U nas zapłacisz kartą
Leczenie biologiczne łuszczycy - Skuteczność, Metody i Nowe Perspektywy
LECZENIE BIOLOGICZNE: wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne
Leczenie biologiczne zyskuje coraz więcej zwolenników. Jest nadzieją dla wielu osób przewlekle i nieuleczalnie chorych. Sprawdź, jakie są wskazania i przeciwwskazania do stosowania leczenia biologicznego i jakie może ono nieść ze sobą skutki uboczne.
Spis treści
Leczenie biologiczne hamuje nadmierną reakcję układu immunologicznego. Leki biologiczne działają szybko i to jest jedna z ich największych zalet. Równie ważne jest oddziaływanie na konkretne mechanizmy zachodzące w organizmie. Dzięki temu są skuteczne i powodują zdecydowane zmniejszenie objawów choroby. Znacząco poprawiają więc komfort życia chorego. Leki biologiczne są też bardzo wygodne w stosowaniu.
Objawy łuszczycy
Najbardziej charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne, które pojawiają się na skutek zaburzonego procesu regeneracji naskórka (dot. łuszczycy skórnej). Osoba chora może wówczas zauważać u siebie odgraniczone, czerwonobrunatne grudki, o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni (wykwity pierwotne) – w początkowym etapie rozwoju choroby. W przypadku zmian w pełni rozwiniętych obserwuje się tzw. tarczki, większe od wykwitów pierwotnych i pokryte silnie przylegającymi srebrzystymi łuskami (blaszkami łuszczycowymi). Kiedy pacjent zdrapie powstałe na jego skórze łuski, zauważa błyszczącą powierzchnię. Występują też wówczas niewielkie kropelkowate krwawienia.
Uwaga: w przypadku łuszczycy aktywnej typowy jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe pojawiają się po 6–12 dniach wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Uwaga: pacjenci cierpiący na łuszczycę zgłaszają również nierzadko odczuwanie świądu – dzieje się tak przede wszystkim w przypadku zaostrzenia zmian skórnych.
Pamiętaj: typowe objawy skórne obejmują łokcie, kolana, owłosioną skórę głowy oraz okolicę lędźwiowo-krzyżową. Bardzo rzadko występują one na całej powierzchni ciała.
Należy natomiast podkreślić, że zarówno pierwsze objawy łuszczycy, jak i symptomy choroby występujące w jej późniejszym stadium, mogą się różnić, w zależności od odmiany opisywanej dolegliwości. Poszczególne postacie łuszczycy różnią się przede wszystkim pod względem lokalizacji zmian, intensywności zabarwienia wykwitów oraz charakteru pojawiającej się na ciele łuski. Przykładowo – w przypadku łuszczycy zwyczajnej (plackowatej) zmiany są wypukłe, okrągłe lub owalne, pokryte łuską i wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry. Występuje ona na nogach, kolanach i łokciach, ramionach, głowie, rzadziej na twarzy, stopach, dłoniach czy brzuchu.
Łuszczyca stawowa natomiast objawia się przewlekłym zapaleniem stawów z łuszczycą lub bez łuszczycy skóry. Podobnie jest w przypadku łuszczycy paznokci, która może współistnieć ze zmianami skórnymi, natomiast u wielu pacjentów stanowi jedyny objaw rozwijającej się choroby. W płytce paznokciowej powstają wówczas punktowe wgłębienia ułożone liniowo bądź przypadkowo. Obserwuje się też wtedy żółtawe przebarwienia w tym obszarze. Z kolei łuszczyca wysiękowa występuje w fałdach skórnych, pod pachami, w pachwinach pod biustem, a powstałe przez nią zmiany przyjmują jaskrawoczerwone zabarwienie i są pokryte charakterystyczną łuską.
Leczenie biologiczne łuszczycy i AZS
Jeszcze kilkanaście lat temu leczenie biologiczne łuszczycy oraz atopowego zapalenia skóry zarezerwowane było dla zaledwie kilkuset pacjentów w Polsce, którzy ze względu na najcięższą formę choroby mogli skorzystać z darmowego leczenia. Nieustanne osiągnięcia współczesnej dermatologii sprawiają, że leczenie biologiczne łuszczycy, nazywane także terapią celowaną, jest obecnie dostępne dla coraz większej liczby pacjentów, którzy mogą leczyć się bezpłatnie. Ta wyjątkowo skuteczna metoda leczenia stosowana jest przede wszystkim u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby, u których tradycyjna terapia nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
Najczęściej stosowanymi lekami biologicznymi na łuszczycę są te należące do grupy inhibitorów TNF-alfa, a mianowicie:
- infliksymab,
- adalimuma,
- certolizumab,
- golimumab,
- etanercept.
Warto przy tym wspomnieć, że, jak potwierdzają liczne badania, największą skuteczność w terapii łuszczycy dłoni i stóp wykazuje infliksymab, który nie powoduje działań niepożądanych podczas regularnego stosowania, a co najważniejsze – gwarantuje długotrwałą remisję choroby. W dermatologii jest on uznawany za lek pierwszego wyboru podczas leczenia łuszczycy krostkowej.
Jak wygląda łuszczyca?
Łuszczyca to przewlekła i nawracająca choroba grudkowo-złuszczająca , która ma postać okrągłych, czerwonych lub zaróżowionych płaskich grudek o wyraźnie zaznaczonych brzegach różnej wielkości, pokrytych srebrzystą, narastającą łuską . Wykwity skórne mogą boleć lub swędzieć, a podrapane – krwawić. Należy jednak zaznaczyć, iż świąd nie jest stałym objawem – doświadcza go 67–95 proc. chorych w okresie zaostrzenia choroby. Gdy łuska z powierzchni grudki zostanie zdrapana, tworzy płatki przypominające zeskrobiny ze świecy, co jest znakiem rozpoznawczym tej choroby ( objaw świecy stearynowej ). Występuje też punktowe krwawienie nazywane objawem Auspitza.
Zmiany chorobowe najczęściej pojawiają się na zgięciach stawów: łokciach i kolanach oraz owłosionej skórze głowy i twarzy . Czasem usytuowane są w okolicach lędźwiowo-krzyżowych, pachwinach i pod pachami, a nawet między pośladkami. Łuszczyca może także atakować paznokcie, powodując punktowe wgłębienia (objaw naparstka), rogowacenie pod płytką paznokcia i jej rozwarstwianie się. Warto wiedzieć, że łuszczyca nie jest chorobą zakaźną i nie można się nią zarazić poprzez kontakt z drugim człowiekiem ani przez wspólnie użytkowane przedmioty.
Balneologia – lecznicza moc kąpieli i borowiny. Komu może pomóc?
Wpływ diety na łuszczycę
Choć nie ustalono dotychczas konkretnych zaleceń dietetycznych dla chorych na łuszczycę, to zmiana nawyków żywieniowych może korzystnie wpłynąć na poszczególne czynniki ryzyka rozwoju dodatkowych chorób. Istotne jest przede wszystkim stosowanie przez chorego diety przeciwzapalnej. Należy unikać m.in. takich produktów jak mięso i produkty mięsne, produkty nabiałowe, cukry rafinowane czy produkty wysokoprzetworzone. Ograniczające stan zapalny są natomiast np. tłuste ryby morskie, nasiona lnu, oliwa z oliwek, nasiona dyni, orzechy włoskie czy mango, truskawki i figi.
Pamiętaj: jeżeli cierpisz na łuszczycę, skonsultuj swoją dietę ze specjalistą, najlepiej z dietetykiem klinicznym, który ułoży dla Ciebie spersonalizowany jadłospis i przedstawi Ci konkretne zalecenia żywieniowe.
