U nas zapłacisz kartą
Czy łuszczyca jest dziedziczna?
Przyczyny łuszczycy
Nie do końca wyjaśniono przyczyny, które powodują objawy łuszczycy u danej osoby. Przypuszcza się, że główny udział mają czynniki genetyczne, a także procesy autoimmunologiczne.
Dziedziczenie skłonności do łuszczycy ma charakter wielogenowy, co dodatkowo utrudnia prowadzenie badań. Wykazują one, że jednoczesne występowanie łuszczycy u bliźniąt jednojajowych jest znacznie częstsze, niż u bliźniąt dwujajowych. Łuszczyca jednego z rodziców obciąża potomstwo w stopniu około 25 proc., natomiast jej występowanie u obojga rodziców sprawia, że ryzyko u dziecka sięga aż 60 proc. Najczęściej model dziedziczenia tej choroby określa się jako autosomalny (niezwiązany z chromosomami płci) dominujący, z niepełną penetracją genu. Oznacza to, że nie każdy, kto odziedziczy skłonność do choroby, zachoruje na nią. Tutaj swój udział mają jeszcze liczne czynniki środowiskowe.
Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) ma wiele przyczyn
Choroba afektywna dwubiegunowa ma szereg czynników warunkujących jej rozwój i przebieg – są to zarówno czynniki nam znane, jak i nadal badane. Naukowcy przedstawiają je m.in. w modelu biopsychospołecznym: uwzględnia on zarówno czynniki biologiczne (w tym genetykę i dziedziczenie), jak i czynniki psychologiczne, społeczne oraz środowiskowe.
Czynniki genetyczne mogą być zatem jednymi z wielu czynników warunkujących powstanie ChAD. W przypadku tej choroby lekarze przywiązują jednak ogromną wagę do genetyki. Dlaczego tak się dzieje? Na to pytanie odpowiada dr n. med. Joanna Borowiecka-Kluza (specjalista psychiatra) dla portalu Medycyna Praktyczna:
„Jeśli na ChAD choruje któryś z członków najbliższej rodziny, pozostający w bezpośrednim pokrewieństwie, to u danej osoby ryzyko zachorowania jest zwiększone. Jednak nawet w przypadku występowania choroby u obojga rodziców, kiedy ryzyko to dochodzi do około 75%, choroba ta może, ale nie musi, wystąpić.”
Z kolei dla portalu ABC Zdrowie, prof. dr hab. n. med. Iwona Małgorzata Kłoszewska pisze, że:
„Dziedziczona może być skłonność do zachorowania na CHAD. Choroba nie jest w prosty sposób dziedziczona przez dzieci osoby chorej. Istnieje jedynie większe niż w ogólnej populacji ryzyko wystąpienia choroby.”
Jak widać, każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, ale musimy mieć na uwadze, że jeśli w rodzinie występuje ChAD, inni jej członkowie mogą mieć większą skłonność do rozwoju tej choroby – przy czym nie jest to przesądzone.
Łuszczyca – leczenie farmakologiczne
Leczenie tej choroby skóry ma charakter głównie objawowy, ze względu na to, że przyczyn nie da się dokładnie ustalić. W niektórych przypadkach łuszczycy zwykłej wystarczające okazuje się leczenie zewnętrzne. W tym celu stosuje się leki złuszczające (np. maść salicylową, mocznikową, solankową, dziegcie), a następnie hamujące nadmierne rogowacenie naskórka (cygnolina, dziegcie sosnowe, brzozowe oraz mineralne, kortykosteroidy, witamina D3, retinoidy).
Jeśli terapia miejscowa okazuje się nieskuteczna, a postać choroby jest ciężka, należy wdrożyć leczenie ogólne za pomocą preparatów immunosupresyjnych, czyli hamujących czynność układu odpornościowego. Należą do nich retinoidy, metotreksat, hydroksymocznik, antybiotyki, a także rekombinowane leki biologiczne, składające się z cytokin, przeciwciał monoklonalnych, białek fuzyjnych. Dobranie odpowiednich leków, które pomogą konkretnemu pacjentowi, niejednokrotnie zajmuje sporo czasu i wymaga działania metodą prób i błędów.
Pomocniczo stosuje się także fototerapię (promieniowaniem UVA, PUVA, a także metodą SUB), fotochemioterapię, a także lecznicze kąpiele. Niekiedy lekarze zalecają pacjentom przyjmowanie łagodnych leków przeciwświądowych lub uspokajających, a także udział w psychoterapii, która pomaga radzić sobie ze stresem i uczy technik relaksacyjnych.