U nas zapłacisz kartą
Wypadanie włosów a łysienie - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].
Wypadanie włosów – przyczyny, diagnoza, skuteczne sposoby
Wielu z nas dotyczy nadmierne wypadanie włosów, które jest problemem natury zdrowotnej i estetycznej. Zdrowe i gęste włosy są jednym z atrybutów docenianych przez płeć przeciwną. Wypadanie włosów jest naturalnym procesem zachodzącym w organizmie. Specjaliści wyróżniają wiele przyczyn wypadania włosów, które można skutecznie leczyć.
Włosy charakteryzuje złożona budowa, w którą wchodzą łodygi, korzenie włosa i mieszek włosowy. To właśnie mieszek napędza wzrost włosów. Znajduje się w środkowej warstwie skóry, a odżywiany jest przez bogato unaczynioną brodawkę. Każdy człowiek ma przeciętnie od 85 tys. do 140 tys. włosów, a rozwój mieszków włosowych rozpoczyna się już w życiu płodowym. Gdy płód ma około 60 dni zaczynają tworzyć się na jego głowie mieszki włosowe. Wzrost włosa nie jest ciągłym procesem, a charakteryzują go 3 różne fazy. Podczas upływu lat cykle te powtarzają się wielokrotnie, natomiast kolejność faz jest stała.
Cykl wzrostu włosa to 3 fazy: wzrostu, zaniku i wypadania. Podczas fazy wzrostu komórki mieszka włosowego dokonują intensywnego podziału, aby produkować nowy włos. Czas trwania fazy wzrostu uwarunkowany jest genetycznie, a jego długość wynosi od 2 do 7 lat. U zdrowego człowieka aż 90% włosów znajduje się w fazie wzrostu. Druga faza dotyczy zanikania i trwa od 14 do 21 dni. W tym okresie w korzeniu włosa dochodzi do procesów przebudowy.
Macierz włosa zanika, a włos zostaje wypchnięty w kierunku skóry. U przeciętnego pacjenta 3% włosów skóry głowy znajduje się w tej fazie. Ostatnia faza dotyczy włosów całkowicie zrogowaciałych, w których nie zachodzą już procesy przemiany materii. W ciągu 30-90 dni cebulka włosowa staje się cieńsza i dochodzi do jej wypadnięcia podczas szczotkowania lub mycia włosów. Stary włos zostaje wypchnięty przez nowo rosnący włos. W tej fazie znajduje się około 13% włosów skóry głowy zdrowych pacjentów.
Wpływ hormonów na włosy
Największym problemem dla włosów są męskie hormony płciowe. Nadmiar androgenów zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn doprowadza do utraty włosów. Problem dotyczy zazwyczaj mężczyzn i objawia się łysieniem w okolicach skroni i na czubku głowy. Kobietom ten problem doskwiera najczęściej w okresie menopauzy, ponieważ znacznie obniża się wtedy poziom żeńskich hormonów płciowych. Zagrożeniem dla kondycji włosów jest również progesteron, który zwiększa przetłuszczenie włosów.
Również prolaktyna może działać na włosy niekorzystnie i nasili ich wypadanie. Niektóre zaburzenia hormonalne mogą natomiast nasilić występowanie owłosienia. Mowa o okresie dojrzewania oraz menopauzy u kobiet. Nadmierne owłosienie występuje wówczas w na różnych partiach ciała i czasem przyjmuje postać tzw. wąsika. Nadmierne owłosienie może występować również na brzuchu, plecach czy klatce piersiowej.
Wypadanie włosów a hormony tarczycy
Jednym z objawów chorób tarczycy jest osłabienie i nadmierne wypadanie włosów. Niedoczynność i nadczynność tarczycy prowadzi bowiem do spowolnienia procesów metabolicznych i pogorszenia stanu skóry. Zaburzenia pracy tarczycy związane są z produkcją T3 i T4. Wspomniane hormony spełniają w organizmie wiele funkcji i stymulują procesy przemiany materii i energii. Niedoczynność i nadczynność tarczycy to dwa różne zaburzenia dające odmienne objawy.
Zmiany zachodzące w obrębie włosów i struktury skóry występują jednak w obu chorobach. Nieprawidłowe stężenie hormonów spowalnia procesy zachodzące w cebulkach włosowych. Ostateczna faza to zatrzymanie wzrostu włosów. Dojdzie również do zaburzeń w funkcjonowaniu gruczołów łojowych, a włosy mogą stać się suche i łamliwe. Po około 2-4 miesiącach od wystąpienia zaburzeń hormonalnych rozpoczną się problemy ze stanem włosów. Wypadanie włosów można powstrzymać za pomocą leczenia farmakologicznego, czyli przywracając równowagę hormonalną.
