U nas zapłacisz kartą
Co to jest liszaj i jak się różni od łuszczycy?
Czym jest łuszczyca skóry?
Łuszczyca (psoriasis) to przewlekła choroba skóry (dermatoza) mająca podłoże genetyczne i dotykającą około 2,5-3 procent populacji w strefie Europy Środkowej. Nie jest to choroba jednorodna, co oznacza, że występuje pod wieloma różnymi odmianami.
Łuszczyca skóry pojawia się w różnym wieku i dotyczy obojga płci. Dziedziczenie łuszczycy jest powszechne i choroba często występuje rodzinnie, a ryzyko zachorowania wzrasta gdy przynajmniej jedno z rodziców jest chore na łuszczycę.
Należy jednak podkreślić, że nie jest to reguła i nie można ze stuprocentową pewnością stwierdzić kto zachoruje na tę chorobę. Rzeczywiście, łuszczyca pojawia się często wśród osób spokrewnionych, ale każdy może nagle zachorować na łuszczycę i nie można nic zrobić, aby jej zapobiec.
Z czym można pomylić łuszczycę?
Choroba, która jest najczęściej mylona z łuszczycą to atopowe zapalenie skóry (AZS). Oznakami obu chorób są swędzące zaognione zmiany skórne, pojawiające się często w tych samych miejscach. AZS to silna reakcja alergiczna skóry na różnego rodzaju czynniki środowiskowe, środki chemiczne oraz produkty spożywcze. Atopowe zapalenie skóry może być także spowodowane uwarunkowaniami genetycznymi. W przeciwieństwie do łuszczycy, AZS nie powoduje tak intensywnego łuszczenia się naskórka – skóra jest czerwona i zrogowaciała, ale przy tym błyszcząca i przypominająca bardziej liszaj.
Sprawdź również jaka jest różnica pomiędzy egzemą a łuszczycą!
Czy łuszczyca to poważna choroba?
Jej przewlekły przebieg oraz trudność w leczeniu sprawiają , iż stanowi jeden z poważniejszych problemów współczesnej dermatologii.
Czy łuszczyca jest zakaźna?
Wiele osób ma obawy związane z tym czy łuszczycą można się zarazić. Warto mieć świadomość tego, że łuszczyca nie jest zakaźna i nie można się nią od nikogo zarazić.
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
Rozpoznanie choroby następuje na podstawie stwierdzenia charakterystycznych zmian skórnych w typowych dla łuszczycy lokalizacjach, a w przypadku wątpliwości lekarz może zlecić biopsję ze zmiany do oceny histopatologicznej. Choć diagnoza zazwyczaj nie jest trudna, terapia to znacznie większe wyzwanie, i to zarówno dla lekarzy dermatologów, jak i reumatologów.
Większość pacjentów choruje na łuszczycę łagodną, a zmiany obejmują mniej niż 10 proc. powierzchni ciała – takie osoby mogą być leczone wyłącznie miejscowo. W terapii łuszczycy stosuje się m.in.:
- preparaty keratolityczne z mocznikiem i kwasem salicylowym,
- preparaty dziegciowe,
- cygnolinę (ditranol),
- glikokortykosteroidy miejscowe,
- preparaty z pochodnymi witaminy D3, z kwasem salicylowym lub z antybiotykiem.
Cięższy przebieg choroby wymaga terapii skojarzonej – prócz leków miejscowych stosuje się leczenie ogólne, np. za pomocą fototerapii i fotochemioterapii, terapii cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi czy retinoidami.
Leczenie ogólne również zarezerwowane jest dla cięższych postaci łuszczycy. Stosuje się wtedy:
- metotreksat,
- cyklosporynę A,
- acytretynę.
Nową klasę preparatów działających na określone cytokiny biorące udział w immunopatogenezie łuszczycy stanowią leki biologiczne. Terapia jest jednak zarezerwowana dla pacjentów z najcięższymi postaciami choroby i po innych rodzajach terapii.
Lekarze zwracają uwagę na niewystarczającą liczbę ośrodków specjalizujących się w leczeniu łuszczycy, przez co pacjenci kwalifikujący się do terapii biologicznej nierzadko muszą pokonywać pół kraju, by odbywać obowiązkowe wizyty kontrolne.
Problemem są także bardzo restrykcyjne kryteria włączania pacjentów do programów lekowych (obecnie do terapii lekami biologicznymi kwalifikują się jedynie pacjenci, u których stosowano co najmniej dwie różne metody terapii, bądź pacjenci, u których występują przeciwwskazania do stosowania terapii ogólnej lub u których wystąpiły działania niepożądane uniemożliwiające jej dalsze stosowanie) oraz zbyt krótki czas trwania programów lekowych (kontynuacja możliwa jest dopiero po nawrocie objawów).
Objawy łuszczycy
W każdej chorobie o podłożu autoimmunologicznym organizm z niewiadomego powodu zaczyna atakować i niszczyć własne tkanki. W łuszczycy pospolitej, czyli najczęściej występującej odmianie choroby, zmiany dotyczą przede wszystkim komórek skóry. Cykl odnowy zdrowego naskórka trwa około 28 dni, gdyż tyle czasu potrzebują keratynocyty (komórki naskórka), by ulec podziałowi, dojrzeć, przesunąć się ku powierzchni skóry, a w końcu złuszczyć i zwolnić miejsce dla kolejnych komórek. U osób chorych na łuszczycę cały ten proces trwa zaledwie 3 do 5 dni, przez co martwe komórki nie nadążają ze złuszczaniem się i zaczynają tworzyć grubą warstwę przypominającą łuski.
Zmiany najczęściej pojawiają się:
- na łokciach i kolanach,
- na skórze głowy,
- w dolnej części pleców (okolicy lędźwiowej),
- na paznokciach.
Pierwsze objawy łuszczycy to zazwyczaj niewielkie, płaskie, swędzące grudki. W zależności od stopnia zaawansowania i typu choroby kolor grudek może zmieniać się od różowego do brunatnoczerwonego, zmiany mogą też zlewać się w ogniska plackowate. Powierzchnia zmian zazwyczaj pokryta jest srebrzystą, nawarstwiającą się łuską, czyli blaszką łuszczycową.
Czasami zmiany pojawiają się w miejscu dawnych ran, blizn, po tatuażu. Zmianom skórnym może towarzyszyć łuszczyca paznokci. Zdarza się też, że jest ona jedynym objawem choroby – rozpoznać ją można po niewielkich wgłębieniach w płytce, czasem również jej żółknięciu, łamliwości oraz gromadzeniu się złuszczonych komórek pod paznokciami.
Leczenie Liszaju
Maść na liszaje
Terapia opiera się przede wszystkim na leczeniu objawowym, które obejmuje stosowanie miejscowych środków. Podaje się przede wszystkim maści na bazie kortykosterydów, które redukują zapalenie skóry.
Antybiotykoterapia
Profilaktycznie wdraża się również antybiotykoterapię, która zapobiega rozwojowi zakażeń. Liszaj płaski może być także leczony terapią świetlną, jednak metoda ta jest obecnie w fazie udoskonalania – pokłada się w niej duże nadzieje.
Czy Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na liszaj? Opisz przebieg swojej choroby i podziel się doświadczeniami w komentarzu!
American Academy of Dermatology: “Lichen Planus.”
Braun-Falco O., Plewig G., Wolff H.H., Burgdorf W.H.C: Dermatologia, red. wyd. pol. Gliński W., Wolska H., Wydawnictwo Czelej, Lublin 2004
45 KOMENTARZE
Witajcie, mój brat pozbył się liszaja na dobre……UWAGA! W 2 MIESIĄCE. Kochani wiem co on przechodził….i potrafię się wczuć w Waszą sytuację, kiedy męczycie się z chorobą latami. ….Udzielę wszelkich informacji aby Was z tego wyciągnąć na zawsze. Pamiętajcie dermatolodzy leczą tylko OBJAWY a nie PRZYCZYNY.
PS to jest nasza misja z bratem aby pomóc wszystkim tym, którym potrzebna jest pomoc. Mojemu bratu też ktoś kiedyś pomógł i chcemy dzielić się tą wiedzą.
Pani Agnieszko Proszę o informację jak to leczyć ja już lecze 2lata i nic żadnej poprawy lekasz mowi cały czas cierpliwości a ja już jej nie mam to straszna choroba nadmienię że mam ja w miejscu intymnym
Czy Pani dowiedziala sie od Agnieszki jak jej brat wyleczyl liszaja plaskiego juz od 2 lat borykam sie z tym problemem blagam o pompc Bogusia
Pani Agnieszko proszę o informację. Choruję na to obrzydlistwo od 7 lat . Jest raz lepiej a raz gorzej … jestem już tym wykończona 🙁
Witam. Chcialabym dowiedzieć się w jaki sposób Brat wyleczyl się z choroby. Dziękuję pozdrawiam proszę napisać jak wyleczył się pani brat ,mi już nic nie pomaga:( Czy mogę dostać informacyjne jak to wyleczyć. Pani Agnieszko. Dziekuje. Witam bardzo proszę pomóżcie mi się tego pozbyć. Męczę się już kilka lat. DziękujęDzień dobry Myślę że to do was dojdzie będziecie mogli mi to napisać co mógłbym jeszcze spróbować mianowicie mam czerwone plamy na policzkach czasami to swędzi ale rzadko stosowałem różne kremy które nic nie pomagają u dermatologa nigdy nie byłem i raczej chyba nie pójdę wierzę w terapię naturalną stosowałem wszystko co miałem zasięgu od wody Po ogórkach kiszonych jadalne kwasy różne owoce ale nic nie pomaga plamy najbardziej są widoczne przez jakiś czas po kąpieli czasem było tak że w ciągu dnia poczułem swędzenie i paznokciem ściągnąłem małe płatki skóry wtedy posmarowałem kremem który udało kupić mi się w aptece krem używają bardzo rzadko jeśli możecie i jest to możliwe Napiszcie mi co jeszcze mogę spróbować ja będę wdzięczny