U nas zapłacisz kartą
Co to jest liszaj i jak się różni od łuszczycy?
Co stosować na łuszczycę? – Pielęgnacja zmian łuszczycowych
Ogromnie ważną sprawą jest właściwa pielęgnacja zmian łuszczycowych, ponieważ zapobiega ona nawrotom tej choroby. Właściwie dobrane produkty kosmetyczne w istotny sposób pomagają chorym utrzymywać skórę w dobrej kondycji, nawilżyć ją i wspomóc szybką regenerację. Ponadto zastosowanie odpowiednich produktów kosmetycznych wesprze również leczenie farmakologiczne poprzez ułatwienie wchłaniania i przenikania w głąb skóry substancji stosowanych w leczeniu miejscowym w postaci maści, kremów czy żeli.
Od razu nasuwa się pytanie jakie kosmetyki do pielęgnacji skóry z łuszczycą należy stosować? Ważne jest, aby wybrane preparaty miały delikatne właściwości złuszczające. Obszary ciała, na których wystąpiła łuszczyca, należy regularnie oczyszczać ze złuszczającego się naskórka. Istotne jest również odpowiednie nawilżanie i natłuszczanie oraz łagodzenie świądu. Oznacza to, że w leczeniu łuszczycy najlepiej sięgać po emolienty, ponieważ takie kosmetyki wygładzą skórę, pozwolą odzyskać jej prawidłowe nawilżenie oraz sprężystość.
Do najnowszej generacji produktów kosmetycznych opartych na buskiej mineralnej wodzie siarczkowej należą Psorinokosmetyki marki dr Duda. Są to kosmetyki, które w dużej mierze powstały na bazie wody siarczkowej lub siarkowej oraz z wyciągów borowinowych pochodzących ze źródeł znajdujących się w Busku Zdroju, i których skład został opracowany specjalnie do pielęgnacji wrażliwej skóry łuszczycowej. Doskonale pielęgnują zmiany chorobowe, nawilżają je i łagodzą podrażnienia. W rezultacie, skóra ze zmianami łuszczycowymi jest mniej wysuszona, napięta i mniej ściągnięta, co powoduje, że nie jest tak bolesna.
Do stosowania dostępne są żele do kąpieli, balsamy i maski do ciała, które pobudzają mikrokrążenie w głębszych partiach skóry, a przez to odżywiają i wzmacniają jej warstwy zewnętrzne, łącznie z naskórkiem.
Łuszczyca – program Dra Dudy oparty o 4 kroki pielęgnacyjne:
Sprawdź nasz autorski program 4 kroków w pielęgnacji skóry łuszczycowej, w którego skład wchodzą:
Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
Rozpoznanie choroby następuje na podstawie stwierdzenia charakterystycznych zmian skórnych w typowych dla łuszczycy lokalizacjach, a w przypadku wątpliwości lekarz może zlecić biopsję ze zmiany do oceny histopatologicznej. Choć diagnoza zazwyczaj nie jest trudna, terapia to znacznie większe wyzwanie, i to zarówno dla lekarzy dermatologów, jak i reumatologów.
Większość pacjentów choruje na łuszczycę łagodną, a zmiany obejmują mniej niż 10 proc. powierzchni ciała – takie osoby mogą być leczone wyłącznie miejscowo. W terapii łuszczycy stosuje się m.in.:
- preparaty keratolityczne z mocznikiem i kwasem salicylowym,
- preparaty dziegciowe,
- cygnolinę (ditranol),
- glikokortykosteroidy miejscowe,
- preparaty z pochodnymi witaminy D3, z kwasem salicylowym lub z antybiotykiem.
Cięższy przebieg choroby wymaga terapii skojarzonej – prócz leków miejscowych stosuje się leczenie ogólne, np. za pomocą fototerapii i fotochemioterapii, terapii cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi czy retinoidami.
Leczenie ogólne również zarezerwowane jest dla cięższych postaci łuszczycy. Stosuje się wtedy:
- metotreksat,
- cyklosporynę A,
- acytretynę.
Nową klasę preparatów działających na określone cytokiny biorące udział w immunopatogenezie łuszczycy stanowią leki biologiczne. Terapia jest jednak zarezerwowana dla pacjentów z najcięższymi postaciami choroby i po innych rodzajach terapii.
Lekarze zwracają uwagę na niewystarczającą liczbę ośrodków specjalizujących się w leczeniu łuszczycy, przez co pacjenci kwalifikujący się do terapii biologicznej nierzadko muszą pokonywać pół kraju, by odbywać obowiązkowe wizyty kontrolne.
Problemem są także bardzo restrykcyjne kryteria włączania pacjentów do programów lekowych (obecnie do terapii lekami biologicznymi kwalifikują się jedynie pacjenci, u których stosowano co najmniej dwie różne metody terapii, bądź pacjenci, u których występują przeciwwskazania do stosowania terapii ogólnej lub u których wystąpiły działania niepożądane uniemożliwiające jej dalsze stosowanie) oraz zbyt krótki czas trwania programów lekowych (kontynuacja możliwa jest dopiero po nawrocie objawów).
Odmiany łuszczycy: zwyczajna, krostkowa, stawowa
Łuszczyca jest najczęściej rozpoznawaną chorobą dermatologiczną. Jej rodzaje różnią się wyglądem, lokalizacją, intensywnością zabarwienia wykwitów, charakterem łuski.
Łuszczyca zwyczajna (plackowata) występuje najczęściej (dotyczy nawet 90% chorych). Typowe dla niej zmiany są wypukłe, okrągłe lub owalne, pokryte łuską, wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry, zlokalizowane na nogach, ramionach, kolanach i łokciach, plecach, głowie, rzadziej na twarzy, dłoniach, stopach, czy brzuchu.
Fot. 2. Łuszczyca skóry łokci
Łuszczyca krostkowa – zajęta zmianami skóra jest czerwona, opuchnięta i pokryta krostami z wydzieliną ropną. Ten rodzaj łuszczycy występuje w dwóch postaciach: uogólnionej (jest to jedna z najcięższych postaci łuszczycy) i miejscowej (na dłoniach i stopach).
Łuszczyca stawowa, czyli łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) – manifestuje się przewlekłym zapaleniem stawów z łuszczycą lub bez łuszczycy skóry. Może występować tylko w jednej lokalizacji lub zajmować wiele stawów. Najbardziej powszechną postacią jest łuszczycowe zapalenie stawów obejmujące dystalne stawy międzypaliczkowe, często występują też zmiany łuszczycowe w obrębie paznokci. Choroba ma na ogół łagodny przebieg, w rzadkich przypadkach ciężkiej postaci może prowadzić do zniszczenia stawów i niesprawności.
Łuszczyca paznokci może współistnieć ze zmianami skórnymi lub stanowić jedyny objaw choroby. Jej objawem jest naparstkowanie – w płytce paznokciowej powstają punktowe wgłębienia ułożone liniowo lub przypadkowo. W wyniku zajęcia łożyska widoczne jest żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju po płytką paznokcia. W zaawansowanych postaciach dochodzi do oddzielenia płytek paznokciowych (onycholizy), paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami. W ciężkich postaciach płytki oddzielają się całkowicie.