U nas zapłacisz kartą
Jak zaczyna się łuszczyca - Pierwsze objawy i sposoby jej rozpoznania
Łuszczyca – objawy choroby
Zmiany skórne w postaci czerwonych plam pokrytych srebrną łuską to symptom z którym najbardziej kojarzona jest łuszczyca. Objawy skórne typowe dla tej dermatozy to również:
- drobne, ropne wypryski otoczone czerwona skórą,
- niewielkie plamki różnych rozmiarów,
- krwawiące pęknięcia na skórze,
- ból, swędzenie, pieczenie,
- zgrubiałe paznokcie z drobnymi wgłębieniami.
O tym jak wygląda łuszczyca i jakie objawy przeważają w jej przebiegu decyduje postać choroby. Dlatego m.in. obrzęk i sztywność stawów pojawiają się w przebiegu łuszczycy stawów.
Początki łuszczycy często obserwuje się w obrębie skóry głowy. Łuszczący się naskórek bywa mylony z łupieżem. Później dermatoza rozprzestrzenia się na większe obszary skóry.
Zmiany skórne umiejscawiają się w obszarach najbardziej narażonych na urazy i otarcia, tj. łokcie, dłonie, kolana, pachy, pachwiny i fałdy skórne. Często występuje również łuszczyca skóry głowy, która obejmuje także okolice czoła, karku i uszu. Na szczęście choroba nie powoduje dodatkowej utraty włosów. Zmiany łuszczycowe stosunkowo często umiejscawiają się na płytce paznokciowej, a rozwarstwianie płytki, wgłębienia i nadmierne rogowacenie może być mylone z grzybicą.
Jak zaczyna się łuszczyca - pierwsze oznaki choroby
Łuszczący się porost jest bardzo powszechną chorobą skóry, z którą najczęściej spotyka się dermatologów. Choroba ta nie tylko wygląda niezbyt estetycznie (czerwone łuszczące się plamy o nieregularnym kształcie na skórze odstraszają wiele innych), ale powoduje dyskomfort psychiczny, problemy fizyczne i psychiczne, aw przyszłości poważne komplikacje.Dlatego wiedząc o podstępności choroby i pułapkach jej przewlekłego przebiegu (częste nawroty) w rodzinie, w której są już pacjenci z łuszczącymi się porostami, jej członkowie szczególnie boją się zachorowań i nieufnie przed wszelkimi zmianami skórnymi.
Jak rozpoznać pierwsze oznaki łuszczycy (inna nazwa łuszczącego się porostu)? Jak zaczyna się choroba? W jakim wieku choroba najczęściej się objawia? Co musisz wiedzieć, aby nie przegapić pierwszych objawów łuszczycy i na czas rozpocząć leczenie? Czy istnieje różnica w pierwszych objawach choroby u mężczyzn i kobiet? Na te i wiele innych pytań postaramy się odpowiedzieć w tym artykule.
Rodzaje łuszczycy
Zróżnicowane objawy oraz charakter choroby decydują o tym, że można wyróżnić kilka rodzajów łuszczycy.
- Łuszczyca plackowata – dotyczy niemal 90% przypadków. Zmiany pokryte srebrną łuską przybierają okrągły lub owalny kształt. Są wypukłe i najczęściej umiejscawiają się na ramionach, nogach, kolanach, łokciach, plecach i głowie. Obszary zmienione chorobową są wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry.
- Łuszczyca krostkowa – ogniska zapalne powodują zaczerwienienie skóry i pojawienie się grudek z ropna wydzieliną. Najczęściej zajęte są dłonie i stopy. Kiedy jednak dochodzi do rozprzestrzenienia się choroby na większy obszar pojawiają się objawy dodatkowe jak zmęczenie, gorączka, dreszcze, świąd i utrata apetytu.
- Łuszczyca wysiękowa – umiejscawia się najczęściej w fałdach skórnych.
- Łuszczyca kropelkowa – zmiany na skórze przybierają formę niewielkich punktów w kształcie kropelek. Pojawiają się one na czubku głowy, kończynach i tułowiu.
- Łuszczyca odwrócona – umiejscawia się na zgięciach i fałdach.
- Erytrodermia łuszczycowa – najcięższa postać łuszczycy wymagająca hospitalizacji. Powstaje w wyniku np. oparzeń słonecznych.
- Łuszczyca stawowa – rozwija się po kilku latach od pojawienia się pierwszych objawów łuszczycy na skórze. Wymaga konsultacji reumatologicznej, ponieważ może prowadzić do kalectwa. Wywołuje przewlekłe stany zapalne stawów i przylegających do nich struktur. Najczęściej obejmuje paliczki, stawy krzyżowo-biodrowe, nadgarstkowe i skokowe. Powoduje ból, sztywność i ograniczenie ruchomości w ich obrębie.
- Łuszczyca skóry głowy – może występować samodzielnie. Oprócz intensywnego łuszczenia się naskórka pojawia się uciążliwy świąd.
- Łuszczyca paznokci – najczęściej towarzyszy zmianom skórnym bądź stawowym. Pojawiające się wgłębienia w płytce paznokciowej często wyprzedzają inne symptomy choroby.
Co to jest łuszczyca?
Łuszczyca jest wynikiem przyspieszonego procesu produkcji sk ó ry. Zazwyczaj kom ó rki rosną głęboko w sk ó rze i powoli pojawiają się na jej powierzchni. W koń cu zaś odpadają lub usuwamy je peelingami do twarzy lub ciała. Typowy cykl życia takiej kom ó rki sk ó ry trwa około miesiąca.
U os ó b z łuszczycą taki proces mo że nastąpić w ciągu zaledwie kilku dni. Z tego powodu kom ó rki sk ó ry nie mają czasu na naturalne złuszczenie się. Szybkie nadbudowywanie się komórek prowadzi do gromadzenia się ich na powierzchni ciała w formie plackowatych zmian.
Zmianom skórnym tego typu często towarzyszy również zaczerwienienie na ich obrzeżach. Typowe łuski łuszczycowe są zazwyczaj połączeniem bia łych i czerwonych plam. Zdarza się, że zmiany te pękają, powodując krwawienie i ból. To jedna z bardziej dotkliwych chorób autoimmunologicznych.
Łuszczyca – przyczyny powstawania choroby
Przyczyny rozwoju choroby nie są do końca znane. Duże znaczenie ma najprawdopodobniej podłoże genetyczne. Ponieważ kiedy obojga rodziców dotyka łuszczyca, objawy wystąpią u potomstwa z 50 – procentowym prawdopodobieństwem. W przypadku bliźniąt jednojajowych jeśli u jednego z rodzeństwa wystąpią objawy to u drugiego pojawią się one również. Nie bez znaczenia jest również podłoże immunologiczne i zaburzenia komórek Langerhansa oraz pomocniczych limfocytów T (Th1 i Th17).
Ponadto różnego rodzaju czynniki zewnętrzne mogą nasilić lub wywołać chorobę. Należą do nich m.in.:
- stres,
- zakażenia paciorkowcami i gronkowcami,
- ciąża i poród,
- zaburzenia hormonalne, w tym menopauza,
- niewłaściwa higiena i używanie nieodpowiednich kosmetyków,
- alkohol i palenie papierosów,
- zażywanie niektórych leków, np. β-blokery, NLPZ, lit i progesteron.
Niekiedy zdarza się, że pierwsze objawy łuszczycy u dzieci pojawiają się zaraz po przebytej anginie lub w okresie obniżonej odporności. Choroba wygląda podobnie jak u osób dorosłych. Diagnozowana jest zazwyczaj po 10 – tym roku życia.
