U nas zapłacisz kartą
Warzywa i owoce jako naturalne lekarstwo na wypadanie włosów
Łysienie a dieta bezglutenowa
Wielu pacjentów borykających się z łysieniem, zawdzięcza ten stan nieodpowiedniej diecie. Wypadanie włosów często wiąże się z brakami witaminowo-mineralnymi. W związku z tym dieta powinna być różnorodna i zawierać wiele składników odżywczych. Istotne jest dostarczenie odpowiednich ilości żelaza, cynku, selenu, magnezu, siarki, miedzi czy witaminy A oraz B. Z tego względu należy zadbać o to, by codzienny jadłospis był bogaty w warzywa i owoce a także nasiona, słonecznik lub dynia.
W przypadku zachorowania na celiakię zniszczone przez gluten kosmki jelitowe uniemożliwiają prawidłowe wchłanianie substancji odżywczych. U osób z celiakią odnotowuje się niedostateczną ilość m.in. witamin A oraz E. Co ważniejsze niedobór tej pierwszej odpowiada za zaburzenia we wchłanianiu cynku. Więcej na ten temat pisaliśmy w artykule Suplementacja witamin i minerałów w diecie bezglutenowej.
Cierpiąc na celiakię mimo wszelkich starań można nie być w stanie zaspokajać dziennego zapotrzebowania na mikroelementy. Odwrócenie tej sytuacji gwarantuje jedynie przejście na dobrze zbilansowaną dietę bezglutenową. Istnieją przypadki, w których takie działanie dało pożądane skutki i włosy przestały wypadać, a nawet zaczęły odrastać. Tak też było w sytuacji wspomnianego 14-letniego chłopca z Włoch. Należy jednak pamiętać, że w tym przypadku dieta musi być ułożona przez specjalistę. Nieopatrznie skomponowany jadłospis w takiej sytuacji, może wyrządzić jeszcze więcej szkód.
Celiakia a wypadanie włosów – badania
Pierwszy głębiej zbadany przypadek łysienia plackowatego w kontekście celiakii miał miejsce w 1995 we Włoszech. Z 4. numeru publikacji Zdrowie i Dobrostan Neurocentrum wynika, że testom poddano 14-letniego chłopca, który nie miał włosów zarówno na głowie, jak i na ciele. Wprowadzono u niego bezglutenową dietę, po której stosowaniu włosy zaczęły odrastać. W związku z tym kontynuowano w tej sprawie praktykę kliniczną, badając kolejne grupy pacjentów. Zaistniały przypadki, w których powiązanie celiakii z wypadaniem włosów było wyraźne. Jednak realny procent takich spraw nie był na tyle duży, by jednoznacznie uznać to za regułę. Włoscy lekarze zalecili jednak, że u wszystkich osób cierpiących na łysienie powinny być wykonywane testy pod kątem celiakii, czy nietolerancji glutenu w ogóle. Dziś jednak wiadomo, że statystycznie częściej stwierdza się celiakię u chorych na łysienie niż w przypadku populacji ogólnej.
Łysienie podobnie, jak różnego rodzaju dolegliwości gastryczne, skórne, czy psychiczne mogą być jednym z objawów charakterystycznych dla celiakii. Co prawda nie występuje tak często, jak np. wzdęcia, biegunki, trądzik, afty, czy bóle głowy, jednak wymieniane jest w niemal każdym naukowym wywodzie traktującym o objawach nietolerancji glutenu. Jest jednak na tyle rzadkim przypadkiem, że niektórzy zupełnie pomijają związek nietolerancji glutenu z wypadaniem włosów. Zdarza się tak, że leczy się łysienie różnego rodzaju wcierkami, odżywkami, a nawet sterydami nie zwracając szczególnej uwagi na tę kwestię.
Łysienie plackowate jest specyficzną i najczęściej występującą formą utraty włosów. Polega na powstawaniu rozległych plam w kształcie placków i może występować zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. Jednak aż w 66% dotyka ono osób poniżej 30 roku życia. Wspólnym mianownikiem łysienia plackowatego i celiakii jest fakt, że są to choroby autoimmunologiczne, które wynikają z zetknięcia się antygenów z przeciwciałami. Oznacza to, że pod wpływem określonych czynników organizm zaczyna atakować własne tkanki. W przypadku celiakii dochodzi do zniszczenia kosmków jelitowych, a w przypadku łysienia plackowatego mieszków włosowych.
Wypadają ci włosy? Sprawdź skąd ten problem i jak mu zaradzić
Nie tylko mężczyźni z trwogą oglądają w lustrze swoją powiększającą się „łysinkę”, przy czym jej wielkość oraz intensywność tracenia włosów nie zależy wcale od wieku. Czasem nawet młodzi mężczyźni szybko strzygą się na krótkiego jeżyka, aby ukryć przerzedzającą się czuprynę. Dla kobiet problem jest poważniejszy, ponieważ bujne i gęste włosy są przecież wyrazem kobiecości i atrakcyjności. Dlatego z przerażeniem patrzą na coraz większe kłębki włosów na szczotce lub grzebieniu.
Przyczyn takiego stanu rzeczy może być wiele. Najprostszym wyjaśnieniem bywa często:
1. Niewłaściwa dieta
Która powoduje niedobory mikro- i makroelementów, niezwykle istotnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dla włosów szczególnie ważne są:
Związki te znajdziemy w wielu produktach, których nie powinno zabraknąć w codziennym jadłospisie, między innymi w czerwonym mięsie, drobiu, wątróbce, drożdżach, warzywach, orzechach czy jajkach.
Stąd wypadanie włosów obserwuje się często u osób odchudzających się lub stosujących radykalne i nieracjonalne diety różnego rodzaju.
2. Zaburzenia hormonalne
Związane są one najczęściej z łysieniem typu androgenowego, które wynika z działania męskich hormonów płciowych na strukturę mieszków włosowych. Zaburzenie to dotyka jednak nie tylko mężczyzn, lecz może być przyczyną problemu także u płci pięknej. W organizmie każdej kobiety znajduje się pewna ilość testosteronu oraz jego pochodnych. Mieszki włosowe są wrażliwe zwłaszcza na jeden z nich – DHT, czyli dihydrotestosteron.
Zdrowa kobieta poradzi sobie z nim bez problemu, ponieważ żeńskie hormony płciowe zrównoważą męskie androgeny. Jeśli jednak ta równowaga zostanie zaburzona, związki te będą wpływać negatywnie na cykl wzrostowy włosów u kobiet – włosy rosną wolniej, wypadają, stają się słabsze i cieńsze.