U nas zapłacisz kartą
Wypadanie włosów po jodzie radioaktywnym - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Dlaczego wypadają włosy?
Przerzedzenie lub dziedziczne łysienie (zwane także łysieniem androgenowym) jest jedną z głównych przyczyn wypadania włosów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Łysienie plackowate, będące chorobą autoimmunologiczną, to kolejny przykład. W tym przypadku to organizm atakuje własne komórki włosowe.
Zmniejszanie się objętości fryzury może być wczesnym sygnałem choroby tarczycy lub niedokrwistości. Dzięki prawidłowemu leczeniu łysienie często zostaje zatrzymane i odwrócone. Utrata włosów po długotrwałej chorobie jak przeziębienie, narkoza przedoperacyjna, wysoka gorączka, zakażenie lub grypa są również znaczącymi przyczynami tego problemu.
Radioterapia i chemioterapia często prowadzą do czasowego wyłysienia, podobnie jak trichotilomania – zaburzenie, gdzie osoba nieświadomie wyrywa swoje włosy. Nadmierna utrata kosmyków po porodzie lub w okresie menopauzy jest związana ze spadkiem poziomu estrogenów. Problem ten może być częściowo odwrócony, lecz objętość włosów rzadko wraca do stanu sprzed przekwitania.
Stres i traumatyczne wydarzenia życiowe także nasilają utratę włosów. Podobnie jak radykalna dieta oraz znaczny spadek masy ciała. Problem nadmiernego wypadania włosów często ujawnia się od 3 do 6 miesięcy po zmianie nawyków żywieniowych.
Utrata włosów często jest spowodowana niewłaściwym poziomem witamin i minerałów, takich jak nadmiar witaminy A, niedobór witamin z grupy B, D3 czy niedobór białka i żelaza w diecie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowej kondycji włosów.
Przyjmowanie niektórych leków na receptę również może być przyczyną wypadania włosów, podobnie jak nieprawidłowa pielęgnacja pasm, w tym częste farbowanie, stosowanie silnych kosmetyków, suszenie gorącym powietrzem, używanie prostownicy, mocne upięcia czy ciasne warkoczyki, które przyczyniają się do uszkodzenia włókien włosowych oraz podrażnień skóry.
Pozostałe przyczyny nadmiernej utraty włosów
Przyczyny wypadania włosów mogą być bardziej złożone niż się wydaje. Oprócz wcześniej wymienionych czynników, takich jak stres, problemy z tarczycą czy dieta, istnieje kilka innych ważnych aspektów, które mogą nasilać ten problem:
Leczenie jodem radioaktywnym - wskazania
Leczenie jodem 131 jest wskazane w chorobach tarczycy, w przebiegu których dochodzi do nadprodukcji hormonów tarczycy, czyli do nadczynności tarczycy. Są to przede wszystkim choroba Gravesa Basedowa, wole guzkowe (guzowate) tarczycy, gruczolak toksyczny. Stosowany jest także w przypadku chorób niezwiązanych z nadczynnością tarczycy, ale przebiegających z wolem uciskowym na tchawicę. Leczenie tarczycy izotopem jodu jest alternatywą dla leczenia chirurgicznego. – W terapii nadczynności tarczycy można zastosować radioizotop jodu131I, który gromadzi się w guzkach lub miąższu tarczycy i stopniowo eliminuje komórki produkujące nadmierną ilość hormonów – mówi prof. Bożena Birkenfeld z Zakładu Medycyny Nuklearnej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. – Decyzję o leczeniu radioizotopowym lub operacyjnym podejmuje się wtedy, gdy leczenie farmakologiczne nie pomaga lub jest niewystarczające. To, który sposób leczenia zostanie zastosowany, zależy w dużym stopniu od decyzji samego pacjenta: czy woli połknięcie kapsułki z jodem radioaktywnym i powrót do domu, czy z jakiegoś powodu zdecyduje się na operację pod narkozą i pobyt w szpitalu – tłumaczy prof. Bożena Birkenfeld. – Zarówno leczenie radioizotopowe, jak i operacja chirurgiczna mogą doprowadzić do sytuacji, że hormonów tarczycy będzie w organizmie za mało (wystąpi niedoczynność tarczycy) i konieczne będzie ich codzienne przyjmowanie w postaci tabletek. W wielu przypadkach uważa się to za pożądany efekt terapii. Przyjmowanie tabletek z hormonami tarczycy nie powoduje żadnych skutków ubocznych, jeżeli ich dawka jest odpowiednia. Warto zaznaczyć, że obecnie dawkowanie takich leków jest bardzo precyzyjnie monitorowane – mówi dr Maria Listewnik z Zakładu Medycyny Nuklearnej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.
Jedynymi przeciwwskazaniami do leczenia jodem radioaktywnym są ciąża i karmienie piersią.Leczenie jodem radioaktywnym - jak postępować po przyjęciu radiojodu?
1. Do dwóch godzin po podaniu leku nie należy przyjmować żadnych pokarmów, ale po tym czasie można odżywiać się jak zwykle, nie ma wskazań do ograniczeń dietetycznych. To niewątpliwa zaleta terapii z użyciem radiofarmaceutyku – pacjent nie musi borykać się z dodatkowymi ograniczeniami.
Osoba leczona jodem radioaktywnym przebywa na zwolnieniu lekarskim. Promieniowanie od przyjętej dawki nie zagraża choremu, ani nie zagraża osobom z bliskiego otoczenia pacjenta pod warunkiem stosowania się do zaleceń lekarskich.
- ograniczyć do minimum przebywanie w tym samym pokoju z innymi domownikami
- przyjmować dużą ilość płynów, aby szybciej usunąć z organizmu niewychwycony przez tarczycę radiojod
- ssać cukierki lub żuć gumy do żucia, aby zmniejszyć gromadzenie się jodu w śliniankach
- dwukrotnie spłukiwać toaletę
- dokładnie myć wannę lub brodzik po kąpieli
- często myć ręce
- wstrzymać się od stosunków seksualnych
- spać w osobnym łóżku
- bieliznę osobistą i pościelową należy osobno wyprać i dokładnie wypłukać
Przez minimum 2 tygodnie unikaj bliskiego kontaktu z dziećmi i kobietami w ciąży
Pacjent po podaniu radioaktywnego jodu emituje promieniowanie (jego natężenie zależy przede wszystkim od dawki, którą otrzymał pacjent) do czasu, aż radiojod nie zostanie wydalany z organizmu, co trwa ok. 2 tygodnie. Czy stanowi on zagrożenie dla otoczenia? Minięcie się z kimś w korytarzu, stanie obok w autobusie czy nawet podanie ręki nie stanowi zagrożenia. Jednak przebywanie blisko osoby po leczeniu radioaktywnym jodem przez ponad dobę może stanowić zagrożenie. Z tego powodu osoba, która poddała się tego typu terapii, powinna ograniczyć kontakt z domownikami do minimum. Środki ostrożności dotyczą zwłaszcza dzieci i kobiet w ciąży, ponieważ dla nich radioaktywny jod jest szczególnie groźny. Przez minimum dwa tygodnie od podania radiojodu należy unikać bliskich i długotrwałych kontaktów z kobietami w ciąży i małymi dziećmi (przytulanie, spanie w jednym łóżku itd.).