U nas zapłacisz kartą
Lek biologiczny w leczeniu łuszczycy - Nowa nadzieja dla pacjentów
Gdy łuszczyca współistnieje z ŁZS
Specjaliści zgłaszają też zasadność rozważenia udostępnienia leczenia inhibitorem interleukiny 23 pacjentom z łuszczycowym zapaleniem stawów (ŁZS). Pacjenci leczeni biologicznie na łuszczycę plackowatą (ŁP) mają od 2020 roku dostęp do takiego nowoczesnego leku, zarejestrowanego zarówno w łuszczycy jak i w ŁZS. Obie jednostki chorobowe (ŁP i ŁZS) są często współwystępującymi chorobami. Dostęp do IL-23 lub jego brak jest podyktowany tym czy pacjent głównie cierpi na łuszczycę plackowatą (ŁP) - leczoną przez dermatologów, czy na łuszczycowe zapalenia stawów (ŁZS) - leczone przez reumatologów.
Jak podkreśliła prof. Brygida Kwiatkowska, konsultant krajowy w dziedzinie reumatologii, z-ca dyr. ds. klinicznych, kierownik Kliniki Wczesnego Zapalenia Stawów w IGRiR dostęp do kolejnego leku poszerzyłby spektrum leczenia w ŁZS.
- To istotne, bo łuszczycowe zapalenie stawów ma wiele domen, w tym manifestujące się zmianami łuszczycowymi. Bywa tak, że pacjent nie przedstawia tych domen, ale z czasem one się zaczynają pojawiać: zapalenie przyczepów ścięgnistych, palec kiełbaskowaty, czy chociażby większe zajęcie skóry. Możliwość zastosowania leków o różnych mechanizmach działania zwiększa procent pacjentów, którym jesteśmy w stanie pomoc w zdecydowany sposób poprzez dobór precyzyjnej terapii - zaznaczyła profesor.
Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin.
Zastrzyki w leczeniu łuszczycy: Co trzeba wiedzieć
Zastrzyki są opcją do leczenia stanu skóry znanego jako łuszczyca, w którym osoba rozwija nadmiar komórek skóry na swoim ciele. Komórki te mogą przypominać grube łuski lub łaty, często nazywane płytkami.
Dokładna przyczyna jest nieznana, ale uważa się, że jest to spowodowane wpływem układu odpornościowego na zdrowe komórki i wyzwalaniem nadmiernego wzrostu komórek skóry.
Łuszczyca jest stanem przewlekłym, którego nie można wyleczyć, a jedynie kontrolować. Jeśli leczenie bez recepty, zmiany stylu życia i leki na receptę nie działają, pomocne mogą być zastrzyki.
Zazwyczaj nie są one stosowane w pierwszej linii leczenia łuszczycy, ale są skuteczne w zmniejszaniu liczby płytek.
Podobnie jak w przypadku wszystkich leków, istnieją działania niepożądane, które osoba musi rozważyć przed rozpoczęciem wstrzyknięć.
Łuszczyca – leczenie biologiczne a skuteczność terapii
Z roku na rok otrzymujemy coraz więcej informacji na temat skuteczności działania poszczególnych leków, które stosowane są w ramach leczenia biologicznego łuszczycy. Ważnym aspektem jest fakt, że niosą ze sobą niewiele efektów ubocznych, co znacząco podwyższa poziom bezpieczeństwa podczas ich użytkowania. Co ważne, leki biologiczne w żaden sposób nie ograniczają możliwości prowadzenia normalnego trybu życia przez pacjentów, w tym m.in. chodzenia do pracy czy uprawiania aktywności fizycznej.
W Dermoklinice od wielu lat zajmujemy się realizacją leczenia biologicznego łuszczycy i AZS zarówno w formie komercyjnej (leczenie płatne), jak i formie finansowanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Koszty leczenia pokrywane są przez NFZ głównie w przypadku pacjentów z ciężką postacią łuszczycy plackowatej, u których nie została stwierdzona poprawa po stosowaniu innych metod leczenia przez długi czas. Pacjenci, którzy nie kwalifikują się do leczenia bezpłatnego, mogą samodzielnie sfinansować terapię. Przed jej rozpoczęciem powinni jednak skonsultować się z lekarzem posiadającym doświadczenie w leczeniu biologicznym łuszczycy i AZS, który potrafi wykluczyć potencjalne przeciwwskazania.
Prawidłowo przeprowadzone leczenie biologiczne to ogromna szansa dla pacjentów zmagających się z najcięższą formą łuszczycy oraz atopowego zapalenia skóry. Terapia ta jest nie tylko wygodna do przeprowadzenia, ale także zapewnia imponujące efekty, w tym długotrwałą remisję choroby.
Leczenie biologiczne: możliwe skutki uboczne
Leczenie biologiczne zwykle jest dobrze tolerowane, ale oczywiście mogą pojawić się skutki uboczne. W zależności od mechanizmu działania leku biologicznego różna jest częstość występowania działań niepożądanych, ich charakter i nasilenie. Leki wpływające na układ immunologiczny sprawiają, że obniża się naturalna zdolność organizmu do walki z infekcjami, wirusami czy grzybami. Między innymi mogą zwiększać ryzyko zakażenia prątkami gruźlicy, Pneumocystis carinii, Listerią monocytogenes i Legionellą czy grzybicą. Częste są także zakażenia grzybicze.
Leczenie biologiczne może również wpływać na układ krążenia i prowadzić do niewydolności serca. W przypadku stwardnienia rozsianego leki biologiczne mogą je ujawnić, a u osób już zdiagnozowanych - zaostrzyć objawy.
Przyjmowanie niektórych leków wiąże się z pojawieniem się miejscowego odczynu w miejscu iniekcji. W innych przypadkach po zastosowaniu terapii biologicznej może dojść do ujawnienia się gruźlicy latentnej (utajonej) czy też rozwinięcia się silnej reakcji autoimmunizacyjnej, która będzie zagrażała życiu chorego. Co za tym idzie, nie można określić tych samych przeciwwskazań dla wszystkich leków biologicznych, ponieważ ich wpływ (mechanizm działania) na układ immunologiczny jest odmienny.
Leki iniekcyjne
Leki iniekcyjne stosowane w leczeniu łuszczycy znane są jako leki biologiczne lub po prostu „leki biologiczne”.
Leki te są wytwarzane z żywych komórek wyhodowanych w laboratorium. Specjalne rodzaje białek są zbierane z tych komórek. Można je następnie wykorzystać do ukierunkowania określonych białek układu immunologicznego, które mogą powodować zbyt szybkie wzrost komórek.
Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zatwierdziła kilka leków stosowanych w leczeniu łuszczycy.
Leki te będą atakować specjalne komórki T w układzie odpornościowym. Zatrzymują również białka w układzie odpornościowym.
Przykłady tych białek obejmują czynnik martwicy nowotworów-alfa (TNF-alfa), interleukinę-17A lub interleukiny-12 i -23.
Lekarze przepisują zwykle te leki tylko wtedy, gdy łuszczyca osoby jest umiarkowana lub ciężka.
Interleukina-12 i -23
Białka interleukina-12 (IL-12) i interleukina-23 (IL-23) są związane z objawami łuszczycy.
Interleukina-17A
Podobnie jak w przypadku interleukiny-23, interleukina 17A jest związana z wywoływaniem reakcji układu odpornościowego, która może prowadzić do łuszczycy.
Przykłady zastrzyków z łuszczycy zatwierdzonych przez FDA, które blokują interleukinę-17A obejmują secukinumab (Cosentyx) i ixekizumab (Taltz).
Czynniki martwicy czynnika martwicy nowotworów
Czynniki martwicy czynnika martwicy nowotworów (blokery TNF-alfa) to takie, które powstrzymują białko znane jako cytokina od wywoływania stanu zapalnego w organizmie.
Gdy dana osoba ma schorzenie takie jak reumatoidalne zapalenie stawów lub łuszczyca, organizm wytwarza zbyt dużo TNF-alfa. Blokując produkcję, osoba nie powinna mieć objawów łuszczycy skóry.
FDA zatwierdziła następujące leki blokujące TNF-alfa w leczeniu łuszczycy:
