U nas zapłacisz kartą
Wypadanie włosów a insulina - Wpływ poziomu insuliny na kondycję włosów
Jak palenie wpływa na cykl życia włosa?
Niewłaściwy balans i zakłócenie przebiegu poszczególnych faz wzrostu, może prowadzić do nadmiernej utraty włosów lub tworzenia się stanów zapalnych mieszków i cebulek. Jednym z czynników, które będą negatywnie oddziaływały na rozwój włosów, jest właśnie palenie. Jaki ma wpływ na każdy z etapów cyklu włosowego?
Wykorzystanie infografiki na swojej stronie możliwe tylko poprzez skopiowanie kodu poniżej:Kod został skopiowany!
Faza anagenu jest fazą aktywnego wzrostu włosa. Trwa ona średnio od 2 do 7 lat i jest zależna m.in. od genetyki oraz objętości i liczby komórek znajdujących się w brodawce skórnej. W tej fazie mieszek włosowy jest aktywny i wytwarza łodygę włosa — około 1 cm na miesiąc. Na tym etapie rozwoju znajduje się około 85% włosów na naszej głowie.
Palenie papierosów będzie skracało tę fazę, co oznacza, że włosy będą miały mniej czasu na wzrost i osiągnięcie pełnej długości. W efekcie staną się nieodżywione, cienkie i osłabione oraz bardziej podatne na wypadanie.
Faza katagenu stanowi przejście między fazą wzrostu a spoczynku. Trwa zwykle od 2 do 3 tygodni. W tej fazie mieszek włosowy powoli zanika, a włos przestaje rosnąć.
Palenie papierosów, wpływając na gospodarkę hormonalną (zwłaszcza na zwiększone stężenie dihydrotestosteronu (DHT)) będzie wydłużało tę fazę, co oznacza, że więcej włosów pozostanie w spoczynku, a mniej nowych będzie rosnąć. Substancje toksyczne obecne w dymie papierosowym osłabiają mieszki włosowe, prowadzą do uszkodzeń w strukturze ich DNA, a obkurczając naczynia krwionośne, zaburzają przepływ składników odżywczych. Nietrudno się domyślić, że skutkiem tego jest tworzenie się stanów zapalnych na skórze głowy, gwałtowny wzrost wolnych rodników i degradacja komórek w wyniku stresu oksydacyjnego. Im mniej zdrowych mieszków, tym mniej nowopowstałych włosów. Fryzura staje się przerzedzona, a jej kondycja znacząco spada.
Wypadanie włosów a hormony tarczycy
Jednym z objawów chorób tarczycy jest osłabienie i nadmierne wypadanie włosów. Niedoczynność i nadczynność tarczycy prowadzi bowiem do spowolnienia procesów metabolicznych i pogorszenia stanu skóry. Zaburzenia pracy tarczycy związane są z produkcją T3 i T4. Wspomniane hormony spełniają w organizmie wiele funkcji i stymulują procesy przemiany materii i energii. Niedoczynność i nadczynność tarczycy to dwa różne zaburzenia dające odmienne objawy.
Zmiany zachodzące w obrębie włosów i struktury skóry występują jednak w obu chorobach. Nieprawidłowe stężenie hormonów spowalnia procesy zachodzące w cebulkach włosowych. Ostateczna faza to zatrzymanie wzrostu włosów. Dojdzie również do zaburzeń w funkcjonowaniu gruczołów łojowych, a włosy mogą stać się suche i łamliwe. Po około 2-4 miesiącach od wystąpienia zaburzeń hormonalnych rozpoczną się problemy ze stanem włosów. Wypadanie włosów można powstrzymać za pomocą leczenia farmakologicznego, czyli przywracając równowagę hormonalną.
Przyczyny wypadania włosów
Przyczyny te są różnorodne i zależą od wielu czynników. Nagła utrata włosów może wynikać z takich problemów jak schorzenia wewnątrzustrojowe, choroby zakaźne związane z podwyższoną temperaturą, zaburzenia hormonalne, genetyka czy źle dobrana dieta. Ponadto często mają związek z restrykcyjną, wyniszczającą dietą, silnym stresem, stanem zapalnym organizmu, porodem, odstawieniem antykoncepcji, sezonowym wypadaniem włosów, anomalią skóry głowy, niewłaściwą pielęgnacją, nieleczonym łojotokowym zapaleniem skóry, lekami oraz poważnymi operacjami chirurgicznymi i chemioterapią.
Jeżeli wypadanie włosów jest stopniowe i nasila się z roku na rok, może to być wynik czynników dziedzicznych. Inne przyczyny to niewłaściwa pielęgnacja skóry głowy oraz zbyt intensywne zabiegi fryzjerskie, które mogą prowadzić do zauważalnych przerzedzeń.
Czy w takim razie insulinooporność równa się cukrzycy typu 2?
I tak, i nie. Mianowicie, insulinooporność nazywana jest euglikemicznym stanem przedcukrzycowym. Oznacza to, iż ten patomechanizm bardzo często charakteryzuje się utrzymaniem prawidłowego lub nieznacznie podwyższonego stężenia glukozy we krwi. Jak to się dzieje? Nasza trzustka na początku rozwoju choroby wciąż posiada zdolności kompensacyjne. Wytwarza ona coraz więcej insuliny, a więc „klucza”, aby glukoza zamiast krążyć w surowicy krwi, dotarła do wnętrza naszych komórek. Problem rozpoczyna się w momencie, gdy trzustka traci tę siłę kompensacyjną. Z czasem rozwoju insulinooporności, nawet dodatkowa ilość „kluczy” nie jest w stanie dostarczyć glukozy do komórek. W tym przypadku obserwuje się wysokie stężenia nie tylko insuliny, ale również glukozy. Wtedy na tle insulinooporności może rozwijać się cukrzyca typu 2, dlatego niezwykle ważna jest diagnoza oraz próba jej leczenia.
Etiopatogeneza każdego rodzaju łysienia jest niezwykle złożona. W przypadku wystąpienia insulinooporności obserwuje się miniaturyzację mieszków włosowych, charakterystyczną dla łysienia androgenowego. Insulinooporność wpływa za zmiany stężeń substancji naczynioruchowych. Co to oznacza dla naszych włosów? Naczynia odżywiające nasze mieszki nie dostarczają odpowiedniej ilości substancji odżywczych, w tym tlenu, potrzebnych do wzrostu włosa. Dodatkowo, przy wysokich stężeniach insuliny obserwuje się lokalne powstawanie androgenów z cholesterolu bądź poprzez konwersję męskiego hormonu do DHT. DHT, jest jego aktywniejszą formą. Wpływa on na skrócenie fazy anagenowej, a więc odpowiedzialnej za wzrost włosa. Właśnie dlatego u osób, u których obserwuje się objawy łysienia androgenowego, a zwłaszcza wczesnego łysienia androgenowego, zaleca się badania w kierunku insulinooporności.
