U nas zapłacisz kartą
Wypadanie włosów a insulina - Wpływ poziomu insuliny na kondycję włosów
Dlaczego wypadają włosy?
Przerzedzenie lub dziedziczne łysienie (zwane także łysieniem androgenowym) jest jedną z głównych przyczyn wypadania włosów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Łysienie plackowate, będące chorobą autoimmunologiczną, to kolejny przykład. W tym przypadku to organizm atakuje własne komórki włosowe.
Zmniejszanie się objętości fryzury może być wczesnym sygnałem choroby tarczycy lub niedokrwistości. Dzięki prawidłowemu leczeniu łysienie często zostaje zatrzymane i odwrócone. Utrata włosów po długotrwałej chorobie jak przeziębienie, narkoza przedoperacyjna, wysoka gorączka, zakażenie lub grypa są również znaczącymi przyczynami tego problemu.
Radioterapia i chemioterapia często prowadzą do czasowego wyłysienia, podobnie jak trichotilomania – zaburzenie, gdzie osoba nieświadomie wyrywa swoje włosy. Nadmierna utrata kosmyków po porodzie lub w okresie menopauzy jest związana ze spadkiem poziomu estrogenów. Problem ten może być częściowo odwrócony, lecz objętość włosów rzadko wraca do stanu sprzed przekwitania.
Stres i traumatyczne wydarzenia życiowe także nasilają utratę włosów. Podobnie jak radykalna dieta oraz znaczny spadek masy ciała. Problem nadmiernego wypadania włosów często ujawnia się od 3 do 6 miesięcy po zmianie nawyków żywieniowych.
Utrata włosów często jest spowodowana niewłaściwym poziomem witamin i minerałów, takich jak nadmiar witaminy A, niedobór witamin z grupy B, D3 czy niedobór białka i żelaza w diecie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowej kondycji włosów.
Przyjmowanie niektórych leków na receptę również może być przyczyną wypadania włosów, podobnie jak nieprawidłowa pielęgnacja pasm, w tym częste farbowanie, stosowanie silnych kosmetyków, suszenie gorącym powietrzem, używanie prostownicy, mocne upięcia czy ciasne warkoczyki, które przyczyniają się do uszkodzenia włókien włosowych oraz podrażnień skóry.
Pozostałe przyczyny nadmiernej utraty włosów
Przyczyny wypadania włosów mogą być bardziej złożone niż się wydaje. Oprócz wcześniej wymienionych czynników, takich jak stres, problemy z tarczycą czy dieta, istnieje kilka innych ważnych aspektów, które mogą nasilać ten problem:
Jak palenie wpływa na cykl życia włosa?
Niewłaściwy balans i zakłócenie przebiegu poszczególnych faz wzrostu, może prowadzić do nadmiernej utraty włosów lub tworzenia się stanów zapalnych mieszków i cebulek. Jednym z czynników, które będą negatywnie oddziaływały na rozwój włosów, jest właśnie palenie. Jaki ma wpływ na każdy z etapów cyklu włosowego?
Wykorzystanie infografiki na swojej stronie możliwe tylko poprzez skopiowanie kodu poniżej:Kod został skopiowany!
Faza anagenu jest fazą aktywnego wzrostu włosa. Trwa ona średnio od 2 do 7 lat i jest zależna m.in. od genetyki oraz objętości i liczby komórek znajdujących się w brodawce skórnej. W tej fazie mieszek włosowy jest aktywny i wytwarza łodygę włosa — około 1 cm na miesiąc. Na tym etapie rozwoju znajduje się około 85% włosów na naszej głowie.
Palenie papierosów będzie skracało tę fazę, co oznacza, że włosy będą miały mniej czasu na wzrost i osiągnięcie pełnej długości. W efekcie staną się nieodżywione, cienkie i osłabione oraz bardziej podatne na wypadanie.
Faza katagenu stanowi przejście między fazą wzrostu a spoczynku. Trwa zwykle od 2 do 3 tygodni. W tej fazie mieszek włosowy powoli zanika, a włos przestaje rosnąć.
Palenie papierosów, wpływając na gospodarkę hormonalną (zwłaszcza na zwiększone stężenie dihydrotestosteronu (DHT)) będzie wydłużało tę fazę, co oznacza, że więcej włosów pozostanie w spoczynku, a mniej nowych będzie rosnąć. Substancje toksyczne obecne w dymie papierosowym osłabiają mieszki włosowe, prowadzą do uszkodzeń w strukturze ich DNA, a obkurczając naczynia krwionośne, zaburzają przepływ składników odżywczych. Nietrudno się domyślić, że skutkiem tego jest tworzenie się stanów zapalnych na skórze głowy, gwałtowny wzrost wolnych rodników i degradacja komórek w wyniku stresu oksydacyjnego. Im mniej zdrowych mieszków, tym mniej nowopowstałych włosów. Fryzura staje się przerzedzona, a jej kondycja znacząco spada.
Czy w takim razie insulinooporność równa się cukrzycy typu 2?
I tak, i nie. Mianowicie, insulinooporność nazywana jest euglikemicznym stanem przedcukrzycowym. Oznacza to, iż ten patomechanizm bardzo często charakteryzuje się utrzymaniem prawidłowego lub nieznacznie podwyższonego stężenia glukozy we krwi. Jak to się dzieje? Nasza trzustka na początku rozwoju choroby wciąż posiada zdolności kompensacyjne. Wytwarza ona coraz więcej insuliny, a więc „klucza”, aby glukoza zamiast krążyć w surowicy krwi, dotarła do wnętrza naszych komórek. Problem rozpoczyna się w momencie, gdy trzustka traci tę siłę kompensacyjną. Z czasem rozwoju insulinooporności, nawet dodatkowa ilość „kluczy” nie jest w stanie dostarczyć glukozy do komórek. W tym przypadku obserwuje się wysokie stężenia nie tylko insuliny, ale również glukozy. Wtedy na tle insulinooporności może rozwijać się cukrzyca typu 2, dlatego niezwykle ważna jest diagnoza oraz próba jej leczenia.
Etiopatogeneza każdego rodzaju łysienia jest niezwykle złożona. W przypadku wystąpienia insulinooporności obserwuje się miniaturyzację mieszków włosowych, charakterystyczną dla łysienia androgenowego. Insulinooporność wpływa za zmiany stężeń substancji naczynioruchowych. Co to oznacza dla naszych włosów? Naczynia odżywiające nasze mieszki nie dostarczają odpowiedniej ilości substancji odżywczych, w tym tlenu, potrzebnych do wzrostu włosa. Dodatkowo, przy wysokich stężeniach insuliny obserwuje się lokalne powstawanie androgenów z cholesterolu bądź poprzez konwersję męskiego hormonu do DHT. DHT, jest jego aktywniejszą formą. Wpływa on na skrócenie fazy anagenowej, a więc odpowiedzialnej za wzrost włosa. Właśnie dlatego u osób, u których obserwuje się objawy łysienia androgenowego, a zwłaszcza wczesnego łysienia androgenowego, zaleca się badania w kierunku insulinooporności.