U nas zapłacisz kartą
Wypadanie włosów po jodzie radioaktywnym - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Dlaczego wypadają włosy?
Przerzedzenie lub dziedziczne łysienie (zwane także łysieniem androgenowym) jest jedną z głównych przyczyn wypadania włosów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Łysienie plackowate, będące chorobą autoimmunologiczną, to kolejny przykład. W tym przypadku to organizm atakuje własne komórki włosowe.
Zmniejszanie się objętości fryzury może być wczesnym sygnałem choroby tarczycy lub niedokrwistości. Dzięki prawidłowemu leczeniu łysienie często zostaje zatrzymane i odwrócone. Utrata włosów po długotrwałej chorobie jak przeziębienie, narkoza przedoperacyjna, wysoka gorączka, zakażenie lub grypa są również znaczącymi przyczynami tego problemu.
Radioterapia i chemioterapia często prowadzą do czasowego wyłysienia, podobnie jak trichotilomania – zaburzenie, gdzie osoba nieświadomie wyrywa swoje włosy. Nadmierna utrata kosmyków po porodzie lub w okresie menopauzy jest związana ze spadkiem poziomu estrogenów. Problem ten może być częściowo odwrócony, lecz objętość włosów rzadko wraca do stanu sprzed przekwitania.
Stres i traumatyczne wydarzenia życiowe także nasilają utratę włosów. Podobnie jak radykalna dieta oraz znaczny spadek masy ciała. Problem nadmiernego wypadania włosów często ujawnia się od 3 do 6 miesięcy po zmianie nawyków żywieniowych.
Utrata włosów często jest spowodowana niewłaściwym poziomem witamin i minerałów, takich jak nadmiar witaminy A, niedobór witamin z grupy B, D3 czy niedobór białka i żelaza w diecie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowej kondycji włosów.
Przyjmowanie niektórych leków na receptę również może być przyczyną wypadania włosów, podobnie jak nieprawidłowa pielęgnacja pasm, w tym częste farbowanie, stosowanie silnych kosmetyków, suszenie gorącym powietrzem, używanie prostownicy, mocne upięcia czy ciasne warkoczyki, które przyczyniają się do uszkodzenia włókien włosowych oraz podrażnień skóry.
Pozostałe przyczyny nadmiernej utraty włosów
Przyczyny wypadania włosów mogą być bardziej złożone niż się wydaje. Oprócz wcześniej wymienionych czynników, takich jak stres, problemy z tarczycą czy dieta, istnieje kilka innych ważnych aspektów, które mogą nasilać ten problem:
Skuteczna terapia radioizotopowa
Chirurg po pozytywnej weryfikacji wyników badania histopatologicznego wystawia pacjentowi skierowanie do oddziału terapii radioizotopowej. W Polsce jest kilka tego typu ośrodków. Podczas hospitalizacji pacjent przyjmuje odpowiednią dawkę jodu radioaktywnego, który podawany jest w postaci kapsułek. Przez kolejnych kilka dni pacjent przebywa w izolacji na specjalnym oddziale. Chodzi o to, by nie narażać osób postronnych na emitowane przez pacjenta promieniowanie.
Przez kilka dni radioizotop wbudowuje się w komórki raka tarczycy. Pozostałości preparatu są wydalane z organizmu pacjenta, głównie z moczem. Ścieki radioaktywne są przechowywane w specjalnym zbiorniku do czasu, aż poziom promieniowania nie obniży się do zera. Dopiero wtedy, kiedy nie stanowią żadnego zagrożenia dla środowiska, ścieki są odprowadzane do kanalizacji komunalnej. Po około trzech dniach, z zachowaniem określonych środków ostrożności, nakierowanych głównie na ograniczenie kontaktu z innymi (przede wszystkim z dziećmi i kobietami w ciąży), pacjent może wrócić do domu.
– Terapia z zakresu medycyny nuklearnej ma w przypadku nowotworów tarczycy bardzo wysoką skuteczność. Po leczeniu z zastosowaniem jodu radioaktywnego nowotwory tarczycy w zdecydowanej większości przypadków nie nawracają. Nie pojawiają się nowe ogniska choroby ani przerzuty do węzłów chłonnych czy też przerzuty odległe – mówi prof. Rafał Czepczyński.
Leczenie jodem radioaktywnym - jak postępować po przyjęciu radiojodu?
1. Do dwóch godzin po podaniu leku nie należy przyjmować żadnych pokarmów, ale po tym czasie można odżywiać się jak zwykle, nie ma wskazań do ograniczeń dietetycznych. To niewątpliwa zaleta terapii z użyciem radiofarmaceutyku – pacjent nie musi borykać się z dodatkowymi ograniczeniami.
Osoba leczona jodem radioaktywnym przebywa na zwolnieniu lekarskim. Promieniowanie od przyjętej dawki nie zagraża choremu, ani nie zagraża osobom z bliskiego otoczenia pacjenta pod warunkiem stosowania się do zaleceń lekarskich.
- ograniczyć do minimum przebywanie w tym samym pokoju z innymi domownikami
- przyjmować dużą ilość płynów, aby szybciej usunąć z organizmu niewychwycony przez tarczycę radiojod
- ssać cukierki lub żuć gumy do żucia, aby zmniejszyć gromadzenie się jodu w śliniankach
- dwukrotnie spłukiwać toaletę
- dokładnie myć wannę lub brodzik po kąpieli
- często myć ręce
- wstrzymać się od stosunków seksualnych
- spać w osobnym łóżku
- bieliznę osobistą i pościelową należy osobno wyprać i dokładnie wypłukać
Przez minimum 2 tygodnie unikaj bliskiego kontaktu z dziećmi i kobietami w ciąży
Pacjent po podaniu radioaktywnego jodu emituje promieniowanie (jego natężenie zależy przede wszystkim od dawki, którą otrzymał pacjent) do czasu, aż radiojod nie zostanie wydalany z organizmu, co trwa ok. 2 tygodnie. Czy stanowi on zagrożenie dla otoczenia? Minięcie się z kimś w korytarzu, stanie obok w autobusie czy nawet podanie ręki nie stanowi zagrożenia. Jednak przebywanie blisko osoby po leczeniu radioaktywnym jodem przez ponad dobę może stanowić zagrożenie. Z tego powodu osoba, która poddała się tego typu terapii, powinna ograniczyć kontakt z domownikami do minimum. Środki ostrożności dotyczą zwłaszcza dzieci i kobiet w ciąży, ponieważ dla nich radioaktywny jod jest szczególnie groźny. Przez minimum dwa tygodnie od podania radiojodu należy unikać bliskich i długotrwałych kontaktów z kobietami w ciąży i małymi dziećmi (przytulanie, spanie w jednym łóżku itd.).