U nas zapłacisz kartą
Luszczyca a stawy - Wpływ na życie i sposoby radzenia sobie
Na czym polega leczenie ŁZS?
Ponieważ łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, w przebiegu której organizm atakuje swoje własne komórki, możliwe jest jedynie spowolnienie tego procesu.
Bardzo duże znaczenie ma regularna oraz umiarkowana aktywność fizyczna, która zapobiegnie kalectwu, na skutek twardnienia i sztywnienia stawów.
W leczeniu ŁZS stosowane są:
- niesteroidowe leki przeciwzapalne - w celu zmniejszenia bólu,
- glikokortykosteroidy - najczęściej podawane do wnętrza zmienionego stawu,
- leki wpływające na zmianę przebiegu choroby - metotreksat, zmniejsza on zmiany skórne, inne leki z tej grupy to: cyklosporyna, sulfasalazyna, azatiopryna, leflunomid,
- leki biologiczne - redukują stany zapalne skóry oraz oczu.
W przypadku gdy deformacje w stawach są duże i utrudniają codzienne funkcjonowanie, wykonuje się zabiegi chirurgiczny, polegające na usunięciu zmienionej przez stan zapalny błony maziowej.
Zaleca się, aby osoby narażone na wystąpienie łuszczycowego zapalenia stawu włączyły do swojej diety kolagen oraz tran. Dieta bogata w kwasy Omega-3 (ryby, oleje roślinne) może łagodzić stany zapalne i przyspieszać remisję choroby. Kluczowe jest również utrzymanie prawidłowej masy ciała.
W leczeniu ŁZS stosuje się różne techniki fizykoterapeutyczne- krioterapię, masaże, terapię ultradźwiękami. Bardzo istotne, aby chory uczęszczał na rehabilitację i wykonywał codzienne ćwiczenia, pomagające utrzymać elastyczność stawów.
Unikanie stresu, może łagodzić objawy choroby oraz chronić przed jej nawrotami.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Jak szybko postępuje łuszczycowe zapalenie stawów i czy można je leczyć?
Ogromnie ważne jest podjęcie leczenia tej choroby, gdyż ma ona charakter postępujący, co często prowadzi do niesprawności ruchowej oraz poważnych konsekwencji zdrowotnych. Na szczęście schorzenie u większości pacjentów postępuje powoli, dzięki czemu właściwie dobrane i wcześnie rozpoczęte leczenie może zapewnić stosunkowo wysoki komfort życia.
Wśród leków pierwszego wyboru w łuszczycowym zapaleniu stawów wyróżnia się m.in. niesteroidowe leki przeciwzapalne - pozwalają na wyciszenie objawów zapalenia stawów, lecz nie wpływają na zmiany skórne. Często stosuje się również glikokortykosteroidy, które mają na celu zmniejszenie objawów zapalnych. W przypadku braku rezultatów wynikających z leczenia farmakologicznego, wprowadza się leczenie biologiczne.
Objawy łuszczycowego zapalenia stawów
Najczęściej objawy charakterystyczne dla łuszczycowego zapalenia stawów pojawiają się u osób z rozpoznanym schorzeniem łuszczycy skóry (czerwone plamki oraz towarzyszące im zrogowacenia, które wyglądem przypominają łuski). Te charakterystyczne plamki mogą występować na całym ciele i cechować się różnym nasileniem i wielkością. Dlatego ogromnie ważne jest zgłaszanie lekarzowi prowadzącemu (zazwyczaj dermatologowi) zauważonych dolegliwości.
Zdarza się jednak, że objawy ŁZS pojawiają się bez wcześniejszych objawów skórnych, jest to wtedy większe wyzwanie diagnostyczne, gdyż dolegliwości zgłaszane przez pacjenta mogą wskazywać na inne schorzenia, np. zwyrodnieniowe lub reumatyczne.
Jak rozpoznać łuszczycowe zapalenie skóry?
Do najczęstszych objawów łuszczycowego zapalenia skóry zalicza się:
Na podstawie tych objawów oraz badań laboratoryjnych (CRP, OB, czynnik reumatoidalny oraz antygen HLA 27) lekarz pierwszego kontaktu lub reumatolog różnicuje oraz ustala diagnozę. Pacjenci często dostają również skierowanie na badanie RTG stawów obwodowych oraz USG, pozwalające na wykrycie cech zapalnych w okolicy przyczepów ścięgnistych.
Jeśli towarzyszą Ci powyższe objawy, skonsultuj się z lekarzem w celu zdiagnozowania przyczyny swoich problemów. Listę specjalistów znajdziesz na stronie LekarzeBezKolejki.pl, gdzie umówisz się na wizytę w dogodnym dla siebie terminie.
