U nas zapłacisz kartą
Jak zaczyna się łuszczyca - Pierwsze objawy i sposoby jej rozpoznania
Pierwsze oznaki łuszczycy u kobiet
Łuszczyca jest taka sama zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Ale w przeciwieństwie do mężczyzn, u których pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się zwykle w wieku około 25-30 lat, pierwsze objawy łuszczycy u kobiet pojawiają się wcześniej. Mechanizmem wyzwalającym rozwój choroby są często zmiany hormonalne w okresie dojrzewania. Ogólnie rozwój łuszczycy u kobiet wiąże się z częstymi zmianami poziomu hormonów w ciągu ich życia. W przypadku wystąpienia łuszczycy najbardziej znaczącymi i niebezpiecznymi okresami u kobiety są:
- cykl menstruacyjny (zwłaszcza jego wygląd),
- ciąża,
- poród,
- okres laktacji,
- klimakterium.
Jeśli łuszczyca występuje już w momencie poczęcia, ciąża może mieć korzystny wpływ na objawy skórne i rozpocznie się okres remisji. Ale po porodzie może pogorszenie wszystkich procesów. Najczęściej, według statystyk, pierwsze oznaki łuszczycy u kobiet pojawiają się podczas porodu i menopauzy. W przypadku innych pozycji objawy i oznaki łuszczycy u kobiet i mężczyzn nie różnią się. Ale łuszczyca dziecięca ma swoje własne cechy.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Co wywołuje pierwsze oznaki łuszczycy?
Pomimo tego, że łuszczyca nie jest dziedziczona (potwierdzają to najnowsze badania), istnieje wiele czynników, które z predyspozycją do łuszczycy mogą wywołać jej kliniczną manifestację.
- Zwykle początek łuszczycy poprzedza jakiś rodzaj załamania nerwowego lub uraz psychiczny. Czynnik ten najczęściej wywołuje rozwój łuszczycy.
- Brak równowagi hormonalnej może wywołać chorobę, dlatego kobiety w okresie ciąży, laktacji i menopauzy muszą szczególnie uważać na siebie - przestrzegać zdrowego trybu życia, unikać negatywnych emocji, nie przebywać na słońcu przez długi czas, przebywać na świeżym powietrzu częściej.
- Wyzwalaczem rozwoju łuszczycy może być zmiana otaczającego klimatu (przeniesienie się w inne miejsce zamieszkania, odpoczynek w gorącym kraju w styczniu). Dlatego lepiej powstrzymać się od gwałtownej zmiany szerokości geograficznej, a nawet od zimy do lata (poruszając się w obszarze o klimacie z dużą różnicą temperatur), jeśli w historii rodziny występuje łuskowaty porost. W przypadku wymuszonego ruchu bardzo ważne jest w tym okresie, aby szczególnie uważać na swoje ciało.
- Przewlekłe ogniska infekcji mogą również prowadzić do pojawienia się blaszek łuszczycowych. Choroby przewlekłe należy zawsze leczyć, ale w rodzinie, w której występują już przypadki łuszczycy, ognisko paciorkowców w organizmie jest szczególnie niebezpieczne. Jednak próchnica, przewlekłe zapalenie migdałków, zapalenie zatok, zapalenie dziąseł - wszystkie te powolne choroby stanowią zagrożenie dla każdego organizmu.