebezpiecznym dla diabetyka wymienionym powyżej objawom. Skóra stopy cukrzyka jest dużo delikatniejsza i mniej odporna. Narażona jest ona na obciążenia, wyraźnie traci elastyczność i sprężystość, co prowadzi do przesuszenia się oraz łuszczenia. Chorzy na cukrzycę mają obniżoną odporność i są wyjątkowo narażeni na infekcje grzybicze, po rozpoznaniu których podolog będzie w stanie wdrożyć odpowiednią terapię.
Nie usuwanie modzeli doprowadzić może do bardzo groźnych powikłań, jakimi są odciski, stany zapalne, rany, owrzodzenia oraz pęknięcia. Należy pamiętać o tym, że każda zmiana na stopie musi być usuwana w profesjonalnym gabinecie podologicznym. Nawet najmniejsza rana powinna zostać dokładnie oczyszczona i zaopatrzona. „Ratowaniem się” na własną rękę można sobie tylko zaszkodzić. Ze względu na to, że skóra cukrzyka jest bardzo wrażliwa i delikatna, usuwanie odcisków preparatami dostępnymi w aptekach często prowadzą do tworzenia się maceracji, które mogą sprzyjać powstawaniu. ran. Diabetycy muszą unikać preparatów z wysokim stężeniem mocznika oraz preparatów kwasowych.
Gdzie najczęściej wbijają się kłosy trawy?
Kłos trawy charakteryzuje się zwróconymi ku tyłowi, ostro zakończonymi wąsami. Ta budowa uniemożliwia jego cofanie się, dlatego po wbiciu w skórę, kłos migruje w głąb tkanek podczas ruchów pupila. Może on się wbić wszędzie, jednak wśród obszarów ciała psa, które są najbardziej narażone wymienia się:
- przestrzenie międzypalcowe,
- pachwiny,
- okolice brzucha,
- okolice uszu,
- okolice pod ogonem.
Ten problem dotyczy w szczególności psów z długą sierścią, jak i tych nieposiadających podszerstka czy mających długie uszy. Powinniśmy także uważać, jeśli nasz pupil podczas spacerów chętnie tarza się w trawie. Warto jednak pamiętać, że kłosy stanowią zagrożenie dla wszystkich psów!
W jaki sposób kłosy dostają się do organizmu psa?
Źdźbła trawy i inne materiały pochodzenia roślinnego dostają się do organizmu psa podczas węszenia, tropienia lub łapczywego jedzenia trawy.
Ciało obce zostaje przez przypadek zaaspirowane wraz z powietrzem do nozdrzy lub jamy ustnej pupila. Może przyczepić się do dziąseł, ale może też przemieścić się głębiej – do układu pokarmowego poprzez gardło lub może zostać zaaspirowane do oskrzeli.
Psy długowłose, np. yorkshire terrier, owczarek niemiecki, golden retriever, owczarek szkocki, papillon czy chin japoński często przynoszą ze spacerów różnego rodzaju źdźbła i kłosy, które z łatwością przyczepiają się do ich sierści lub włosów.