U nas zapłacisz kartą
Blizny na twarzy u mężczyzny - Przyczyny, Opieka i Porady
Blizny na twarzy i ciele – co warto o nich wiedzieć?
Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z przebarwieniami w postaci nierównomiernych plamek czy widoczną blizną na twarzy, która tworzy w skórze wgłębienie, jest to defekt kosmetyczny, który może dotyczyć każdej osoby, bez względu na wiek. Co więcej, w zależności od tego, jaki czynnik jest odpowiedzialny za ich powstanie, blizny mogą wystąpić na różnych częściach ciała, czego przykładem może być blizna po urazie czy w przypadku kobiet – po cięciu cesarskim.
Blizny pozapalne, ale także blizny na twarzy po wypadku czy blizny na twarzy po ospie, jeśli są łatwe do zauważenia, mogą stanowić problem nie tylko estetyczny, ale i natury psychicznej. Ich obecność nierzadko sprawia, że posiadające je osoby nie są w stanie zaakceptować swojego wyglądu i odczuwają dyskomfort, również podczas kontaktów z innymi. Czym w takim razie jest blizna na policzku lub innej części ciała?
Blizna (łac. cicatrix) to zmiana, który powstaje w momencie gojenia się rany. Zastępuje ubytek skóry, która została uszkodzona na skutek konkretnego urazu lub choroby (np. zranienia, przecięcia, oparzenia, zabiegu chirurgicznego, czy przebytego trądziku). Tworzenie się blizny to naturalny proces naprawczy.
Blizna na twarzy i ciele to tak naprawdę tkanka bliznowata (włóknista) zawierająca dużą ilość usieciowanych włókien kolagenowych, która nie posiada już gruczołów, komórek barwnikowych czy mieszków włosowych oraz charakteryzuje się brakiem elastyczności. To z kolei sprawia, że w wyraźny sposób odznacza się od pozostałej skóry, co również wpływa na jej widoczność. Może także tworzyć charakterystyczne wgłębienia, czego przykładem są blizny zanikowe po przebytym trądziku.
Podział na typy blizn ze względu na przyczynę:
- Potrądzikowe – najczęściej powstałe po ciężkich odmianach trądziku grudkowego.
- Pourazowe – następstwo urazów mechanicznych, również tych, gdzie nie była konieczna interwencja chirurgiczna (szycie, stapler – zszywanie rany, stripy – sklejanie rany plastrem chirurgicznym, klejenie rany – klej tkankowy).
- Pooperacyjne – powstałe w wyniku celowych działań chirurgicznych (implantacja w chirurgii plastycznej i ortopedii, cięcie cesarskie, operacje w obrębie jamy brzusznej i inne). W zależności od tego, jak przebiegało gojenie, może w efekcie powstać blizna delikatna, cienka i jasna lub przebarwiona, ciemna i gruba. W przypadku rozejścia się tkanki włóknistej po zdjęciu szwów powstaje cienka i jasna blizna.
- Pooparzeniowe – sięgające różnej głębokości, zależnie od czynnika parzącego: woda, olej, ogień, substancje chemiczne (kwasy, zasady) oraz stopnia oparzenia (I-IV). Blizny pooparzeniowe są trudne w leczeniu ze względu na zwykle rozległy charakter – zabiegi są drogie i wymagają wielu sesji.
- Rozstępy – rodzaj blizny powstałej w czasie nadmiernego napięcia i uszkodzenia skóry do warstwy właściwej w okolicy np. brzucha (otyłość, ciąża) lub bioder.
Po wstępnym zagojeniu rany i zdjęciu szwów pacjenci zazwyczaj sądzą, że to koniec problemu. Niestety, właśnie od tego momentu należy zwrócić szczególną uwagę na dalszy przebieg gojenia. Należy obserwować zmiany zachodzące w strukturze blizny, takie jak: ścieńczenie, pogrubienie lub zmiana koloru.
Zobacz też: Blizny - jak je usuwać?
- I etap gojenia: we wstępnym etapie gojenia dbamy o tzw. niepowikłane zarastanie. Należy dbać o aseptykę w obrębie rany, nie dopuszczać do przedwczesnego zerwania strupa oraz unikać nadmiernego rozciągania skóry w miejscach gojenia. W tym okresie warto stosować opatrunki specjalistyczne hydrokoloidowe, a w miarę potrzeby dołączyć zaopatrzenie w opatrunki pochłaniające wysięk surowiczy lub ropny – to zwykle rola lekarza.
- II etap gojenia: to czas od momentu zdjęcia szwów lub w przypadku innych ran zejścia strupa, do powstania tkanki najbardziej zbliżonej kolorem i strukturą do skóry normalnej, otaczającej miejsce wygojenia – to jest już rola w głównej mierze pacjenta lub rodzica dziecka. Polecane są dostępne na rynku preparaty zawierające: silikon, wyciąg z masy perłowej (z muszli ostryg) lub cebuli oraz heparynę zapobiegają powstawaniu twardej blizny. Wymienione składniki mają za zadanie zmiękczanie struktury blizny oraz zapobieganie nadmiernemu przerostowi tkanki włóknistej w obrębie uszkodzenia skóry. W sprzedaży dostępne są plastry silikonowe, naklejone na bliznę ograniczają jej przerost. Są to preparaty bezpieczne dla dzieci.
Blizny po szwach na twarzy
Blizny na twarzy to pozostałość po zabiegach chirurgicznych lub urazach. Niestety w wielu przypadkach założenie szwów na twarzy jest konieczne i ochrona zdrowia bierze górę nad estetyką.
Blizna jest konsekwencją uszkodzenia skóry. Jej wygląd zależy od dwóch czynników: stopnia uszkodzenia skóry (głębokości i powierzchni) i przebiegu procesu gojenia. Kiedy zakłada się szwy na twarz? Zabieg ten jest konieczny, gdy dochodzi do przerwania ciągłości anatomicznej tkanki, czyli skóry twarzy.
Założenie szwów jest konieczne w sytuacji:
- zaszycia rany powstałej na skutek uszkodzenia mechanicznego (blizny na twarzy po wypadku),
- zakończenie operacji chirurgicznej.
Po zakończonym zabiegu do chwili zdjęcia szwów należy wyjątkowo dbać o ranę, nie dopuszczać do zakażenia i naciągnięcia. Zawsze należy ściśle stosować się do zaleceń lekarza. W przypadku twarzy ma to jeszcze większe znaczenie, twarz bowiem jest dla wielu osób wizytówką całej ich osobowości.
Trudno ukryć na niej mankamenty i niedoskonałości. Okres utrzymywania szwów skórnych uzależniony jest od stopnia napięcia tkanek, rodzaju zabiegu i jakości procesu gojenia rany. Zwykle trwa od 5 do 7 dni. Odpowiednia pielęgnacja od samego początku ma duży wpływ na przyspieszenie czasu gojenia i późniejszy wygląd blizny. Dobrą metodą jest masowanie jej okolic. Takie działanie pomaga odkleić tkankę sklejoną z tak powstałą zmianą i pobudzić nowe tkanki do regeneracji.
Jak długo jest widoczna blizna na twarzy? Czy może całkowicie zniknąć? Odpowiedzi na te pytania są bardzo zróżnicowane. Zależą głównie od tego, jaki jest to rodzaj rany. Istotne znaczenie ma także miejsce, gdzie rana powstała i jakiej części twarzy dotyczy. Dość trudne do wygojenia są blizny na nosie.
Skąd się biorą i jak wyglądają stare blizny?
Blizny to naturalne ślady po urazach (skaleczeniach, rozcięciach skóry podczas zabiegów chirurgicznych itd.), ale również po chorobach (np. po trądziku czy ospie wietrznej). Powstawanie blizny jest ostatnim etapem gojenia się rany i – o ile nie ma powikłań – przebiega następująco: w miejscu, gdzie ciągłość skóry została przerwana, naskórek łączy się ze sobą w procesie rychłozrostu lub (jeśli doszło do dużych ubytków tkanek) w procesie ziarninowania tworzy nowe naczynia krwionośne i tkanki skóry, aby zamknąć ranę i spowodować jej zagojenie się.
Powstaje wówczas blizna, na którą składają się powstałe w trakcie gojenia się rany włókna kolagenowe. Tworzą wypukłą linię, dlatego świeża blizna jest grubsza i ciemna, ale z czasem blednie i staje się mniej widoczna. Niestety nie zawsze tak się dzieje.
Gdy dojdzie do powikłań w procesie powstawania blizny, włókna kolagenowe zaczynają narastać nadmiernie i niekontrolowanie, tak powstają blizny przerostowe lub keloidy. Takie blizny przypominają narośl na ciele i mogą wychodzić poza obszar pierwotnej rany (tak jest w przypadku blizny przerostowej). Są zwykle dużo ciemniejsze, przez co bardziej widoczne.
Problemem często są też blizny po oparzeniach, które zwykle przyjmują postać blizn przykurczowych. Ze względu na duże uszkodzenia tkanek w czasie oparzenia, powstałe rany gojąc się, ściągają skórę i mocno ją napinają. To nie tylko źle wygląda, ale może też utrudniać poruszanie np. oparzoną kończyną czy ograniczać mimikę – jeśli blizna po oparzeniu znajduje się na twarzy. Stare blizny po oparzeniach są twarde, błyszczące i mają zróżnicowaną strukturę, co bardzo negatywnie wpływa na ich wygląd.
