U nas zapłacisz kartą
Luszczyca a słońce - Wpływ promieni słonecznych na skórę przy łuszczycy
Farmakologiczne metody leczenia łuszczycy
Dermatologiczne leczenie łuszczycy opiera się na stosowaniu leczenia miejscowego, fototerapii, a w bardziej zaawansowanych stadiach choroby włącza się leczenie ogólne. Co istotne, łuszczyca skóry jest chorobą, której nie można trwale wyleczyć. Terapie mają na celu zmniejszenie objawów i poprawę komfortu codziennego życia pacjenta.
Leczenie miejscowe
Leczenie miejscowe opiera się na zahamowaniu nadmiernej proliferacji naskórka i zmniejszeniu stanu zapalnego. W tym rodzaju leczenia stosuje się najczęściej
- preparaty keratolityczne: pomagają w delikatnym usunięciu łusek, zmniejszają ich ilość, dzięki czemu ułatwiają przenikanie innym substancjom (mocznik, kwas salicylowy w stężeniu 5–30%),
- kortykosteroidy: działają silnie przeciwzapalnie, hamują proliferację naskórka, wpływają na przebieg reakcji odpornościowych,
- analogi witaminy D3: zmniejszają stan zapalny, regulują podziały keratynocytów (kalcypotriol, takalcytol),
- preparaty dziegciowe: działają złuszczająco, przeciwzapalnie i przeciwświądowo, poleca się je szczególnie w szamponach i żelach do mycia skóry łuszczycowej.
Terapia ogólnoustrojowa
W bardziej zaawansowanych stadiach lekarze zalecają fototerapię, czyli naświetlanie zmian promieniowaniem UVA lub UVB. Leczenie ogólnoustrojowe wykorzystuje leki immunosupresyjne i cytostatyczne oraz retinoidy:
- leki immunosupresyjne: zmniejszają odpowiedź immunologiczną układu odpornościowego (cyklosporyny),
- leki cytostatyczne: hamują podział i rozwój komórek (metotreksat),
- retinoidy: hamują stan zapalny, normalizują proliferację naskórka.
Leki stosowane ogólnoustrojowo muszą być przyjmowane zgodnie z zaleceniami i pod kontrolą lekarza, z uwagi na ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.
W jaki sposób światło słoneczne pomaga w łuszczycy?
Słońce emituje promienie ultrafioletowe (UV), które są klasyfikowane jako promienie UVA i UVB. Różnica między tymi typami zależy od wielkości fali. Badania sugerują, że promienie UV mają działanie immunosupresyjne, które może pomóc w zmniejszeniu objawów łuszczycy.
Promienie UVA wahają się od 320-400 nanometrów (nm) i mogą sięgać w głąb skóry. Promienie UVB wahają się od 280-320 nm i docierają tylko do górnych warstw skóry.
Same naturalne promienie UVA nie są bardzo skuteczne w poprawianiu objawów łuszczycy, ale promienie UVB są.
Ekspozycja UVB ze słońca może spowolnić szybki wzrost komórek skóry, co jest jednym z głównych objawów łuszczycy. Może to pomóc złagodzić stan zapalny i zmniejszyć łuszczenie się u osób z łagodną do umiarkowanej łuszczycą.
Światło słoneczne ma dodatkową zaletę, że pomaga organizmowi w tworzeniu witaminy D, która chroni skórę i reguluje jej naturalną odporność. Witamina D nie występuje naturalnie w wielu produktach spożywczych, ale jest regularnie dodawana do niektórych produktów mlecznych.
Jedno z badań wykazało, że niedobór witaminy D może być powszechny u osób z łuszczycą, szczególnie w zimie, gdy ekspozycja na słońce jest słaba.
Ponieważ witamina D pomaga chronić skórę i równowagę odpowiedzi immunologicznej skóry, dla osób z łuszczycą istotne jest, aby uzyskać wystarczającą ilość światła słonecznego. Dermatolodzy mogą również zalecić osobom z łuszczycą stosowanie kremów do stosowania miejscowego zawierających witaminę D.
Łuszczyca Psoriasis – przyczyny
Łuszczyca, inaczej Psoriasis, to przewlekła, zapalna choroba skóry, o nawrotowym charakterze. Wykwitem skórnym są grudki pokryte łuską, które najczęściej zlewają się w większe ogniska. Łuszczyca występuje na skórze gładkiej, owłosionej, może objawiać się również na paznokciach dłoni i stóp. W przebiegu choroby dochodzi do zaburzeń keratynizacji, czyli procesu rogowacenia komórek naskórka. W zdrowo funkcjonującej skórze przejście keratynocytów z warstwy rozrodczej do warstwy rogowej trwa około 28-30 dni. W przypadku łuszczycy ten czas skraca się nawet o połowę. Coraz częściej łuszczycę określa się jako schorzenie o podłożu autoimmunologicznym. Komórki układu odpornościowego, limfocyty i neutrofile, naciekają skórę właściwą i naskórek. Co ważne, łuszczyca jest chorobą niezakaźną, czyli nie przenosi się poprzez kontakt z osobą chorą.
Wśród czynników warunkujących wystąpienie choroby wymienia się trzy główne:
- predyspozycje genetyczne: choroba często występuje w wywiadzie rodzinnym pacjentów, badania potwierdzają jej dziedziczny charakter,
- czynniki immunologiczne: w procesie chorobowym znaczenie mają szlaki interleukiny IL-1 i IL-36,
- bodźce zewnętrzne: urazy mechaniczne, stres, palenie tytoniu, styl życia, dieta.