U nas zapłacisz kartą
Co to jest liszaj i jak się różni od łuszczycy?
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Jak leczyć łuszczycę skóry?
Sposób leczenia łuszczycy przede wszystkim zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania choroby, a także obszaru jaki ona zajmuje.
Skuteczne leczenie łuszczycy powinno odbywać się w dwóch etapach:
- Pierwszy etap polega na usuwaniu łuski, po to aby przygotować skórę do leczenie podstawowego. W tym celu stosuje się przez 3-4 dni preparaty mające właściwości zmiękczające naskórek.
- W drugim etapie leczenia stosuje się leki hamujące nadmierne namnażanie się komórek naskórka oraz leki przeciwzapalne. Ten etap trwa dłużej i zależy od stopnia nasilenia zmian.
W leczeniu łuszczycy dermatolodzy najczęściej zalecają stosowanie:
- Kortykosterydów, które działają bardzo silnie przynosząc szybki efekt leczniczy, jednocześnie zmniejszają namnażanie się komórek naskórka i likwidują stan zapalny.
- Retinoidów silnie zmniejszających namnażanie się komórek naskórka i nieco słabiej likwidujących stan zapalny.
- Pochodnych witamin D3, działających bezpośrednio przeciwzapalnie i jednocześnie hamując nadmierne namnażanie się komórek naskórka.
Leczenie Liszaju
Maść na liszaje
Terapia opiera się przede wszystkim na leczeniu objawowym, które obejmuje stosowanie miejscowych środków. Podaje się przede wszystkim maści na bazie kortykosterydów, które redukują zapalenie skóry.
Antybiotykoterapia
Profilaktycznie wdraża się również antybiotykoterapię, która zapobiega rozwojowi zakażeń. Liszaj płaski może być także leczony terapią świetlną, jednak metoda ta jest obecnie w fazie udoskonalania – pokłada się w niej duże nadzieje.
Czy Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na liszaj? Opisz przebieg swojej choroby i podziel się doświadczeniami w komentarzu!
American Academy of Dermatology: “Lichen Planus.”
Braun-Falco O., Plewig G., Wolff H.H., Burgdorf W.H.C: Dermatologia, red. wyd. pol. Gliński W., Wolska H., Wydawnictwo Czelej, Lublin 2004
45 KOMENTARZE
Witajcie, mój brat pozbył się liszaja na dobre……UWAGA! W 2 MIESIĄCE. Kochani wiem co on przechodził….i potrafię się wczuć w Waszą sytuację, kiedy męczycie się z chorobą latami. ….Udzielę wszelkich informacji aby Was z tego wyciągnąć na zawsze. Pamiętajcie dermatolodzy leczą tylko OBJAWY a nie PRZYCZYNY.
PS to jest nasza misja z bratem aby pomóc wszystkim tym, którym potrzebna jest pomoc. Mojemu bratu też ktoś kiedyś pomógł i chcemy dzielić się tą wiedzą.
Pani Agnieszko Proszę o informację jak to leczyć ja już lecze 2lata i nic żadnej poprawy lekasz mowi cały czas cierpliwości a ja już jej nie mam to straszna choroba nadmienię że mam ja w miejscu intymnym
Czy Pani dowiedziala sie od Agnieszki jak jej brat wyleczyl liszaja plaskiego juz od 2 lat borykam sie z tym problemem blagam o pompc Bogusia
Pani Agnieszko proszę o informację. Choruję na to obrzydlistwo od 7 lat . Jest raz lepiej a raz gorzej … jestem już tym wykończona 🙁
Witam. Chcialabym dowiedzieć się w jaki sposób Brat wyleczyl się z choroby. Dziękuję pozdrawiam proszę napisać jak wyleczył się pani brat ,mi już nic nie pomaga:( Czy mogę dostać informacyjne jak to wyleczyć. Pani Agnieszko. Dziekuje. Witam bardzo proszę pomóżcie mi się tego pozbyć. Męczę się już kilka lat. DziękujęDzień dobry Myślę że to do was dojdzie będziecie mogli mi to napisać co mógłbym jeszcze spróbować mianowicie mam czerwone plamy na policzkach czasami to swędzi ale rzadko stosowałem różne kremy które nic nie pomagają u dermatologa nigdy nie byłem i raczej chyba nie pójdę wierzę w terapię naturalną stosowałem wszystko co miałem zasięgu od wody Po ogórkach kiszonych jadalne kwasy różne owoce ale nic nie pomaga plamy najbardziej są widoczne przez jakiś czas po kąpieli czasem było tak że w ciągu dnia poczułem swędzenie i paznokciem ściągnąłem małe płatki skóry wtedy posmarowałem kremem który udało kupić mi się w aptece krem używają bardzo rzadko jeśli możecie i jest to możliwe Napiszcie mi co jeszcze mogę spróbować ja będę wdzięczny
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.
Erytrodermia w przebiegu łuszczycy
Erytrodermia to stan zapalny skóry, który obejmuje prawie całą powierzchnię ciała. Erytrodermia łuszczycowa jest najcięższą postacią łuszczycy. Żywoczerwonym zmianom przypominającym poparzenia towarzyszy przyspieszone bicie serca, ból, intensywny świąd, gorączka. Chorzy powinni być hospitalizowani. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może prowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych.
W razie wystąpienia niepokojących zmian należy się zgłosić do dermatologa.
Łuszczyca jest rozpoznawana na podstawie badania klinicznego po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej lokalizacji.
Jeśli obraz kliniczny jest niecharakterystycznym lekarz może przeprowadzić badanie dermatoskopowe (nieinwazyjne badanie, które polega na oglądaniu zmian skórnych specjalnym urządzeniem, w powiększeniu oraz z oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur ocenianej zmiany) lub wykonać biopsję zmiany do oceny histopatologicznej.