U nas zapłacisz kartą
Tatuaż a łuszczyca - Poradnik dla Osób z Chorobą Skórną
Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
Rozpoznanie choroby następuje na podstawie stwierdzenia charakterystycznych zmian skórnych w typowych dla łuszczycy lokalizacjach, a w przypadku wątpliwości lekarz może zlecić biopsję ze zmiany do oceny histopatologicznej. Choć diagnoza zazwyczaj nie jest trudna, terapia to znacznie większe wyzwanie, i to zarówno dla lekarzy dermatologów, jak i reumatologów.
Większość pacjentów choruje na łuszczycę łagodną, a zmiany obejmują mniej niż 10 proc. powierzchni ciała – takie osoby mogą być leczone wyłącznie miejscowo. W terapii łuszczycy stosuje się m.in.:
- preparaty keratolityczne z mocznikiem i kwasem salicylowym,
- preparaty dziegciowe,
- cygnolinę (ditranol),
- glikokortykosteroidy miejscowe,
- preparaty z pochodnymi witaminy D3, z kwasem salicylowym lub z antybiotykiem.
Cięższy przebieg choroby wymaga terapii skojarzonej – prócz leków miejscowych stosuje się leczenie ogólne, np. za pomocą fototerapii i fotochemioterapii, terapii cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi czy retinoidami.
Leczenie ogólne również zarezerwowane jest dla cięższych postaci łuszczycy. Stosuje się wtedy:
- metotreksat,
- cyklosporynę A,
- acytretynę.
Nową klasę preparatów działających na określone cytokiny biorące udział w immunopatogenezie łuszczycy stanowią leki biologiczne. Terapia jest jednak zarezerwowana dla pacjentów z najcięższymi postaciami choroby i po innych rodzajach terapii.
Lekarze zwracają uwagę na niewystarczającą liczbę ośrodków specjalizujących się w leczeniu łuszczycy, przez co pacjenci kwalifikujący się do terapii biologicznej nierzadko muszą pokonywać pół kraju, by odbywać obowiązkowe wizyty kontrolne.
Problemem są także bardzo restrykcyjne kryteria włączania pacjentów do programów lekowych (obecnie do terapii lekami biologicznymi kwalifikują się jedynie pacjenci, u których stosowano co najmniej dwie różne metody terapii, bądź pacjenci, u których występują przeciwwskazania do stosowania terapii ogólnej lub u których wystąpiły działania niepożądane uniemożliwiające jej dalsze stosowanie) oraz zbyt krótki czas trwania programów lekowych (kontynuacja możliwa jest dopiero po nawrocie objawów).
Jak dbać o tatuaż, jeśli masz łuszczycę?
Jeśli zdecydujesz się na tatuaż pomimo łuszczycy, ważne jest, aby odpowiednio dbać o swoją skórę i tatuaż, aby uniknąć pogorszenia objawów. Oto kilka wskazówek:
- Regularne nawilżanie: Skóra z łuszczycą potrzebuje regularnego nawilżania, aby utrzymać ją w dobrej kondycji. Stosuj nawilżający krem na skórę, w tym na obszarze tatuażu, aby zapobiec nadmiernemu wysuszeniu.
- Unikanie drażniących substancji: Niektóre substancje chemiczne mogą podrażniać skórę z łuszczycą i pogorszyć objawy. Unikaj stosowania produktów, które mogą zawierać agresywne składniki chemiczne.
- Regularne kontrole: Skonsultuj się regularnie ze swoim dermatologiem, aby monitorować stan swojej skóry i upewnić się, że tatuaż nie powoduje żadnych powikłań.
Łuszczyca – co zaostrza objawy?
Około 70% osób chorujących na łuszczycę przyjmuje jedynie leczenie miejscowe. Tendencja do nawrotów sprawia, że dla utrzymania choroby w remisji pacjenci muszą unikać czynników mogących wywołać wysyp zmian łuszczycowych. Każdy organizm reaguje w inny sposób, dlatego nie można jasno stwierdzić, co może pogorszyć stan pacjenta.
Oto najczęściej występujące czynniki zaostrzające chorobę:
- infekcje – zwłaszcza dróg oddechowych,
- uszkodzenia skóry,
- alkohol,
- palenie tytoniu,
- dieta zawierająca ostre przyprawy, czerwone mięso czy nabiał,
- substancje chemiczne (zawarte np. w kosmetykach),
- stres,
- brak snu, przemęczenie organizmu,
- przyjmowanie niektórych leków,
- urazy.