U nas zapłacisz kartą
Zgrubienia na nosie - Przyczyny, Leczenie i Porady
Przerost małżowin nosowych – leczenie
W przypadku jakichkolwiek, przedłużających się problemów z górnymi drogami oddechowymi, należy jak najszybciej udać się do laryngologa. Zmniejszoną drożność nosa można skutecznie zwalczyć!
Możliwe jest zabiegowe zmniejszenie małżowin nosowych. To bardzo prosta procedura, odbywająca się w znieczuleniu miejscowym i niewymagająca hospitalizacji. Zabiegu nie można przeprowadzić u osób, które uskarżają się na złe samopoczucie, mają czynne infekcje górnych dróg oddechowych, ogólne infekcje, a także przyjmują leki rozrzedzające krew.
Metoda ta nie wymaga wielu przygotowań. Kilka godzin przed zabiegiem nie należy jeść, pić i palić papierosów. Podczas konsultacji przed zabiegami, lekarz może nas poprosić o wykonanie dodatkowych badań.
Obecnie w tym celu wykorzystuje się metody małoinwazyjne – np. diatermia radiofalowa, laser, kriochirurgia. Za ich pomocą lekarz pozbywa się nadmiaru tkanki. Ta technika nie pozostawia po sobie otwartej rany, a więc nie zawsze trzeba zakładać tamponadę, a krwawienie jest znacznie ograniczone.
Przez tydzień powinno się odpoczywać, ograniczyć wysiłek fizyczny, unikać gorącej kąpieli i sauny, lotu samolotem i nurkowania. – konieczne będzie zwolnienie z pracy lub szkoły. W tym czasie nie powinno się używać alkoholu i palić. Nie zaleca się również intensywnego wysiłku fizycznego.
W przypadku metod małoinwazyjnych zniwelowane jest ryzyko powikłań. Bardzo rzadko dochodzi np. do zrostów. Zabieg ten jest komfortowy i bezpieczny, a przy tym bardzo skuteczny. To prosta procedura, która znacznie poprawia samopoczucie pacjentów.
Bibliografia
1. Dąbrowski P: Nasal obstruction – causes, diagnosis, and treatment [w:] „Lekarz POZ”, 2017, s. 19-28
2. Nogala H, Bartochowska A, Tokarski M: Foreign body of the nose and paranasal sinuses – case report [w:] „Postępy w chirurgii głowy i szyi”, 2015, 30-32
3. Wierzchowska M, Bodnar M, Burduk P, Kaźmierczak W, Marszałek A: Rare benign pleomorphic adenoma of the nose: short study and literature review. Videosurgery and Other Miniinvasive Techniques, 2014, s. 332-336
Usuwanie tłuszczaków
Przeważnie chirurgiczne usunięcie tłuszczaka nie jest skomplikowaną operacją, jednak jest to uzależnione od dwóch czynników:
- od tego, gdzie umiejscowiony jest tłuszczak
- oraz jakich jest rozmiarów
Małych zmian w ogóle się nie rusza, ale trzeba je obserwować. Większe usuwa się, jeśli są kłopotliwe dla pacjenta, przeszkadzają, szpecą, powodują dyskomfort. Z uwagi na fakt, że tłuszczaki rosną, czasem warto rozważyć zabieg, bo im mniejsza zmiana, tym mniej inwazyjna będzie operacja i tym mniejsza blizna.
Metody usuwania tłuszczaków
- zabieg chirurgiczny - wykonywany w narkozie lub znieczuleniu miejscowym, polega na nacięciu skóry i wydobyciu guza. Ranę zszywa się, a szwy zdejmowane są po tygodniu. Wyłuszczonego tłuszczaka oddaje się do badania histopatologicznego
- zastrzyki sterydowe - zmniejszają one rozmiar zmiany, ale całkowicie jej nie likwidują. Ta metoda eliminuje możliwość zbadania guza pod kątem histopatologicznym, więc raczej nie jest polecana.
- liposukcja - zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Poprzez niewielkie nacięcie odsysa się za pomocą sondy tłuszcz, z którego zbudowany jest guz. Następnie wyciąga się torebkę łącznotkankową. Rana po takim zabiegu jest niewielka, a blizna szybko się regeneruje, dlatego zwykle liposukcję stosuje się w przypadku pacjentów z mnogimi, drobnymi tłuszczakami.
Czy tłuszczak może zagrażać zdrowiu?
Zdarza się, że tłuszczak formuje się wewnątrz organizmu, w okolicach ważnych narządów, na nerkach, wątrobie, a nawet w sercu. Jeśli znajduje się w okolicy miejsca silnie unerwionego, może wywierać nacisk, który już sprawia ból. Jeśli rośnie w pobliżu naczynia, może przyczynić się do powstania nadciśnienia tętniczego, powodować obrzęki.
Gdy umiejscowiony jest na nerce, bywa, że zakłóca jej pracę, gdy na wątrobie - może wywoływać żółtaczkę. Jeśli tłuszczak wytworzy się w jelicie może zaburzać czynności przewodu pokarmowego, bóle brzucha, a nawet krwawienia z odbytu. Uciskając płuca może powodować zaburzenia oddychania, itd.
Wykrycie tak umiejscowionego tłuszczaka jest o wiele trudniejsze niż tego podskórnego. Często do diagnozy prowadzi długa droga i wiele szczegółowych badań, jak np. kolonoskopia (w przypadku objawów z przewodu pokarmowego), czy tomografia komputerowa.
Przyczyny powstawania tłuszczaków
- Najbardziej narażone na rozwój tłuszczaków są osoby w wieku 40-60 lat, chociaż tego typu zmiany mogą rozwinąć się zarówno u starszych, jak i młodszych.
- Nie jest do końca poznana zasadnicza przyczyna powstawania tłuszczaków, ale prawdopodobnie są to zmiany powstające na tle genetycznym. Jeśli w naszej rodzinie występują tłuszczaki, jesteśmy w grupie większego ryzyka.
- Częściej tłuszczaki formują się u osób z nadwagą. Przeprowadzono badania na myszach, które wykazały zależność między genem związanym z otyłością a rozwojem tłuszczaka.
- Inne badania wykazały, że tłuszczaki "lubią" rozwijać się w miejscach, w których wcześniej był jakiś uraz, rana.
- Tłuszczakom sprzyja też choroba Cowdena, charakteryzująca się licznymi guzkami nienowotworowymi, ale także skłonnością do zachorowania na raka jajnika, rak piersi i rak tarczycy oraz zespół Gardnera, czyli rzadka choroba, w której występuje mnogość polipów w jelicie grubym.
Jak wyglądają i gdzie występują tłuszczaki?
Najczęściej tłuszczowe zgrubienia pojawiają się na szyi, ramionach, plecach, udach lub brzuchu, tuż pod skórą.
Tłuszczak jest miękką "poduszeczką", która po naciśnięciu na chwilę się odkształca, ale nie sprawia przy tym bólu. Skóra w tym miejscu wygląda normalnie, nie jest zaczerwieniona, nie łuszczy się. Czasem zdarza się, że w jednym miejscu występuje więcej guzów tłuszczowych, ale nadal nie jest to niepokojąca sytuacja.
Jeśli zauważysz na swoim ciele podobną zmianę, czy zmiany, najprawdopodobniej są to właśnie tłuszczaki. Jednak mimo wszystko należy zgłosić się do specjalisty, choćby do lekarza rodzinnego, który rozwieje ewentualne wątpliwości.
Jak diagnozuje się guzowatość nosa?
Pierwsze objawy choroby są dostrzegane zwykle przez samego pacjenta. Zajęta guzowatością skóra staje się rozciągnięta, a pory duże i widoczne. Już wtedy warto poszukać pomocy u dermatologa - im wcześniej zostanie podjęta właściwa interwencja, tym lepiej. Rhiophymę rozpoznaje się na podstawie wywiadu i widocznych na skórze patologii, ale to biopsja może definitywnie potwierdzić diagnozę.
Istnieje ryzyko, że dyskomfort związany z wyglądem odbije się negatywnie na życiu towarzyskim i zawodowym, dlatego wielu pacjentów za wszelką cenę chce pozbyć się nieprzyjemnego problemu. Mimo że nie wynaleziono specyficznego leczenia rhinophymy, istnieją terapie, które zmniejszają objawy i poprawiają stan skóry. W celu usunięcia nadmiaru tkanki i przywrócenia kształtu nosa przeprowadza się zabiegi chirurgiczne.
W terapii guzowatości nosa zastosowanie znajdują także leki redukujące zaczerwienienie i rozrost gruczołów łojowych, laser i terapia fotodynamiczna. O tym, jaka metoda będzie najskuteczniejsza, decyduje lekarz. Niezmiernie istotne jest, by nie podejmować prób leczenia na własną rękę i nie nakładać na skórę preparatów pochodzących z niepewnych źródeł. Takie działanie może przynieść efekt odwrotny od zamierzonego.
