U nas zapłacisz kartą
Włosy na odbycie - Przyczyny, Leczenie i Porady
Budowa odbytu i schorzenia z nim związane
Odbyt to końcowy odcinek przewodu pokarmowego, którego główną funkcją jest wydalanie niestrawionych resztek pokarmowych. Jego budowa jest dość skomplikowana, co sprawia, że może być podatny na różne schorzenia. Odbyt składa się z kilku warstw mięśni oraz tkanki łącznej, które otaczają kanał odbytu, a także z zastawek umożliwiających utrzymanie kału wewnątrz jelita grubego.
Najważniejsze struktury w odbycie to:
- Kanał odbytu. Przewód o długości około 4 cm, otoczony przez mięśnie zwieracza wewnętrznego i zewnętrznego odbytu.
- Mięśnie zwieracza odbytu. Mięśnie odpowiedzialne za utrzymanie kału oraz kontrolowanie procesu defekacji (oddawania stolca).
- Sploty żylnicze odbytu. Sieć żył, które znajdują się w ścianach odbytu i mogą ulec rozszerzeniu, prowadząc do hemoroidów.
Najczęstsze problemy związane z odbytem to:
- Hemoroidy. Powiększenie i zapalenie splotów żylnych odbytu, prowadzące do bólu, świądu, pieczenia i krwawienia
- Szczelina odbytu. Niewielkie pęknięcie w błonie śluzowej kanału odbytu, powodujące silny ból, zwłaszcza podczas defekacji
- Zakrzepica żyły odbytu. Powstanie zakrzepu w żyle odbytu, co może prowadzić do bólu, obrzęku i zaczerwienienia w okolicy odbytu
- Guzy odbytu. Łagodne lub złośliwe zmiany w tkance odbytu, takie jak brodawki czy polipy, które mogą być przyczyną krwawienia, bólu lub zmian w wypróżnieniach
- Choroby odbytnicy, takie jak proktitis. Zapalenie błony śluzowej odbytnicy, które może być spowodowane infekcjami, chorobami autoimmunologicznymi lub promieniowaniem
- Choroby odbytu u mężczyzn, np. zapalenie gruczołu krokowego (choroby prostaty u mężczyzn). Stan zapalny prostaty, który może objawiać się bólem w okolicy odbytu, trudnościami z oddawaniem moczu czy parciem na pęcherz
Nadmierne owłosienie na twarzy i ciele – jak je rozpoznać?
Włosy pokrywają prawie całe ciało człowieka z wyjątkiem czerwieni wargowej, podeszew i dłoni. Na ciele możemy wyróżnić włosy meszkowe - są one zazwyczaj krótkie, słabo zabarwione i cienkie oraz włosy terminalne - mają one większą średnice, są dłuższe i mocniej zabarwione. O nadmiernym owłosieniu mówimy wtedy, kiedy dochodzi do rozwoju owłosienia terminalnego. Schorzenie to występuje u kobiet na obszarach typowo męskich, czyli twarz, brzuch, klatka piersiowa, plecy.
Hirsutyzm to rozwój owłosienia terminalnego, które jest zależne od androgenów. Objawia się wzrostem ciemnych, sztywnych i grubych włosów w miejscach, w których u zdrowych kobiet nie występują. Obfite owłosienie pojawia się zatem przede wszystkim na twarzy (głównie nad górną wargą), klatce piersiowej, plecach i brzuchu. Główną przyczyną występowania nadmiernego owłosienia u kobiet jest wysoki poziom męskich hormonów płciowych czyli androgenów albo przyjmowanie leków o działaniu androgennym. Problem ten często pojawia się także z racji predyspozycji dziedzicznych.
Nadmierne owłosienie na ciele i na twarzy w postaci hirsutyzmu dotyczy nawet 10% kobiet. Może pojawić się już w młodym wieku, ale często dotyka też kobiety w średnim wieku i dojrzałe. Często dolegliwość ta uaktywnia się w okresie ciąży, gdy w ciele kobiety szaleją hormony.
Hirsutyzmowi mogą towarzyszyć też inne objawy, np. obniżony głos, zmniejszenie biustu, zwiększenie masy mięśniowej, powiększenie łechtaczki, trądzik czy łysienie typu męskiego.
Owrzodzenie odbytu - leczenie
Czyrak odbytu goi się trudno. Podstawą leczenia wrzodów odbytu jest uregulowanie wypróżniania, aby uniknąć silnego parcia. W tym celu konieczna jest zmiana diety i wprowadzenie do diety dużo błonnika, który zmniejsza zaparcia. Ponadto stosuje się odpowiednią rehabilitację, która pomaga pacjentowi wypróżniać się bez nadmiernego parcia. Pacjentom zaleca się również podjęcie aktywności fizycznej, gdyż siedzący tryb życia sprzyja zaparciom. Dopiero po wyregulowaniu wypróżnień czyrak odbytu zaczyna się goić
Niekiedy stosuje się wlewki, które działają miejscowo gojąco. W rzadkich przypadkach wrzód w okolicy odbytu należy usunąć przy pomocy elektrokoagulacji, lasera lub wycięcia chirurgicznego. Warto sprawdzić, czy problem nie dotyczy także jelita grubego.
Diagnoza ropniaka u psa
Ropiejąca rana u psa wymaga wizyty w gabinecie weterynaryjnym. Diagnostyka ropnia u psa polega na dokładnie przeprowadzonym wywiadzie z opiekunem. Poinformuj weterynarza m.in. o wcześniej przebytych chorobach i terapiach, o stylu życia i diecie psa.
Wymień wszystkie symptomy, które zaobserwowałeś, a także powiedz o ewentualnych skaleczeniach, urazach czy ukąszeniach.
Następnie weterynarz przeprowadzi badanie fizykalne. Jeśli będzie podejrzewał ropień u psa, zleci dodatkowe badania. Potwierdzą one ropny charakter zmiany oraz znajdą przyczynę powstania zmiany. Zazwyczaj jest to badanie cytologiczne, bakteriologiczne, a także badanie krwi, badanie moczu.
Weterynarz może również zlecić badanie RTG klatki piersiowej lub USG brzucha. Zależy to od stanu ogólnego pupila, a także stopnia zaawansowania ropnia.
Przeczytaj: Grzybica u psa - objawy, leczenie, leczenie domowe