U nas zapłacisz kartą
Co to jest liszaj i jak się różni od łuszczycy?
Jakie są sposoby leczenia?
Liszaj płaski ustępuje samoistnie w ciągu 2 lat u 90% chorych. Lekarz ma za zadanie złagodzić objawy choroby, które niestety nie poddają się łatwo leczeniu. W terapii miejscowej liszaja płaskiego stosuje się silne maści glikokortykosteroidowe, które spłaszczają wykwity i redukują świąd. W leczeniu ogólnym stosuje się glikokortykosteroidy w średnich dawkach oraz fototerapię (PUVA). Natomiast w opornych na leczenie postaciach liszaja płaskiego podaje się cyklosporynę i retinoidy.
Zobacz także
Marskość wątroby Marskość jest końcowym stadium bardzo wielu przewlekłych chorób wątroby. Ich przyczyny są rozmaite – najczęściej są to: nadużywanie alkoholu i wirusowe zakażenia wątroby typu B i C.
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby Przyczyna choroby jest nieznana. Uważa się, że u jej podłoża leżą predyspozycje genetyczne osoby chorej do tak zwanej reakcji z autoagresji, czyli do ataku komórek układu odpornościowego na własne białka, zlokalizowane w tym przypadku na komórkach wątrobowych.
Wybrane treści dla Ciebie
Rumień obrączkowaty odśrodkowy Rumień obrączkowaty odśrodkowy to choroba skóry, której przyczyna w większości przypadków pozostaje nieznana. Do rozwoju wykwitów mogą przyczyniać się czynniki infekcyjne, nowotworowe, autoimmunologiczne, pokarmowe oraz niekiedy przyjmowane leki.
Hipomelanozy Hipomelanozy to plamy wynikające z niedoboru barwnika, które mogą być plamami hipopigmentacyjnymi (z małą ilością barwnika) lub plamami bezbarwnikowymi (pozbawionymi barwnika)
Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
Rozpoznanie choroby następuje na podstawie stwierdzenia charakterystycznych zmian skórnych w typowych dla łuszczycy lokalizacjach, a w przypadku wątpliwości lekarz może zlecić biopsję ze zmiany do oceny histopatologicznej. Choć diagnoza zazwyczaj nie jest trudna, terapia to znacznie większe wyzwanie, i to zarówno dla lekarzy dermatologów, jak i reumatologów.
Większość pacjentów choruje na łuszczycę łagodną, a zmiany obejmują mniej niż 10 proc. powierzchni ciała – takie osoby mogą być leczone wyłącznie miejscowo. W terapii łuszczycy stosuje się m.in.:
- preparaty keratolityczne z mocznikiem i kwasem salicylowym,
- preparaty dziegciowe,
- cygnolinę (ditranol),
- glikokortykosteroidy miejscowe,
- preparaty z pochodnymi witaminy D3, z kwasem salicylowym lub z antybiotykiem.
Cięższy przebieg choroby wymaga terapii skojarzonej – prócz leków miejscowych stosuje się leczenie ogólne, np. za pomocą fototerapii i fotochemioterapii, terapii cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi czy retinoidami.
Leczenie ogólne również zarezerwowane jest dla cięższych postaci łuszczycy. Stosuje się wtedy:
- metotreksat,
- cyklosporynę A,
- acytretynę.
Nową klasę preparatów działających na określone cytokiny biorące udział w immunopatogenezie łuszczycy stanowią leki biologiczne. Terapia jest jednak zarezerwowana dla pacjentów z najcięższymi postaciami choroby i po innych rodzajach terapii.
Lekarze zwracają uwagę na niewystarczającą liczbę ośrodków specjalizujących się w leczeniu łuszczycy, przez co pacjenci kwalifikujący się do terapii biologicznej nierzadko muszą pokonywać pół kraju, by odbywać obowiązkowe wizyty kontrolne.
Problemem są także bardzo restrykcyjne kryteria włączania pacjentów do programów lekowych (obecnie do terapii lekami biologicznymi kwalifikują się jedynie pacjenci, u których stosowano co najmniej dwie różne metody terapii, bądź pacjenci, u których występują przeciwwskazania do stosowania terapii ogólnej lub u których wystąpiły działania niepożądane uniemożliwiające jej dalsze stosowanie) oraz zbyt krótki czas trwania programów lekowych (kontynuacja możliwa jest dopiero po nawrocie objawów).
Czym jest łuszczyca skóry?
Łuszczyca (psoriasis) to przewlekła choroba skóry (dermatoza) mająca podłoże genetyczne i dotykającą około 2,5-3 procent populacji w strefie Europy Środkowej. Nie jest to choroba jednorodna, co oznacza, że występuje pod wieloma różnymi odmianami.
Łuszczyca skóry pojawia się w różnym wieku i dotyczy obojga płci. Dziedziczenie łuszczycy jest powszechne i choroba często występuje rodzinnie, a ryzyko zachorowania wzrasta gdy przynajmniej jedno z rodziców jest chore na łuszczycę.
Należy jednak podkreślić, że nie jest to reguła i nie można ze stuprocentową pewnością stwierdzić kto zachoruje na tę chorobę. Rzeczywiście, łuszczyca pojawia się często wśród osób spokrewnionych, ale każdy może nagle zachorować na łuszczycę i nie można nic zrobić, aby jej zapobiec.
Z czym można pomylić łuszczycę?
Choroba, która jest najczęściej mylona z łuszczycą to atopowe zapalenie skóry (AZS). Oznakami obu chorób są swędzące zaognione zmiany skórne, pojawiające się często w tych samych miejscach. AZS to silna reakcja alergiczna skóry na różnego rodzaju czynniki środowiskowe, środki chemiczne oraz produkty spożywcze. Atopowe zapalenie skóry może być także spowodowane uwarunkowaniami genetycznymi. W przeciwieństwie do łuszczycy, AZS nie powoduje tak intensywnego łuszczenia się naskórka – skóra jest czerwona i zrogowaciała, ale przy tym błyszcząca i przypominająca bardziej liszaj.
Sprawdź również jaka jest różnica pomiędzy egzemą a łuszczycą!
Czy łuszczyca to poważna choroba?
Jej przewlekły przebieg oraz trudność w leczeniu sprawiają , iż stanowi jeden z poważniejszych problemów współczesnej dermatologii.
Czy łuszczyca jest zakaźna?
Wiele osób ma obawy związane z tym czy łuszczycą można się zarazić. Warto mieć świadomość tego, że łuszczyca nie jest zakaźna i nie można się nią od nikogo zarazić.