Biotyna a łuszczyca - Kluczowe informacje i badania naukowe

Is Biotin Safe?

Even when consumed in extremely high doses, biotin hasn’t been associated with dangerous side effects. For example, studies have found that doses of 200 mg per day, nearly 7,000 times the AI, did not produce symptoms of toxicity.

Because of its low toxicity, there’s currently no Tolerable Upper Intake Level (UL) established for biotin. The UL refers to the maximum daily dose of a vitamin unlikely to cause harm in the general population.

However, just because biotin supplements aren’t associated with side effects, they can interfere with the results of laboratory tests, such as those assessing thyroid hormones, reproductive hormones, and cardiac proteins. High-dose biotin supplements can cause falsely high or falsely low results, which can result in the misdiagnosis of diseases.

If you’re supplementing with biotin, it’s important to inform your healthcare provider before undergoing laboratory testing.

Potential Drug Interactions

Biotin supplements aren’t known to interact with medications. However, certain medications have been shown to decrease biotin levels.

For example, long-term use of anticonvulsant medications like carbamazepine, phenytoin, phenobarbital, and combinations of these medications may deplete biotin in the body.

If you’re taking any of these medications, your healthcare provider may recommend taking a biotin-containing supplement like a multivitamin.

Łuszczyca – dieta, suplementacja i podstawy pielęgnacji skóry

Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą chorobą zapalną, która objawia się charakterystycznymi zmianami skórnymi oraz dolegliwościami stawów. W schorzeniu tym występują okresy zaostrzeń i remisji. Leczenie wymaga stosowania preparatów zewnętrznych oraz doustnych, jednak mają one działanie objawowe i po pewnym czasie problem powraca.

Dużą rolę w rozwoju łuszczycy mają czynniki genetyczne, immunologiczne oraz środowiskowe, takie jak: alkohol, palenie tytoniu, dieta, stres, ciąża, przebyte infekcje, niektóre leki. Dlatego ważne jest, by w leczeniu wziąć pod uwagę wszystkie te aspekty i wspomóc organizm holistycznie.

• 1) Objawy łuszczycy
• 2) Dieta w łuszczycy
  • 2.1) Warzywa i owoce
  • 2.2) Tłuszcze
  • 2.3) Białko
  • 2.4) Węglowodany
  • 2.5) Orzechy i nasiona
  • 2.6) Przyprawy
  • 2.7) Co wyeliminować z diety?
  • 2.8) AIP — dieta w autoimmunizacji

  Łuszczyca Psoriasis – przyczyny

  Łuszczyca, inaczej Psoriasis, to przewlekła, zapalna choroba skóry, o nawrotowym charakterze. Wykwitem skórnym są grudki pokryte łuską, które najczęściej zlewają się w większe ogniska. Łuszczyca występuje na skórze gładkiej, owłosionej, może objawiać się również na paznokciach dłoni i stóp. W przebiegu choroby dochodzi do zaburzeń keratynizacji, czyli procesu rogowacenia komórek naskórka. W zdrowo funkcjonującej skórze przejście keratynocytów z warstwy rozrodczej do warstwy rogowej trwa około 28-30 dni. W przypadku łuszczycy ten czas skraca się nawet o połowę. Coraz częściej łuszczycę określa się jako schorzenie o podłożu autoimmunologicznym. Komórki układu odpornościowego, limfocyty i neutrofile, naciekają skórę właściwą i naskórek. Co ważne, łuszczyca jest chorobą niezakaźną, czyli nie przenosi się poprzez kontakt z osobą chorą.

  Wśród czynników warunkujących wystąpienie choroby wymienia się trzy główne:

  • predyspozycje genetyczne: choroba często występuje w wywiadzie rodzinnym pacjentów, badania potwierdzają jej dziedziczny charakter,
  • czynniki immunologiczne: w procesie chorobowym znaczenie mają szlaki interleukiny IL-1 i IL-36,
  • bodźce zewnętrzne: urazy mechaniczne, stres, palenie tytoniu, styl życia, dieta.

  Farmakologiczne metody leczenia łuszczycy

  Dermatologiczne leczenie łuszczycy opiera się na stosowaniu leczenia miejscowego, fototerapii, a w bardziej zaawansowanych stadiach choroby włącza się leczenie ogólne. Co istotne, łuszczyca skóry jest chorobą, której nie można trwale wyleczyć. Terapie mają na celu zmniejszenie objawów i poprawę komfortu codziennego życia pacjenta.

  Leczenie miejscowe

  Leczenie miejscowe opiera się na zahamowaniu nadmiernej proliferacji naskórka i zmniejszeniu stanu zapalnego. W tym rodzaju leczenia stosuje się najczęściej

  • preparaty keratolityczne: pomagają w delikatnym usunięciu łusek, zmniejszają ich ilość, dzięki czemu ułatwiają przenikanie innym substancjom (mocznik, kwas salicylowy w stężeniu 5–30%),
  • kortykosteroidy: działają silnie przeciwzapalnie, hamują proliferację naskórka, wpływają na przebieg reakcji odpornościowych,
  • analogi witaminy D3: zmniejszają stan zapalny, regulują podziały keratynocytów (kalcypotriol, takalcytol),
  • preparaty dziegciowe: działają złuszczająco, przeciwzapalnie i przeciwświądowo, poleca się je szczególnie w szamponach i żelach do mycia skóry łuszczycowej.

  Terapia ogólnoustrojowa

  W bardziej zaawansowanych stadiach lekarze zalecają fototerapię, czyli naświetlanie zmian promieniowaniem UVA lub UVB. Leczenie ogólnoustrojowe wykorzystuje leki immunosupresyjne i cytostatyczne oraz retinoidy:

  • leki immunosupresyjne: zmniejszają odpowiedź immunologiczną układu odpornościowego (cyklosporyny),
  • leki cytostatyczne: hamują podział i rozwój komórek (metotreksat),
  • retinoidy: hamują stan zapalny, normalizują proliferację naskórka.

  Leki stosowane ogólnoustrojowo muszą być przyjmowane zgodnie z zaleceniami i pod kontrolą lekarza, z uwagi na ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.

  

  ---

  luszczyca