U nas zapłacisz kartą
Co stosować na wyciśnięty pryszcz?
Jak szybko pozbyć się strupa po pryszczu?
Trądzik to jedna z przyczyn pojawiania się na twarzy strupów. W tym przypadku ich zdrapywanie jest wyjątkowo niebezpieczne, bo niszczy procesy naprawcze i może spowodować pojawienie się trudnych do usunięcia blizn potrądzikowych. Zdrapywanie strupów po pryszczach oraz wyciskanie krost to częste przyczyny nadkażeniu bakteryjnego, które może wymagać długotrwałego leczenia. Proces gojenia takich ran i blizn jest bardzo długi i trudny.
Zdecydowanie lepszą metodą leczenia trądziku jest stosowanie kosmetyków, które łagodzą stan zapalny i odnawiają naskórek. Mają one właściwości przeciwbakteryjne, łagodzą reakcję zapalną i zwalczają liczne bakterie. Warto też pamiętać o nawilżaniu skóry kosmetykami przeznaczonymi do pielęgnacji cery trądzikowej lub odwodnionej (bo skóra trądzikowa często jest odwodniona).
Czy zrywać strup?
Strupy nie tworzą się bez przyczyny. To dzięki nim uszkodzona skóra może zostać zabezpieczona przed zakażeniem bakteryjnym oraz inwazją innych patogenów. Strup to stopniowo odpadająca (w miejscu wyleczenia uszkodzenia) osłona rany, której nie powinniśmy usuwać. W większości przypadków strup pozostaje na skórze kilka dni, jednak w sytuacji, gdy ciągle się go pozbywamy, przedłużamy proces gojenia i możemy doprowadzić do pojawienia się problematycznych blizn. Warto pamiętać, że gojenie ran to proces, który wymaga czasu. Nie da się go przyspieszyć, a próbując to zrobić na własną rekę, nieopatrznie możemy sobie zaszkodzić.
Ważne: nie powinno się zdrapywać strupów, bo grozi to zakażeniem rany oraz znacząco przedłuża proces gojenia się uszkodzonych tkanek. Pozbycie się strupa w celu poprawy wyglądu może skutkować poważnymi problemami.
Pryszcze - leczenie
Stosuje się różne metody w zależności od nasilenia i rodzaju trądziku. Terapia jest zwykle długotrwała. Przy łagodnym przebiegu wystarcza stosowanie miejscowych preparatów zawierających retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki (erytromycyna i klindamycyna), kwas azelainowy. W średnio- lub bardzo nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym stosuje się doustnie antybiotyki najczęściej z grupy tetracyklin. W cięższych postaciach trądziku, przy przewlekłym przebiegu choroby oraz oporności na inne formy leczenia stosuje się pochodne witaminy A, która działa na łojotok, nadmierne rogowacenie ujść przewodów łojowych oraz odczyn zapalny. Uwaga! W związku z działaniem uszkadzającym płód konieczne jest bezwzględne unikanie ciąży przez cały czas trwania leczenia witaminą A oraz po jego zakończeniu.
Odradza się celowe opalanie cery z wypryskami, w związku z tym, że pod wpływem promieni ultrafioletowych dochodzi do nasilenia istniejących zaburzeń złuszczania naskórka, w efekcie czego następuje pogorszenie stanu skóry skłonnej do trądziku w okresie jesiennym.
Co to jest strup?
Strup to reakcja naskórka na uszkodzenie. Kiedy człowiek się zrani, a ciągłość skóry zostaje przerwana, pojawia się otwarta rana, która sygnalizuje uszkodzenie skóry. Gdy krwawienie ustanie, rana się zaczyna zasklepiać i w ten sposób powstaje strup - w miejscu rany widnieje zaschnięty płyn surowiczy. Takich strupów nie należy zdrapywać, by sobie nie zaszkodzić, bo naruszając zamkniętą ranę, możemy narazić się na infekcję bakteryjną. Dodatkowo, stanowi to przeszkodę w procesie gojenia rany.
Kiedy skóra zostaje uszkodzona, rozpoczyna się proces zapalny, który ma na celu pobudzenie produkcji i migracji komórek do miejsca zranienia. W przypadku np. otarcia skóry, które nie powoduje krwawienia, na powierzchni uszkodzonego obszaru zaczyna wydzielać się płyn surowiczy, który pełni funkcję „opatrunku”, w przypadku głębszych uszkodzeń skóry, które powodują krwawienie, rana zasklepia się dzięki procesowi krzepnięcia. Tak właśnie tworzą się na skórze strupy, które często traktujemy z wrogością, zdrapując zasklepiony płyn surowiczy lub krew. Takie rany mogą być trudno gojące, ale tym bardziej nie należy ich rozdrapywać, bo takie zachowanie niszczy procesy naprawcze. Może również wywołać zakażenie rany.
Strupy mogą tworzyć się także na błonach śluzowych np. w nosie. Powstają wskutek mechanicznych uszkodzeń nabłonka oraz stanów zapalnych, które mogą być powodowane m.in. przez wrastające włosy w nosie.
Opryszczka u dzieci – jakie mogą być powikłania?
Kontrolowanie przebiegu opryszczki u dzieci jest bardzo ważne, bo wirus w małym organizmie może wywołać stan zapalny różnych narządów. U małych dzieci może dojść do opryszczkowego zapalenia opon mózgowych, a zainfekowanie wirusem rogówki oka może spowodować upośledzenie wzroku, a nawet jego utratę. U maluszków, które ssą palce, może rozwinąć się zanokcica opryszczkowa. Wirus groźny jest też dla małych pacjentów z atopowym zapaleniem skóry – opryszczka u takiego niemowlaka może wywołać tzw. egzemę opryszczkową.
Gdy choroba ma silny przebieg, koniecznie trzeba skontaktować się z lekarzem. Włączy on leczenie lekami przeciwwirusowymi, a w skrajnych przypadkach może nawet zarekomendować leczenie szpitalne i dożylne podanie leków.
Bibliografia
- Poliszuk-Siedlecka, M., Wojaczyńska-Stanek, K., Jamroz, E., Stępień, E., & Marszał, E. Opryszczkowe zapalanie mózgu u dzieci.
- Górkiewicz-Petkow, A. Opryszczka, półpasiec–przebieg kliniczny, leczenie. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 3(3), 97-98.
- Majewska, A., Krawczyk, E., Cieśluk, B., & Łuczak, M. Perinatal Herpes Simplex Virus infections in the neonatal patients–clinical manifestation, diagnosis and management. Nowa Pediatria.
- Figlerowicz, M. Wirusy opryszczki–przebieg kliniczny infekcji i terapia.
- Figlerowicz, M. Aspekty kliniczne Herpes simplex viruses.
