U nas zapłacisz kartą
Wyprysk łojotokowy na twarzy - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Egzema na twarzy - leczenie
Egzema na twarzy wymaga konsultacji z lekarzem dermatologiem, a czasami również z alergologiem w celu wyjaśnienia przyczyny pojawiania się zmian wypryskowych. Leczenie zależy od konkretnej postaci choroby.
Leczenie egzemy w przebiegu wyprysku łojotokowego
W przypadku egzemy w przebiegu wyprysku łojotokowego stosuje się przede wszystkim szampony i kremy z ketokonazolem. Jest to substancja o działaniu przeciwgrzybiczym.
Czasami wykorzystuje się również preparaty miejscowe ze sterydami, jednak należy mieć świadomość, że podczas stosowania sterydów na skórę twarzy powinno zachować się dużą ostrożność i bezwzględnie stosować się do zaleceń lekarza specjalisty dermatologa.
Leczenie egzemy w przebiegu AZS
W przypadku egzemy w przebiegu atopowego zapalenia skóry w leczeniu miejscowym stosuje się między innymi takrolimus i pimekrolimus, czyli leki należące do inhibitorów kalcyneuryny oraz leki sterydowe.
Inhibitory kalcyneuryny mają działanie przeciwzapalne i immunomodulujące. W terapii ogólnej stosuje się leki takie, jak cyklosporyna, metotreksat i azatiopryna.
Leki ogólne wykorzystuje się do leczenia bardziej zaawansowanych stadiów atopowego zapalenia skóry. Wymienione leki mają działanie immunosupresyjne, czyli działają hamująco na układ odpornościowy.
Leczenie egzemy w przebiegu wyprysku kontaktowego
W przypadku egzemy w przebiegu wyprysku kontaktowego zastosowanie znajdują maści i kremy ze sterydami (należy podkreślić, aby pamiętać o ostrożnym stosowaniu tych preparatów w obrębie twarzy!).
W przypadku zmian o charakterze rogowacenia można zastosować preparaty z kwasem salicylowym lub mocznikiem w celu zmiękczenia skóry oraz złuszczenia zrogowaciałego naskórka.
Leczenie egzemy w przebiegu wyprysku zawodowego
W przypadku egzemy w przebiegu wyprysku zawodowego podstawowe znaczenie ma zapobieganie powstawaniu zmian skórnych.
Profilaktyka ta polega między innymi na codziennej kąpieli bezpośrednio po pracy, stosowaniu odzieży ochronnej czy odpowiedniej higienie hal produkcyjnych. Zachowania te mają na celu zminimalizowanie kontaktu z czynnikami, wywołującymi zmiany skórne.
Niacynamid - podsumowanie
Powyższy artykuł przedstawia, jak szerokie zastosowanie posiada niacynamid. To substancja, która znajduje swoje zastosowanie w kosmetykach o działaniu przeciwzmarszczkowym, regenerującym, normalizującym czy nawilżającym. Poniżej znajdują się najważniejsze informacje podsumowujące to, jakiej skórze niacynamid jest niezbędny w pielęgnacji. Są to:
- skóra sucha i odwodniona,
- posiadająca przebarwienia wynikające z ekspozycji na słońce,
- wrażliwa, podatna na działanie szkodliwych czynników zewnętrznych (także atopowa)
- skóra posiadająca wyraźne objawy fotostarzenia
- skóra ze skłonnością do trądziku, z rozszerzonymi porami, zaskórnikami, zmianami łojotokowymi, bliznami i przebarwieniami potrądzikowymi
- skóra pozbawiona blasku i witalności, zmęczona, poszarzała
- z wyraźnymi oznakami starzenia jak zmarszczki
- narażona na działanie wolnych rodników
- skóra poddawana zabiegom medycyny estetycznej (nie uszkodzona)
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
Łojotokowe zapalenie skóry głowy
Wyprysk łojotokowy z reguły w pierwszej kolejności atakuje owłosioną skórę głowy. Łuszczenie, świąd i pieczenie mogą powodować dyskomfort, a także utrudniać codzienną pielęgnację włosów.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry głowy stosuje się zazwyczaj szampony lecznicze, których zadaniem jest zmniejszanie ilości grzybów bytujących na skórze. Preparaty te zawierają substancje przeciwgrzybiczne (np. siarkę, selen, dziegieć), które likwidują przyczyny dolegliwości oraz zmniejszają dyskomfort powodowany objawami.
Podczas kuracji należy unikać mydeł i detergentów, które mogłyby podrażniać skórę, a także - w miarę możliwości - powstrzymać się przed drapaniem łuszczącej się skóry.
Profilaktycznie warto stosować szampony lecznicze także po zakończeniu kuracji - ograniczy to ewentualny nawrót dolegliwości.
