U nas zapłacisz kartą
Luszczyca a słońce - Wpływ promieni słonecznych na skórę przy łuszczycy
Objawy
Odróżnienie łuszczycy od grzybicy może być trudne. Oba stany powodują pojawienie się czerwonej, łuszczącej się wysypki na skórze, często tylko w jednym obszarze ciała. Łuszczyca i grzybica mogą powodować swędzenie i podrażnienie.
Jednym ze sposobów odróżnienia warunków jest miejsce, w którym pojawia się wysypka. Grzybica często występuje na stopach, pachwinie lub twarzy. Łuszczyca zwykle pojawia się na kolanach, łokciach, skórze głowy i plecach.
Objawy łuszczycy
Podstawowym objawem łuszczycy są blaszki skórne. Są to obszary grubej, wypukłej skóry, które często wydają się srebrzyste i łuszczące się. Około 80% do 90% osób z łuszczycą doświadcza blaszek miażdżycowych. Obszar wokół tablic jest często czerwony i wypukły. Blaszki mogą czasami swędzieć lub palić.
Inne objawy łuszczycy to sucha, popękana skóra i grube, prążkowane paznokcie na dłoniach i stopach. Najczęściej ludzie zauważają łuszczycę na łokciach, kolanach i skórze głowy. Objawy mogą pojawiać się i znikać, z zaostrzeniami, po których następują okresy remisji.
Objawy grzybicy
Grzybica powoduje okrągłe blaszki suchej czerwonej skóry. Krawędź wysypki może być łuszcząca się i uniesiona, ale wnętrze jest na ogół płaskie z mniejszymi łuskami – jest to jeden ze sposobów na odróżnienie objawów grzybicy od objawów łuszczycy, która jest podniesiona przez cały czas. Płytki są silnie swędzące, zwłaszcza gdy rozprzestrzeniają się na większą powierzchnię skóry.
Grzybica może również powodować:
- Pęcherze
- Miękkie, białe obszary skóry
- Okropny odór
Grzybica najczęściej pojawia się w wilgotnych obszarach skóry, w tym na stopach (stopa sportowca), pachwinach (świąd pachwiny) oraz w okolicach brody (świąd fryzjerski).
Farmakologiczne metody leczenia łuszczycy
Dermatologiczne leczenie łuszczycy opiera się na stosowaniu leczenia miejscowego, fototerapii, a w bardziej zaawansowanych stadiach choroby włącza się leczenie ogólne. Co istotne, łuszczyca skóry jest chorobą, której nie można trwale wyleczyć. Terapie mają na celu zmniejszenie objawów i poprawę komfortu codziennego życia pacjenta.
Leczenie miejscowe
Leczenie miejscowe opiera się na zahamowaniu nadmiernej proliferacji naskórka i zmniejszeniu stanu zapalnego. W tym rodzaju leczenia stosuje się najczęściej
- preparaty keratolityczne: pomagają w delikatnym usunięciu łusek, zmniejszają ich ilość, dzięki czemu ułatwiają przenikanie innym substancjom (mocznik, kwas salicylowy w stężeniu 5–30%),
- kortykosteroidy: działają silnie przeciwzapalnie, hamują proliferację naskórka, wpływają na przebieg reakcji odpornościowych,
- analogi witaminy D3: zmniejszają stan zapalny, regulują podziały keratynocytów (kalcypotriol, takalcytol),
- preparaty dziegciowe: działają złuszczająco, przeciwzapalnie i przeciwświądowo, poleca się je szczególnie w szamponach i żelach do mycia skóry łuszczycowej.
Terapia ogólnoustrojowa
W bardziej zaawansowanych stadiach lekarze zalecają fototerapię, czyli naświetlanie zmian promieniowaniem UVA lub UVB. Leczenie ogólnoustrojowe wykorzystuje leki immunosupresyjne i cytostatyczne oraz retinoidy:
- leki immunosupresyjne: zmniejszają odpowiedź immunologiczną układu odpornościowego (cyklosporyny),
- leki cytostatyczne: hamują podział i rozwój komórek (metotreksat),
- retinoidy: hamują stan zapalny, normalizują proliferację naskórka.
Leki stosowane ogólnoustrojowo muszą być przyjmowane zgodnie z zaleceniami i pod kontrolą lekarza, z uwagi na ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.
Powoduje
Łuszczyca to choroba trwająca całe życie, spowodowana reakcją autoimmunologiczną. Z drugiej strony grzybica to przejściowa infekcja wywołana przez grzyby. Grzybicy można na dobre wyeliminować za pomocą leczenia, ale łuszczyca będzie musiała być leczona przez całe życie.
Przyczyny łuszczycy i czynniki ryzyka
Łuszczyca jest związana z nadaktywnym układem odpornościowym. To powoduje, że na skórze pojawiają się nowe komórki co kilka dni, a nie co kilka tygodni. Ten szybki wzrost i gromadzenie się komórek powoduje powstawanie płytek, które charakteryzują łuszczycę.
Niestety, lekarze nie wiedzą jeszcze, co powoduje nadaktywność układu odpornościowego, ale wydaje się, że istnieje składnik genetyczny, ponieważ łuszczyca często występuje w rodzinach.
Inne dodatkowe czynniki ryzyka zwiększają ryzyko rozwoju łuszczycy, w tym:
- Otyłość
- Palenie
- Niektóre toksyny środowiskowe
- Niektóre leki
- Specyficzne infekcje
- Nadmierny stres psychiczny
Przyczyny grzybicy i czynniki ryzyka
Grzybica wywołana jest przez grzyby. Pomimo obrzydliwie brzmiącej nazwy, nie ma w tym robaka. Grzyb, który powoduje grzybicę, rozwija się w ciepłym, wilgotnym środowisku i przechodzi przez kontakt ze skórą. Z tego powodu schorzenie to jest szczególnie powszechne u sportowców, w tym uprawiających sporty kontaktowe, pływających w krytych basenach i korzystających z szatni.
Inne czynniki ryzyka dla grzybicy obejmują:
- Otyłość
- Cukrzyca
- Życie w klimacie tropikalnym
- Udostępnianie ręczników lub sprzętu do golenia
- Życie w miejscach publicznych, takich jak akademiki
Łuszczyca a grzybica: jakie są różnice?
Na pierwszy rzut oka łuszczyca i grzybica mogą wyglądać podobnie. Oba stany powodują powstawanie czerwonych, łuszczących się i swędzących płytek na skórze. Podczas gdy grzybica to przejściowa wysypka wywołana przez grzyby, łuszczyca jest chorobą autoimmunologiczną, która trwa przez całe życie, chociaż objawy można leczyć.
Ustalenie, jaki masz stan, pomoże ci szybko uzyskać potrzebne leczenie. Oto, co powinieneś wiedzieć o różnicach między łuszczycą a grzybicą i najlepszymi sposobami leczenia każdego z nich.
