U nas zapłacisz kartą
Warzywa i owoce jako naturalne lekarstwo na wypadanie włosów
Dieta na wypadanie włosów: co jeść?
Do mojego gabinetu trafiają osoby z różnymi objawami, pytaniami i chęcią poprawy rozmaitych obszarów swojego ciała. Poza oczywistymi sytuacjami jak problemy z układem pokarmowym, choroby autoimmunologiczne, pojawiają się nietypowe oczekiwania jak na przykład zniwelowanie worków pod oczami dietą. Niekiedy staję przed wyzwaniami dietetycznymi, ponieważ są takie struktury naszego ciała, na które dietą ciężko jest wpłynąć (i to szybko). Składa się na to aktywność metaboliczna, a także ilość czynników, jakie wpływają na przykład na kondycję włosów.
Z włosami jest ten problem, że jako takie są nieaktywne metabolicznie i cokolwiek zjemy, będzie wpływało pozytywnie na nowo rosnący włos, a nie fragment włosa na jego dwudziestym piątym centymetrze długości. Raz uszkodzona keratyna we włosie nie ma jak ulec naprawieniu. Możemy jedynie dbać, aby nowo powstające włókna włosowe były odpowiednio mocne – dzięki odpowiedniej diecie, zrównoważonej pracy układu hormonalnego i wyciszonej psychice.
Włos ma budowę białkową (jest zbudowany przede wszystkim z białka-keratyny), a chroni go m.in. tłuszcz, który jest wydzielany przez gruczoł łojowy. Z kolei dla zdrowia skóry głowy (i skóry w ogóle) ważne są także krzem, cynk, mangan, miedź, witamina E, A, D, i witaminy z grupy B. I to właśnie dbanie o te trzy elementy (skóra głowy, cebulki włosowe i składniki do budowy włosa) zapewnią nam piękne i lśniące włosy. O ile nie występuję inne zaburzenia (np. hormonalne).
W diecie dobrej dla włosów ważne są następujące związki:
- siarka – metionina i cysteina to aminokwasy siarkowe, które są ważnym elementem budulcowym włosa. Tworzą mostki disiarczkowe, które odpowiadają za jego wytrzymałość. Zatem czosnek i cebula będą dobrze wspierały silną budowę włosa,
- biotyna (witamina B7) zapobiega łysieniu i siwieniu, znajdziesz ją w ryżu i jajach,
- witaminy z grupy B, które zapobiegają łupieżowi i wspierają cebulki włosowe w ich pracy. Aby ich dostarczyć jedz orzechy włoskie, pestki dyni, słonecznika, migdały – to dobre źródła tych witamin, a także cynku i miedzi (które są odpowiedzialne m.in. za dobrą pigmentację włosa),
- duża ilość krzemu, która występuje np. w łodygach selera (naciowego lub zwykłego – łodygi muszą trzeszczeć podczas łamania, a nie się delikatnie uginać), kalarepa, rzodkiewka, a także długo gotowane herbatki ze skrzypu polnego,
- witamina A, która wspiera tworzenie keratyny to jaja, dynia.
Łysienie a dieta bezglutenowa
Wielu pacjentów borykających się z łysieniem, zawdzięcza ten stan nieodpowiedniej diecie. Wypadanie włosów często wiąże się z brakami witaminowo-mineralnymi. W związku z tym dieta powinna być różnorodna i zawierać wiele składników odżywczych. Istotne jest dostarczenie odpowiednich ilości żelaza, cynku, selenu, magnezu, siarki, miedzi czy witaminy A oraz B. Z tego względu należy zadbać o to, by codzienny jadłospis był bogaty w warzywa i owoce a także nasiona, słonecznik lub dynia.
W przypadku zachorowania na celiakię zniszczone przez gluten kosmki jelitowe uniemożliwiają prawidłowe wchłanianie substancji odżywczych. U osób z celiakią odnotowuje się niedostateczną ilość m.in. witamin A oraz E. Co ważniejsze niedobór tej pierwszej odpowiada za zaburzenia we wchłanianiu cynku. Więcej na ten temat pisaliśmy w artykule Suplementacja witamin i minerałów w diecie bezglutenowej.
Cierpiąc na celiakię mimo wszelkich starań można nie być w stanie zaspokajać dziennego zapotrzebowania na mikroelementy. Odwrócenie tej sytuacji gwarantuje jedynie przejście na dobrze zbilansowaną dietę bezglutenową. Istnieją przypadki, w których takie działanie dało pożądane skutki i włosy przestały wypadać, a nawet zaczęły odrastać. Tak też było w sytuacji wspomnianego 14-letniego chłopca z Włoch. Należy jednak pamiętać, że w tym przypadku dieta musi być ułożona przez specjalistę. Nieopatrznie skomponowany jadłospis w takiej sytuacji, może wyrządzić jeszcze więcej szkód.
Celiakia a wypadanie włosów – badania
Pierwszy głębiej zbadany przypadek łysienia plackowatego w kontekście celiakii miał miejsce w 1995 we Włoszech. Z 4. numeru publikacji Zdrowie i Dobrostan Neurocentrum wynika, że testom poddano 14-letniego chłopca, który nie miał włosów zarówno na głowie, jak i na ciele. Wprowadzono u niego bezglutenową dietę, po której stosowaniu włosy zaczęły odrastać. W związku z tym kontynuowano w tej sprawie praktykę kliniczną, badając kolejne grupy pacjentów. Zaistniały przypadki, w których powiązanie celiakii z wypadaniem włosów było wyraźne. Jednak realny procent takich spraw nie był na tyle duży, by jednoznacznie uznać to za regułę. Włoscy lekarze zalecili jednak, że u wszystkich osób cierpiących na łysienie powinny być wykonywane testy pod kątem celiakii, czy nietolerancji glutenu w ogóle. Dziś jednak wiadomo, że statystycznie częściej stwierdza się celiakię u chorych na łysienie niż w przypadku populacji ogólnej.
Łysienie podobnie, jak różnego rodzaju dolegliwości gastryczne, skórne, czy psychiczne mogą być jednym z objawów charakterystycznych dla celiakii. Co prawda nie występuje tak często, jak np. wzdęcia, biegunki, trądzik, afty, czy bóle głowy, jednak wymieniane jest w niemal każdym naukowym wywodzie traktującym o objawach nietolerancji glutenu. Jest jednak na tyle rzadkim przypadkiem, że niektórzy zupełnie pomijają związek nietolerancji glutenu z wypadaniem włosów. Zdarza się tak, że leczy się łysienie różnego rodzaju wcierkami, odżywkami, a nawet sterydami nie zwracając szczególnej uwagi na tę kwestię.
Łysienie plackowate jest specyficzną i najczęściej występującą formą utraty włosów. Polega na powstawaniu rozległych plam w kształcie placków i może występować zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. Jednak aż w 66% dotyka ono osób poniżej 30 roku życia. Wspólnym mianownikiem łysienia plackowatego i celiakii jest fakt, że są to choroby autoimmunologiczne, które wynikają z zetknięcia się antygenów z przeciwciałami. Oznacza to, że pod wpływem określonych czynników organizm zaczyna atakować własne tkanki. W przypadku celiakii dochodzi do zniszczenia kosmków jelitowych, a w przypadku łysienia plackowatego mieszków włosowych.
Przyczyny wypadania włosów
Włosy naturalnie wypadają każdego dnia, a w ich miejsce pojawiają się nowe włosy.
Ilość wypadających włosów nie powinna jednak przekraczać 70-100 sztuk dziennie.
- zaburzenia hormonalne,
- niedobory żywieniowe,
- odchudzanie i niedożywienie.
Wzmożone wypadanie włosów towarzyszy różnym schorzeniom, takim jak zespół policystycznych jajników (PCOS), niedoczynność lub nadczynność tarczycy, anemia, insulinooporność oraz hiperprolaktynemia.
Z problemem wypadających włosów często zmagają się również kobiety w ciąży. W trakcie ciąży zapotrzebowanie na wiele składników odżywczych wzrasta, co może wiązać się z wystąpieniem ich niedoborów. Ich pojawienie się może skutkować zaburzeniami w prawidłowej produkcji włosów i ich wypadaniem. Dodatkowo tak intensywne zmiany hormonalne, które zachodzą w ciele przyszłej matki, wpływają na znaczne osłabienie włosów.
