U nas zapłacisz kartą
Luszczyca a praca na kuchni - Wpływ Choroby Skóry na Życie Zawodowe
Skąd bierze się łuszczyca?
Zanim przejdziemy do tego, na czym polega dieta łuszczycowa, warto bliżej przyjrzeć się samemu problemowi. Łuszczyca to choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, którą wyróżnia przebieg obejmujący naprzemienne okresy wyciszenia i zaostrzenia. Co istotne, łuszczycą nie można się zarazić, o czym warto pamiętać, jako że wciąż można napotkać taki mit – powoduje to, że chorzy czują się często odizolowani od społeczeństwa.
Dokładne przyczyny łuszczycy nie zostały do końca poznane, choć bardzo często wskazywane jest podłoże genetyczne. Jeżeli oboje rodziców choruje na łuszczycę, to prawdopodobieństwo jej wystąpienia u dziecka wzrasta aż o 50%. Dodatkowo w grę wchodzą zaburzenia immunologiczne. Łuszczyca pojawia się na skutek nadmiernego podziału komórek naskórka w połączeniu z jego niewłaściwym złuszczaniem.
Oprócz tego do czynników zaostrzających chorobę lub mogących bezpośrednio wpłynąć na jej istnienie zaliczamy:
- stres,
- zakażenia gronkowcem lub paciorkowcem,
- ciążę, połóg,
- zaburzenia hormonalne, jak np. te, które wynikają z menopauzy,
- częste sięganie po używki,
- zażywanie niektórych leków, jak chociażby litu i progesteronu,
- stosowanie nieumiejętnej pielęgnacji i nieprzestrzeganie zasad higieny.
Zdiagnozowanie łuszczycy następuje zazwyczaj po 10. roku życia.
Dieta w leczeniu łuszczycy
Dieta w leczeniu łuszczycy pełni funkcję czynnika, który może zapobiegać nasilaniu się objawów, wydłużać okresy remisji objawów, ale zmniejsza też ryzyko powikłań łuszczycy, do których należą choroby układu krążenia, cukrzyca, hipercholesterolemia. Powikłania tez mogą znacząco skrócić długość życia chorego.
Zadaniem diety w leczeniu łuszczycy jest utrzymanie prawidłowej masy ciała lub obniżenie jej do prawidłowego poziomu. To wiąże się z utrzymaniem odpowiedniej kaloryczności jadłospisu, który pozwoli zmniejszyć ilość tkanki tłuszczowej lub nie dopuścić do wzrostu jej ilości. To ważne, gdyż tkanka tłuszczowa może uwalniać cytokiny prozapalne, które są uznawane za jeden z czynników wyzwalających łuszczycę i jej objawy. Nawet niewielki spadek masy ciała potrafi znacząco korzystnie wpłynąć na jakość życia pacjenta chorującego na łuszczycę czy łuszczycowe zapalenie stawów.
Dieta i witamina D w łuszczycy
Badania nad łuszczycą prowadzone na przestrzeni lat wykazały, że w jednych regionach świata ta choroba występuje częściej, w innych pojawia się rzadko. Jako regiony z największą liczbą przypadków wymienia się Syberię i Skandynawię (tam choruje nawet do 12% populacji), zaś do tych, w których łuszczyca pojawia się rzadko, należą Polinezja i Japonia (zaledwie 0,1% zachorowań).
Skąd takie różnice? Pierwszy to słońce – tam, gdzie jest go więcej, zachorowania są rzadsze. Druga przyczyna to prawdopodobnie dieta – na Syberii głównym elementem diety jest mięso, a niewielką grupę spożywanych pokarmów stanowią zielone warzywa, które zawierają ważny dla zdrowia skóry kwas foliowy. W Japonii mięsa jada się mało, ale w diecie jest dużo zup, warzyw (również tych zielonych) oraz ryb.
Leki stosowane w łuszczycy
Terapia miejscowa stosowana jest u osób z łagodną postacią łuszczycy. Czym smaruje się zmiany łuszczycowe? Wykwity na skórze leczy się za pomocą maści: salicylowej, mocznikowej, solankowej (maść z chlorkiem sodu), dziegciowej oraz cygnoliny (antraliny). Preparaty te mają działanie przeciwświądowe i znieczulające, pomagają złuszczać biało-srebrną łuskę, a jednocześnie nawilżają skórę. Dziegć oraz cygnolina są dodatkowo pomocne w redukowaniu czerwonych plam. Jednocześnie pacjenci skarżą się na nieprzyjemny zapach, uczucie lepkości, brudzenie ubrań i powodowanie podrażnienia skóry po stosowaniu wyżej wymienionych substancji, szczególnie kwasu salicylowego, dziegciu i antraliny. W terapii stosuje się również kortykosteroidy, witaminę D3 i pochodne witaminy A .
Umiarkowana i ciężka postać łuszczycy wymaga bardziej zaawansowanego leczenia. W bardzo poważnych przypadkach choroby można zastosować leczenie immunosupresyjne, a także naświetlania – fototerapię i fotochemioterapię. Fototerapia polega na naświetlaniu skóry lampami wykorzystującymi promieniowanie UVA i UVB. Fotochemioterapia (PUVA) opiera się o działanie promieniowania UVA w połączeniu z psoralenem, który jest lekiem zwiększającym wrażliwość skóry na światło. Czasem niezbędna jest antybiotykoterapia, a nawet hospitalizacja, jeśli więcej niż 25 proc. skóry uległo zmianom, kiedy łuszczyca towarzyszy innym chorobom lub utrudnia codzienne funkcjonowanie.
Preparaty stosowane w umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy to: metotreksat, cyklosporyna, acytretyna i fumaran dimetylu. Istnieje także możliwość podjęcia terapii biologicznej, w ramach ktoórej pacjentowi podaje się leki z grupy inhibitorów TNF-alfa. Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo trudne. Pacjentom zalecane są preparaty z kortykosteroidami wraz z opatrunkiem okluzyjnym oraz kwas salicylowy z dipropionianiem betametazonu.