U nas zapłacisz kartą
Lek biologiczny w leczeniu łuszczycy - Nowa nadzieja dla pacjentów
Gdy łuszczyca współistnieje z ŁZS
Specjaliści zgłaszają też zasadność rozważenia udostępnienia leczenia inhibitorem interleukiny 23 pacjentom z łuszczycowym zapaleniem stawów (ŁZS). Pacjenci leczeni biologicznie na łuszczycę plackowatą (ŁP) mają od 2020 roku dostęp do takiego nowoczesnego leku, zarejestrowanego zarówno w łuszczycy jak i w ŁZS. Obie jednostki chorobowe (ŁP i ŁZS) są często współwystępującymi chorobami. Dostęp do IL-23 lub jego brak jest podyktowany tym czy pacjent głównie cierpi na łuszczycę plackowatą (ŁP) - leczoną przez dermatologów, czy na łuszczycowe zapalenia stawów (ŁZS) - leczone przez reumatologów.
Jak podkreśliła prof. Brygida Kwiatkowska, konsultant krajowy w dziedzinie reumatologii, z-ca dyr. ds. klinicznych, kierownik Kliniki Wczesnego Zapalenia Stawów w IGRiR dostęp do kolejnego leku poszerzyłby spektrum leczenia w ŁZS.
- To istotne, bo łuszczycowe zapalenie stawów ma wiele domen, w tym manifestujące się zmianami łuszczycowymi. Bywa tak, że pacjent nie przedstawia tych domen, ale z czasem one się zaczynają pojawiać: zapalenie przyczepów ścięgnistych, palec kiełbaskowaty, czy chociażby większe zajęcie skóry. Możliwość zastosowania leków o różnych mechanizmach działania zwiększa procent pacjentów, którym jesteśmy w stanie pomoc w zdecydowany sposób poprzez dobór precyzyjnej terapii - zaznaczyła profesor.
Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin.
Leczenie biologiczne łuszczycy i AZS
Jeszcze kilkanaście lat temu leczenie biologiczne łuszczycy oraz atopowego zapalenia skóry zarezerwowane było dla zaledwie kilkuset pacjentów w Polsce, którzy ze względu na najcięższą formę choroby mogli skorzystać z darmowego leczenia. Nieustanne osiągnięcia współczesnej dermatologii sprawiają, że leczenie biologiczne łuszczycy, nazywane także terapią celowaną, jest obecnie dostępne dla coraz większej liczby pacjentów, którzy mogą leczyć się bezpłatnie. Ta wyjątkowo skuteczna metoda leczenia stosowana jest przede wszystkim u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby, u których tradycyjna terapia nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
Najczęściej stosowanymi lekami biologicznymi na łuszczycę są te należące do grupy inhibitorów TNF-alfa, a mianowicie:
- infliksymab,
- adalimuma,
- certolizumab,
- golimumab,
- etanercept.
Warto przy tym wspomnieć, że, jak potwierdzają liczne badania, największą skuteczność w terapii łuszczycy dłoni i stóp wykazuje infliksymab, który nie powoduje działań niepożądanych podczas regularnego stosowania, a co najważniejsze – gwarantuje długotrwałą remisję choroby. W dermatologii jest on uznawany za lek pierwszego wyboru podczas leczenia łuszczycy krostkowej.
Leczenie biologiczne: przeciwwskazania
Osoby cierpiące na przewlekłe, nieuleczalne choroby pokładają w lekach biologicznych ogromne nadzieje. Ci, którzy mieli szczęście skorzystać z nich, poznali nową jakość życia. W wielu przypadkach ustąpiły dokuczliwe objawy lub tak się osłabiły, że możliwy był powrót do pracy i pełna samodzielność. Ale nie jest to terapia dla wszystkich chorych. Do terapii biologicznej pacjent jest kwalifikowany po wykonaniu wielu badań. Do głównych kryteriów wykluczających zastosowanie leków biologicznych należą:
- ciężki/średni stan ogólny pacjenta
- średnio/ciężko nasilona choroba zakaźna
- gruźlica (czynna i utajona)
- zakażenia przewlekłe i oportunistyczne
- ciężka/średnia niewydolność układu sercowo-naczyniowego, niewydolność układu oddechowego, niewydolność wątroby, niewydolność nerek, choroby nowotworowe (z wyjątkiem wskazań rejestracyjnych konkretnego leku biologicznego),
- choroby autoimmunologiczne (z wyjątkiem wskazań rejestracyjnych leku biologicznego),
- choroby neurologiczne (z wyjątkiem wskazań rejestracyjnych).
- zapalenie nerwu wzrokowego
Względnym przeciwwskazaniem są również wirusowe zapalenie wątroby i HIV, a także nadwrażliwość na któryś ze składników stosowanego leku.