U nas zapłacisz kartą
Lek biologiczny w leczeniu łuszczycy - Nowa nadzieja dla pacjentów
Koszty leczenia - jakie są, jakie mogą być?
Profesor przywołała aktualne dane analityczne ukazujące jaki wpływ na budżet NFZ może mieć zniesienie wymogu obowiązkowego przerywania terapii inhibitorami interleukiny po 96 dniach jej trwania. W przypadku, jeśli średnia przerwa w leczeniu trwa obecnie krócej niż 16 tygodni powoduje to oszczędności w wydatkach ponoszonych przez NFZ na program lekowy B.47.
Wprowadzenie ciągłego leczenia (zamiast 96 tygodni) dla chorych leczonych ixekizumabem, sekukinumabem, ustekinumabem może spowodować:
• w przypadku, gdy przerwa w leczeniu trwa obecnie 4 miesiące - wzrost wydatków NFZ w 4-letniej perspektywie na poziomie 0,5 mln zł (ok. 0,35 całkowitych wydatków na leczenie pacjentów w ramach programu)
• w przypadku, gdy przerwa w leczeniu jest dłuższa i wynosi 6 miesięcy - wzrost wydatków NFZ w 4-letniej perspektywie na poziomie 6,4 mln zł (ok. 5 proc. całkowitych wydatków na leczenie pacjentów w ramach programu).
- Zatem nie są to duże koszty dla systemu - oceniała prof. Aleksandra Lesiak. Dodała, że optymalizacja programu, m.in. brak przerw w podawaniu leku, została pozytywnie zaopiniowana przez Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji. - Mamy zatem nadzieję i zarazem petycję do Ministerstwa Zdrowia, by nadchodzące miesiące przyniosły zniesienie tych barier w dostępie do leczenia w łuszczycy - podsumowała.
Leki iniekcyjne
Leki iniekcyjne stosowane w leczeniu łuszczycy znane są jako leki biologiczne lub po prostu „leki biologiczne”.
Leki te są wytwarzane z żywych komórek wyhodowanych w laboratorium. Specjalne rodzaje białek są zbierane z tych komórek. Można je następnie wykorzystać do ukierunkowania określonych białek układu immunologicznego, które mogą powodować zbyt szybkie wzrost komórek.
Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zatwierdziła kilka leków stosowanych w leczeniu łuszczycy.
Leki te będą atakować specjalne komórki T w układzie odpornościowym. Zatrzymują również białka w układzie odpornościowym.
Przykłady tych białek obejmują czynnik martwicy nowotworów-alfa (TNF-alfa), interleukinę-17A lub interleukiny-12 i -23.
Lekarze przepisują zwykle te leki tylko wtedy, gdy łuszczyca osoby jest umiarkowana lub ciężka.
Interleukina-12 i -23
Białka interleukina-12 (IL-12) i interleukina-23 (IL-23) są związane z objawami łuszczycy.
Interleukina-17A
Podobnie jak w przypadku interleukiny-23, interleukina 17A jest związana z wywoływaniem reakcji układu odpornościowego, która może prowadzić do łuszczycy.
Przykłady zastrzyków z łuszczycy zatwierdzonych przez FDA, które blokują interleukinę-17A obejmują secukinumab (Cosentyx) i ixekizumab (Taltz).
Czynniki martwicy czynnika martwicy nowotworów
Czynniki martwicy czynnika martwicy nowotworów (blokery TNF-alfa) to takie, które powstrzymują białko znane jako cytokina od wywoływania stanu zapalnego w organizmie.
Gdy dana osoba ma schorzenie takie jak reumatoidalne zapalenie stawów lub łuszczyca, organizm wytwarza zbyt dużo TNF-alfa. Blokując produkcję, osoba nie powinna mieć objawów łuszczycy skóry.
FDA zatwierdziła następujące leki blokujące TNF-alfa w leczeniu łuszczycy:
Zastrzyki w leczeniu łuszczycy: Co trzeba wiedzieć
Zastrzyki są opcją do leczenia stanu skóry znanego jako łuszczyca, w którym osoba rozwija nadmiar komórek skóry na swoim ciele. Komórki te mogą przypominać grube łuski lub łaty, często nazywane płytkami.
Dokładna przyczyna jest nieznana, ale uważa się, że jest to spowodowane wpływem układu odpornościowego na zdrowe komórki i wyzwalaniem nadmiernego wzrostu komórek skóry.
Łuszczyca jest stanem przewlekłym, którego nie można wyleczyć, a jedynie kontrolować. Jeśli leczenie bez recepty, zmiany stylu życia i leki na receptę nie działają, pomocne mogą być zastrzyki.
Zazwyczaj nie są one stosowane w pierwszej linii leczenia łuszczycy, ale są skuteczne w zmniejszaniu liczby płytek.
Podobnie jak w przypadku wszystkich leków, istnieją działania niepożądane, które osoba musi rozważyć przed rozpoczęciem wstrzyknięć.