U nas zapłacisz kartą
Co to jest liszaj i jak się różni od łuszczycy?
Jakie są sposoby leczenia?
Liszaj płaski ustępuje samoistnie w ciągu 2 lat u 90% chorych. Lekarz ma za zadanie złagodzić objawy choroby, które niestety nie poddają się łatwo leczeniu. W terapii miejscowej liszaja płaskiego stosuje się silne maści glikokortykosteroidowe, które spłaszczają wykwity i redukują świąd. W leczeniu ogólnym stosuje się glikokortykosteroidy w średnich dawkach oraz fototerapię (PUVA). Natomiast w opornych na leczenie postaciach liszaja płaskiego podaje się cyklosporynę i retinoidy.
Zobacz także
Marskość wątroby Marskość jest końcowym stadium bardzo wielu przewlekłych chorób wątroby. Ich przyczyny są rozmaite – najczęściej są to: nadużywanie alkoholu i wirusowe zakażenia wątroby typu B i C.
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby Przyczyna choroby jest nieznana. Uważa się, że u jej podłoża leżą predyspozycje genetyczne osoby chorej do tak zwanej reakcji z autoagresji, czyli do ataku komórek układu odpornościowego na własne białka, zlokalizowane w tym przypadku na komórkach wątrobowych.
Wybrane treści dla Ciebie
Rumień obrączkowaty odśrodkowy Rumień obrączkowaty odśrodkowy to choroba skóry, której przyczyna w większości przypadków pozostaje nieznana. Do rozwoju wykwitów mogą przyczyniać się czynniki infekcyjne, nowotworowe, autoimmunologiczne, pokarmowe oraz niekiedy przyjmowane leki.
Hipomelanozy Hipomelanozy to plamy wynikające z niedoboru barwnika, które mogą być plamami hipopigmentacyjnymi (z małą ilością barwnika) lub plamami bezbarwnikowymi (pozbawionymi barwnika)
Spis treści:
- Co warto wiedzieć o łuszczycy?
- Problemy osób z łuszczycą
- Krótka historia choroby
- Przyczyny łuszczycy
- Łuszczyca – odmiany
- Objawy łuszczycy
- Kto choruje na łuszczycę?
- Łuszczycowe zapalenie stawów
- Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
- Rady dla chorych na łuszczycę
Łuszczyca (łac. psoriasis) to przewlekła, nawracająca choroba układowa o podłożu autoimmunologicznym. Pojawia się u osób w każdym wieku, w jednakowym stopniu dotyka kobiety i mężczyzn. Może mieć różne nasilenie i nie zawsze tak samo reaguje na leczenie. W Polsce choruje na nią już około miliona osób. W przeciwieństwie do innych chorób układowych, np. cukrzycy, widoczna jest niestety gołym okiem, jej objawy manifestują się bowiem przede wszystkim na skórze.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Rodzaje Liszaja
Liszaj płaski
To najczęściej spotykana postać liszaja. Charakteryzuje się sinofioletowymi, połyskującymi grudkami na skórze, którym towarzyszy świąd. Przyczyny występowania liszaja płaskiego nie są do końca znane. Przypuszczalnie czynnikami wywołującymi chorobę są zaburzenia funkcjonowania układu autoimmunologicznego, przyjmowanie niektórych leków oraz kwestie psychologiczne – np. silny stres.
Leczenie liszaja płaskiego jest długotrwałe i wymaga cierpliwości. Walka z chorobą koncentruje się na jej objawach, nie na przyczynach. Polega ono na podawaniu leków, takich jak kortykosterydów, a w cięższych przypadkach metotreksatu. W leczeniu miejscowym stosuje się maści i kremy sterydowe. Lekarze niekiedy łączą z główną terapią stosowanie leków przeciwbakteryjnych i przeciwgrzybicznych. W celu zmniejszenia świądu stosuje się leki przeciwhistaminowe. Jak w przypadku wszystkich schorzeń dermatologicznych, chorzy z liszajem płaskim powinni przykładać szczególną uwagę do pielęgnacji skóry, odpowiednio ją nawilżać i natłuszczać oraz unikać kontaktu z substancjami drażniącymi.
Liszaj rumieniowaty
Inna nazwa liszaja rumieniowatego to toczeń rumieniowaty. Jest to bardzo rzadka, przewlekła choroba immunologiczna. Objawia się stanami zapalnymi w obrębie wielu narządów, charakterystycznym objawem są także cytopenie. Zmiany skórne mają postać czerwonych gródek zlewających się w większe wykwity. Cechą charakterystyczną tej choroby jest także nadwrażliwość na światło. Przyczyny liszaja rumieniowatego nie są znane, specjaliści dopatrują się ich w genach, zakażeniach wirusowych, hormonach oraz czynnikach psychologicznych i środowiskowych. Leczenie liszaja rumieniowatego polega na podawaniu leków immunosupresyjnych, kortykosteroidów i środków przeciwmalarycznych.
Jakie są przyczyny łuszczycy skóry?
Główna przyczyna łuszczycy i jej rozwoju jest do tej pory nieznana i nie wiemy co ją powoduje. Uznaje się jednak, że duży wpływ na proces powstawania zmian łuszczycowych na ciele ma podłoże genetyczne (różnice w obrębie genu HLA-Cw6,) i immunologiczne. Natomiast wiemy jak powstaje łuszczyca – dużą rolę odgrywają mechanizmy, które powodują tworzenie się na skórze charakterystycznych łusek, co jest powodowane przez nieprawidłowe, nadmierne namnażanie się komórek naskórka i stan zapalny.
Czynniki środowiskowe, które także mogą mieć wpływ na łuszczycę i jej następstwa to: palenie papierosów, picie alkoholu, przebyte infekcje, a nawet stres i zażywanie leków. Inne okoliczności, na które należy zwrócić uwagę to przede wszystkim różnego rodzaju schorzenia metaboliczne, np. cukrzyca typu 2 oraz dna moczanowa.
Łuszczyca charakteryzuje się również okresowością zmian na skórze, czyli nawrotami i przerwami pomiędzy tymi okresami, podczas których na skórze nie ma zmian. Częstotliwość występowania nawrotów zależy od stopnia nasilenia choroby i skuteczność leczenia oraz, co ważne – od właściwej pielęgnacji skóry.