U nas zapłacisz kartą
Leczenie biologiczne łuszczycy - Skuteczność, Metody i Nowe Perspektywy
Leczenie biologiczne łuszczycy i atopowego zapalenia skóry
Łuszczyca i atopowe zapalenie skóry to choroby dermatologiczne, które stanowią duże wyzwanie zarówno pod kątem diagnostycznym, jak i terapeutycznym. Chociaż obecnie pacjenci mogą skorzystać z wielu metod leczenia, to wciąż nie wszystkie przynoszą pożądane efekty. Jedną z najnowszych terapii, jakimi dysponuje współczesna dermatologia, jest leczenie biologiczne, które jeszcze do niedawna było niemal całkowicie niedostępne dla pacjentów. Czym są leki biologiczne i jakie efekty niesie ze sobą leczenie biologiczne łuszczycy oraz AZS?
Leczenie biologiczne to stosunkowo nowa forma farmakoterapii, która stanowi jedno z najważniejszych osiągnięć biologii molekularnej oraz inżynierii genetycznej ostatnich lat. Terapia ta ma za zadanie wzmacniać i regenerować nasz układ immunologiczny. W ramach leczenia biologicznego stosowane są produkty lecznicze, które zawierają czynne biologicznie substancje, takie jak peptydy lub białka, które uzyskuje się w procesach zaawansowanych technik molekularnych. Ich specyficznie działanie ma umożliwiać naśladowanie funkcji właściwych białek ludzkich lub przeciwciał, niosąc tym samym ze sobą wysoką skuteczność w leczeniu oraz stosunkowo niewielką inwazyjność dla naszego organizmu.
Opcje leczenia łuszczycy
Choć łuszczycy nie da się wyleczyć całkowicie i trwale, istnieją skuteczne sposoby na łagodzenie występujących w jej przebiegu objawów. Specjaliści zalecają nierzadko wdrożenie farmakoterapii – stosowanie leków miejscowo, ogólnie lub w ramach terapii skojarzonej, w zależności od specyfiki danego przypadku. Duże znaczenie ma wówczas stopień nasilenia zmian, ich rozległość oraz częstotliwość nawrotu. Leczenie miejscowe ma na celu usunięcie łusek oraz zahamowanie nadmiernej proliferacji naskórka i stanu zapalnego. W takim procesie wykorzystywane są następujące środki:
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego), głównie w formie maści i past,
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika,
- cygnolina w stężeniach od 0,5 do 2%, stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym,
- glikokortykosteroidy, o silnych właściwościach przeciwzapalnych, antyproliferacyjnych i immunomodulujących,
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol), przynoszące mniej działań niepożądanych niż miejscowo stosowane kortykosteroidy.
Uwaga: kiedy zmiany zajmują więcej niż 10% powierzchni ciała, a leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wdrożone może zostać leczenie ogólne – wskazaniem do jego rozpoczęcia jest też łuszczyca krostkowa, erytrodemia łuszczycowa oraz łuszczyca stawowa.
Elementy leczenia ogólnego:
- fototerapia,
- fotochemioterapia,
- stosowanie metotreksatu,
- podawanie cyklosporyny A,
- stosowanie retinoidów,
- wykorzystywanie leków biologicznych.
Czy wiesz, że: istnieją również domowe sposoby leczenia łuszczycy skórnej? Metody te powinny natomiast stanowić jedynie uzupełnienie zalecanej przez dermatologa terapii. W przebiegu tej choroby bardzo ważna jest pielęgnacja ciała za pomocą odpowiednich dermokosmetyków, m.in. płynów zawierających dziegieć czy środków złuszczających zrogowaciały naskórek.
Objawy łuszczycy
Łuszczyca zwyczajna stanowi 85% wszystkich przypadków tej choroby. Pierwsze objawy w większości przypadków pojawiają się na łokciach, kolanach, prostownikach kończyn, dłoniach, stopach, owłosionej skórze głowy, paznokciach. Charakterystycznym objawem klinicznym łuszczycy jest płasko-wyniosła grudka łuszczycowa barwy czerwonej zróżnicowanej wielkości, wyraźnie odgraniczona od otoczenia. Grudki pokryte są srebrzystą łuską, mogą się zlewać ze sobą. W obrębie zmian dochodzi do znacznego stopnia obniżenia nawilżenia naskórka, co objawia się zwiększoną suchością skóry. Łuszczyca uogólniona występuje rzadko, obejmuje cała powierzchnie ciała i może być wywołana nieprawidłowym stosunkiem przyjmowanych ogólnie glikokortykosterydów, infekcją lub nawet fototerapią czy oparzeniem słonecznym.
U pacjentów z łuszczycą obserwuje się gorączkę, leukocytozę, obrzęki stawów, niewydolność nerek i serca. W łuszczycy występuje objaw Koebnera, jest to odpowiedź izomorficzna. Objawia się wywołaniem zmian łuszczycowych w miejscach po urazie wcześniej zdrowej skóry, zadrapań, w miejscach cięć operacyjnych, przekłuć uszu, otarć itp.
Łuszczyca głowy (owłosionej skóry głowy)
Inne miejsca występowania zmian łuszczycowych to owłosiona skora głowy - łuszczyca przypomina wtedy łojotokowe zapalenie skóry. Nawykowe drapanie spowodowane świądem, w 60% przypadków powoduje nasilenie zmian na bocznej i tylnej powierzchni skóry głowy, za uszami, na czole i karku. Zmiany łuszczycowe mogą być jedną z najczęstszych przyczyn zapalenia ucha zewnętrznego. Wykwity łuszczycowe rzadko występują na twarzy. Rumień i łuszczenie może obejmować brwi, a u mężczyzn owłosioną skórę brody.
Leczenie biologiczne: wskazania
- niektóre nowotwory
- białaczki
- wirusowe zapalenie wątroby
- hemofilia
- mukowiscydoza
- astma
- reumatoidalne zapalenie stawów
- nieswoiste zapalenie jelit
- łuszczyca
Leki biologiczne próbuje się również stosować w terapii atopowego zapalenia skóry.
Leki biologiczne - cechą charakterystyczną tego typu lekarstw jest fakt, że w procesie ich opracowywania wykorzystuje się naturalne substancje biologiczne lub imituje się mechanizmy zachodzące w organizmie człowieka, aby osiągnąć odpowiednio silną reakcję organizmu. Są więc ściśle związane z cząsteczkami biologicznie czynnymi, naturalnie występującymi w organizmie człowieka. Naśladują funkcje prawidłowych białek ludzkich, wpływają na interakcje rozmaitych biologicznie czynnych cząsteczek w naszym organizmie, modyfikują też pracę receptorów komórkowych uwrażliwiając je bądź uniewrażliwiając na rozmaite substancje. Słowem działają dokładnie tam, gdzie są potrzebne. Leki biologiczne wytwarza się metodami biotechnologii i wykorzystuje się do tego biologię molekularną oraz inżynierię genetyczną.
Leczenie biologiczne łuszczycy i AZS
Jeszcze kilkanaście lat temu leczenie biologiczne łuszczycy oraz atopowego zapalenia skóry zarezerwowane było dla zaledwie kilkuset pacjentów w Polsce, którzy ze względu na najcięższą formę choroby mogli skorzystać z darmowego leczenia. Nieustanne osiągnięcia współczesnej dermatologii sprawiają, że leczenie biologiczne łuszczycy, nazywane także terapią celowaną, jest obecnie dostępne dla coraz większej liczby pacjentów, którzy mogą leczyć się bezpłatnie. Ta wyjątkowo skuteczna metoda leczenia stosowana jest przede wszystkim u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby, u których tradycyjna terapia nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
Najczęściej stosowanymi lekami biologicznymi na łuszczycę są te należące do grupy inhibitorów TNF-alfa, a mianowicie:
- infliksymab,
- adalimuma,
- certolizumab,
- golimumab,
- etanercept.
Warto przy tym wspomnieć, że, jak potwierdzają liczne badania, największą skuteczność w terapii łuszczycy dłoni i stóp wykazuje infliksymab, który nie powoduje działań niepożądanych podczas regularnego stosowania, a co najważniejsze – gwarantuje długotrwałą remisję choroby. W dermatologii jest on uznawany za lek pierwszego wyboru podczas leczenia łuszczycy krostkowej.
