U nas zapłacisz kartą
Wysypka na skórze a nerwowe tło - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Jak leczyć wysypkę alergiczną?
Aby pozbyć się wysypki alergicznej, należy przede wszystkim zaprzestać kontaktu z alergenem. Wysypkę powinien obejrzeć dermatolog lub pediatra (w przypadku małych dzieci), który dobierze odpowiednie leczenie. Czasami wystarczy niewielka zmiana w diecie. W ramach terapii alergicznych zmian skórnych stosuje się często leki przeciwhistaminowe oraz glikokortykosteroidy. Leczenie może być bardziej zaawansowane w przypadku przewlekłej choroby lub silnej reakcji alergicznej.
Jeśli mamy wysypkę alergiczną, lekarz może polecić nam także odpowiednią pielęgnację skóry, w tym jej regularne nawilżanie i natłuszczanie. Pomocne są w tym przypadku emolienty.
Pacjentom borykającym się z wysypką na tle alergicznym zaleca się niekiedy także odczulanie, które wpływa na znaczące złagodzenie, a nawet wyeliminowanie problemu.
Przewlekła pokrzywka idiopatyczna
Zdecydowana większość pacjentów, zwłaszcza młodych, przechodzi pokrzywkę idiopatyczną w postaci ostrej, trwającej od kilkunastu godzin do maksymalnie 6 tygodni.
Rzadsze, ale bardziej uciążliwe są zachorowania na samoistną pokrzywkę o charakterze przewlekłym. W takim przypadku objawy utrzymują się przynajmniej 1,5 miesiąca.
Co ważne, nawet po zniknięciu z powierzchni skóry, mogą one powrócić w identycznej formie po okresie wielomiesięcznego wyciszenia.
Postępy w nauce sprawiają, że w przypadku wielu pokrzywek przewlekłych do niedawna uznawanych za idiopatyczne, udaje się ustalić czynnik sprawczy.
Jak podaje Clive Grattan (Pokrzywka: patofizjologia i leczenie), badania wykazały, że u około 30 procent pacjentów identyfikowane są przeciwciała, które w warunkach in vitro stymulują bazofile (rodzaj białych krwinek) i komórki tuczne zdrowych dawców do uwalniania histaminy, czyli hormonu biorącego aktywny udział w reakcjach zapalnych.
Postuluje się, by tego typu przypadki klasyfikować jako chorobę autoimmunologiczną.
Pokrzywka idiopatyczna u dzieci
Pokrzywka u dzieci najczęściej ma charakter właśnie idiopatyczny, nie jest zatem możliwe precyzyjne ustalenie jej podłoża. Bardziej zaawansowana diagnostyka często jednak wykazuje w takich przypadkach skłonność do alergii, czyli IgE-zależnych reakcji na kontakt z określonymi substancjami.
Zazwyczaj są to białka zawarte w pokarmach, takich jak mleko, jajka, orzechy, czekolada czy niektóre owoce (na przykład truskawki). Produkty te są wprowadzane do menu dziecka w pierwszych latach życia, dlatego też właśnie wtedy ujawniają się odczyny alergiczne, takie jak m. in. wysypka czy pokrzywka.
Charakterystyczne bąble u dzieci mogą także być spowodowane alergenami wziewnymi zawartymi w pyłkach roślin (kwitnących traw i drzew), roztoczach kurzu domowego, grzybach i pleśniach.
Maluchy są narażone na kontakt z nimi nieustannie, dlatego tak trudna jest diagnostyka i profilaktyka.
Należy podkreślić, że pokrzywka idiopatyczna u dzieci jest zjawiskiem częstym, generalnie bowiem ta choroba w największym stopniu dotyka osoby młode.
Czy jest niebezpieczna? Same wykwity skórne nie powodują zagrożenia, należy jednak zwracać baczną uwagę na objawy obrzęku naczynioruchowego w obrębie jamy ustnej i nosa.
Najmłodsi pacjenci często nie mają możliwości zakomunikowania problemów z oddychaniem, tymczasem niedrożność krtani może mieć tragiczne w skutkach konsekwencje.
Co to jest pokrzywka idiopatyczna?
Pokrzywka idiopatyczna jest chorobą skórną o ostrym lub przewlekłym charakterze.
W jej przebiegu na powierzchni ciała pojawiają się bąble przypominające ślady po oparzeniu pokrzywą.
Często towarzyszy im uporczywy świąd oraz obrzęk naczynioruchowy. To, ile trwa i jak bardzo jest uciążliwa, zależy od postaci – w tym kontekście wyróżnia się dwa rodzaje choroby:
- ostrą – utrzymującą się do sześciu tygodni,
- przewlekłą – trwającą ponad półtora miesiąca, często nawet kilka lat.
Pojęcie „idiopatyczny” odnosi się w medycynie do schorzeń i zaburzeń, które występują spontanicznie bądź też ich podłoże pozostaje niewyjaśnione na gruncie aktualnej wiedzy naukowej oraz wyników badań.
Nie inaczej jest w tym przypadku. Mianem idiopatycznych określane są bąble, których przyczyn lekarze nie są w stanie precyzyjnie określić. W praktyce nawet 80 procent pokrzywek ma taki właśnie charakter.
W międzynarodowym zestawieniu chorób i zaburzeń ICD-10 schorzenie to jest oznaczone symbolem L50.1, zaś w jego nowszej wersji, ICD-11 ma kody EB00.0 (ostra) i EB00.1 (przewlekła).
Leczenie pokrzywki idiopatycznej
Jak leczyć pokrzywkę idiopatyczną? Ogólna zasada dotycząca terapii tego typu dermatoz nakazuje trzytorowe działania. Pierwszym z nich jest unikanie źródła stanowiącego podłoże występowania objawów.
Ze względu na idiopatyczny charakter może to jednak być niewykonalne - z samej definicji przyczyna pozostaje bowiem nieznana.
To samo zastrzeżenie dotyczy drugiego zalecenia dotyczącego konieczności leczenia chorób współistniejących. Ze względu na trudności diagnostyczne, wielu pacjentom pozostaje ścieżka trzecia, a więc farmakologia.
Jakie leki wykazują największą skuteczność na tym polu, co lekarze przepisują najczęściej?
- Leki przeciwhistaminowe II generacji, takie jak: bilastyna, cetyryzyna, desloratadyna, feksofenadyna, lewocetyryzyna, loratadyna oraz rupatadyna. Ich działanie polega na blokowaniu receptorów histaminowych. Tym samym hamują one aktywność histaminy, ważnego mediatora reakcji zapalnych. W odróżnieniu od preparatów tego samego typu, ale należących do generacji pierwszej, mają one wysoki profil bezpieczeństwa, dlatego mogą być stosowane w długotrwałym leczeniu przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. Należy jednak mieć na uwadze, iż nie zawsze są one skuteczne. W przypadku gdy efekty nie są satysfakcjonujące, zaleca się zamianę substancji czynnej na inną z tej samej grupy, bądź zwiększenie dawki, albo też zastosowanie zupełnie innego preparatu.
- Omalizumab – przeciwciało wiążące się z immunoglobulinami klasy IgE i hamujące uwalnianie się histaminy z bazofilów. Ten nowoczesny lek biologiczny wcześniej był używany głównie w terapii astmy alergicznej, od niedawna jednak znajduje szersze zastosowanie. Od stycznia 2020 roku w Polsce jest możliwe korzystanie z programu lekowego Leczenie przewlekłej pokrzywki spontanicznej, co umożliwia dostęp do tego preparatu pacjentom z ciężką postacią choroby. Specjaliści podkreślają, że w terapii często przynosi on spektakularne efekty (Roman J. Nowicki i inni)
- Cyklosporyna A - lek immunosupresyjny, a więc tonujący działanie układu odpornościowego. Hamuje on uwalnianie mediatorów prozapalnych z komórek tucznych. Zaleca się łączenie go z wymienionymi preparatami antyhistaminowymi. Należy jednak pamiętać, że długotrwałe stosowanie tej substancji wiąże się ze znacznym ryzykiem wystąpienia niepożądanych skutków ubocznych.
- Glikokortykosteroidy – leki hormonalne o silnym działaniu przeciwzapalnym. Przeznaczone są jedynie do krótkiego stosowania w przypadku znacznych zaostrzeń choroby, powodują bowiem silne i częste efekty niepożądane.
