U nas zapłacisz kartą
Tatuaż a łuszczyca - Poradnik dla Osób z Chorobą Skórną
Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
Rozpoznanie choroby następuje na podstawie stwierdzenia charakterystycznych zmian skórnych w typowych dla łuszczycy lokalizacjach, a w przypadku wątpliwości lekarz może zlecić biopsję ze zmiany do oceny histopatologicznej. Choć diagnoza zazwyczaj nie jest trudna, terapia to znacznie większe wyzwanie, i to zarówno dla lekarzy dermatologów, jak i reumatologów.
Większość pacjentów choruje na łuszczycę łagodną, a zmiany obejmują mniej niż 10 proc. powierzchni ciała – takie osoby mogą być leczone wyłącznie miejscowo. W terapii łuszczycy stosuje się m.in.:
- preparaty keratolityczne z mocznikiem i kwasem salicylowym,
- preparaty dziegciowe,
- cygnolinę (ditranol),
- glikokortykosteroidy miejscowe,
- preparaty z pochodnymi witaminy D3, z kwasem salicylowym lub z antybiotykiem.
Cięższy przebieg choroby wymaga terapii skojarzonej – prócz leków miejscowych stosuje się leczenie ogólne, np. za pomocą fototerapii i fotochemioterapii, terapii cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi czy retinoidami.
Leczenie ogólne również zarezerwowane jest dla cięższych postaci łuszczycy. Stosuje się wtedy:
- metotreksat,
- cyklosporynę A,
- acytretynę.
Nową klasę preparatów działających na określone cytokiny biorące udział w immunopatogenezie łuszczycy stanowią leki biologiczne. Terapia jest jednak zarezerwowana dla pacjentów z najcięższymi postaciami choroby i po innych rodzajach terapii.
Lekarze zwracają uwagę na niewystarczającą liczbę ośrodków specjalizujących się w leczeniu łuszczycy, przez co pacjenci kwalifikujący się do terapii biologicznej nierzadko muszą pokonywać pół kraju, by odbywać obowiązkowe wizyty kontrolne.
Problemem są także bardzo restrykcyjne kryteria włączania pacjentów do programów lekowych (obecnie do terapii lekami biologicznymi kwalifikują się jedynie pacjenci, u których stosowano co najmniej dwie różne metody terapii, bądź pacjenci, u których występują przeciwwskazania do stosowania terapii ogólnej lub u których wystąpiły działania niepożądane uniemożliwiające jej dalsze stosowanie) oraz zbyt krótki czas trwania programów lekowych (kontynuacja możliwa jest dopiero po nawrocie objawów).
Łuszczyca – co zaostrza objawy?
Około 70% osób chorujących na łuszczycę przyjmuje jedynie leczenie miejscowe. Tendencja do nawrotów sprawia, że dla utrzymania choroby w remisji pacjenci muszą unikać czynników mogących wywołać wysyp zmian łuszczycowych. Każdy organizm reaguje w inny sposób, dlatego nie można jasno stwierdzić, co może pogorszyć stan pacjenta.
Oto najczęściej występujące czynniki zaostrzające chorobę:
- infekcje – zwłaszcza dróg oddechowych,
- uszkodzenia skóry,
- alkohol,
- palenie tytoniu,
- dieta zawierająca ostre przyprawy, czerwone mięso czy nabiał,
- substancje chemiczne (zawarte np. w kosmetykach),
- stres,
- brak snu, przemęczenie organizmu,
- przyjmowanie niektórych leków,
- urazy.
Co zrobić gdy z tatuażu schodzi skóra?
Najważniejsze jest, aby nie dopuścić do wystąpienia stanu zapalnego i zakażenia. W tym celu należy trzymać tatuaż czysty i suchy, unikając kontaktu z wodą i zanieczyszczeniami. W razie potrzeby można stosować delikatne mydło i czystą wodę do umycia
Łuszczenie się tatuażu może być wynikiem wielu czynników, w tym nieodpowiedniej pielęgnacji, zanieczyszczenia lub zakażenia. Aby zapobiec łuszczeniu się tatuażu, ważne jest, aby pielęgnować go w odpowiedni sposób i unikać kontaktu z zanieczyszczeniami. W razie wystąpienia łuszczenia się tatuażu, ważne jest, aby nie dopuścić do wystąpienia stanu zapalnego i zakażenia, trzymając tatuaż czysty i suchy i unikając kontaktu z wodą. W celu przyspieszenia procesu gojenia, warto stosować odpowiednie kosmetyki i suplementy witaminowe. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do stanu swojego tatuażu, zawsze należy skonsultować się z tatuażystą lub lekarzem.
Przeczytaj również:
Pierwszy tatuaż - wszystko, co musisz wiedzieć o wizycie u tatuatora
Debiutancka dziara to zawsze przeżycie - niezależnie od tego, czy jest małym akcentem czy obejmuje np. całą łydkę lub przedramię. Niepewność, często zmieszana z ekscytacją nie jest niczym zaskakującym - organizm samoczynnie reaguje na pierwszy tatuaż i decyzję o powstaniu wzoru, który pozostaje na skórze - zazwyczaj - przez całe życie.
Stąd pytania o to, jak przygotować się do zrobienia debiutanckiego tatuażu oraz wątpliwości, czy pierwsza dziara wiąż się z konkretnymi ograniczeniami.
Co trzeba wiedzieć o całym procesie powstania grafiki na skórze?
Objaw Köbnera
Objawem Köbnera nazywa się zjawisko wystąpienia zmian łuszczycowych w miejscu doznania urazu lub uszkodzenia naskórka. Czasami u pacjentów chorujących na łuszczycę może wystąpić wysyp w miejscu nawet niewielkich zadrapań czy skaleczeń. Objaw Köbnera pojawia się w ciągu 2-14 dni od momentu wystąpienia uszkodzenia skóry.
Wykonanie tatuażu to przerwanie ciągłości skóry, która pełni główną funkcję ochronną przed drobnoustrojami. Taka ingerencja może, ale nie musi wywoływać reakcji chorobowej. Osoby chorujące na łuszczycę, które decydują się na tatuaż muszą mieć świadomość ryzyka wysiewu zmian. Aby je zminimalizować, należy:
- wybrać sprawdzone studio tatuażu, odpowiednio dbające o środki higieny i dezynfekcji,
- używać tuszu na bazie naturalnych składników,
- robić tatuaż wyłącznie w okresie remisji,
- dbać o organizm i zminimalizować inne czynniki mogące prowadzić do aktywności łuszczycy,
- wybrać takie miejsce na ciele, na którym rzadko pojawiają się zmiany (w przypadku wysiewu),
- odpowiednio pielęgnować i dezynfekować skórę, przed i po zabiegu.