U nas zapłacisz kartą
Luszczyca a stawy - Wpływ na życie i sposoby radzenia sobie
Streszczenie
Łuszczyca to choroba autoimmunologiczna, która przyspiesza wzrost komórek skóry i powoduje gromadzenie się komórek na skórze. Komórki te tworzą płytki, które są czerwonymi, łuszczącymi się plamami na skórze. Rzadko łuszczyca może wpływać na język i wnętrze jamy ustnej. Kiedy tak się dzieje, może powodować objawy, takie jak język geograficzny, który składa się z nieregularnych czerwonych plam z podniesionymi żółtymi lub białymi obwódkami, zaczerwienieniem wewnątrz jamy ustnej i owrzodzeniami.
Łuszczyca w jamie ustnej może być trudna do radzenia sobie. Nawet jeśli na tę chorobę nie ma lekarstwa, nie jest zaraźliwa, więc nie możesz jej przekazać.
Najlepszym sposobem na wyprzedzenie zaostrzeń jest unikanie pewnych wyzwalaczy. Możesz zidentyfikować swoje wyzwalacze, prowadząc dziennik, aby śledzić pewne czynności, pokarmy lub doświadczenia, które mogą się zdarzyć przed nawrotem.
Ogólnie rzecz biorąc, łuszczyca może być trudna dla zdrowia psychicznego, ale dzięki odpowiednim narzędziom i praktykom zarządzania możesz prowadzić szczęśliwe i zdrowe życie z tą chorobą.
Często Zadawane Pytania
Jakie zabiegi są dostępne w przypadku łuszczycy jamy ustnej?Zazwyczaj leczenie łuszczycy jamy ustnej odbywa się za pomocą antyseptycznego płynu do płukania jamy ustnej i kortykosteroidów. Jeśli łuszczyca jamy ustnej jest ciężka, można zastosować typowe metody leczenia łuszczycy innych części ciała, takie jak leki anty-TNF, w nadziei, że leczenie całego ciała pomoże również wyleczyć jamę ustną.
Język geograficzny i łuszczyca jamy ustnej to nie to samo, ale te dwie choroby występują w podobny sposób. Język geograficzny jest ogólnie łagodny i nie powoduje żadnych długotrwałych problemów zdrowotnych. Niektórzy ludzie mogą odczuwać pieczenie lub kłucie na języku, ale poza tym nie mają żadnych objawów. Z drugiej strony łuszczyca jamy ustnej jest chorobą autoimmunologiczną. Może powodować język geograficzny, ale język geograficzny nie może powodować łuszczycy.
Czym jest ŁZS?
Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, czyli taką, w przebiegu której układ immunologiczny pacjenta niszczy swoje własne komórki.
ŁZS jest przewlekłą chorobą zapalną stawów, bardzo często występującą równolegle z łuszczycą skóry. U ponad 40 proc. chorych na łuszczycę rozwija się również łuszczycowe zapalenie stawów, dlatego uważa się, że jest ono odmianą łuszczycy.
Występuje najczęściej u osób między 30-50 rokiem życia, ale może występować również u dzieci.
Większe predyspozycje do wystąpienia łuszczycowego zapalenia stawów mają osoby, u których obecny jest gen HLA-B27. Łuszczycowe zapalenie stawów w przeciwieństwie do łuszczycy nie jest chorobą dziedziczną.
Ponieważ ŁZS jest chorobą autoimmunologiczną, nie można się nią zarazić przez kontakt z osobą chorą.
Istnieje kilka rodzajów łuszczycowego zapalenia stawów:
- niesymetryczne - objawy choroby zajmują kilka stawów, najczęściej stawy rąk i nóg, w tym staw kolanowy i stawy dłoni.
- symetryczne - najczęściej dotyczy nadgarstków, stawów rąk, nóg i stawu skokowego. Bardzo często mylona z reumatoidalnym zapaleniem stawów, występuje razem z łuszczycą skóry, w okolicach stawu skokowego dochodzi do zmniejszenia gęstości kości.
- osiowe - odmiana zajmująca stawy kręgosłupa i staw krzyżowo- biodrowy. Bardzo ciężko zdiagnozować tę odmianę choroby, ponieważ często mylona jest ze sztywniejącymi stawami kręgosłupa. Stan zapalny obejmuje również ścięgna oraz przyczepy kości.
- dystalne zmiany międzypaliczkowe - stany zapalne pojawiają się w stawach palców dłoni i stóp, często prowadząc do ich deformacji, na skutek ubytków i resorpcji kości. Odmiana dotyka częściej mężczyzn i rozpoczyna się charakterystycznym objawem naparstkowym. Paznokieć palca objętego stanem zapalnym wygląda jak podziurawiony igłą.
Objawy łuszczycowego zapalenia stawów
Objawy choroby mogą różnić się ze względu na lokalizację oraz rozległość zmienionego chorobowo obszaru.
W większości przypadków objawy łuszczycowego zapalenia stawów pojawiają się u osób z rozpoznaną łuszczycą lub razem z pojawieniem się pierwszych zmian skórnych.
Charakterystyczne dla ŁZS objawy to:
- sztywność, ból i obrzęk stawu, który ogranicza jego ruchomość - zapalenie obejmuje również kaletki maziowe stawu oraz torebki stawowe
- zapalenie przyczepów ścięgnistych - są to miejsca przyczepów ścięgien, więzadeł i torebek stawowych do kości
- zapalenie palca - zapalenie dotyczy wszystkich struktur palca, zmieniony chorobowo palec jest zaczerwieniony, poszerzony, bolesny i odstaje od pozostalych palcy
- deformacje stawów - mają postać okaleczającą i występują u ok. 5% pacjentów, najczęściej jest to skrócenie palcy, wskutek deformacji kości
- dna moczanowa - pojawia się przy rozległych zmianach chorobowych skóry, zwiększając stężenie kwasu moczowego,
- miażdżyca oraz choroby układu sercowo-naczyniowego
- zapalenie spojówek, rzadziej zapalenie innych struktur oka.
Jak rozpoznać chorobę?
Łuszczycowe zapalenie stawów najczęściej rozpoznaje się, gdy u pacjenta z łuszczycą wystąpią objawy świadczące o zapaleniu stawów.
Jeśli występują objawy ŁZS bez widocznej łuszczycy, lekarz przeprowadzi wywiad, z naciskiem na informacje o łuszczycy występującej w najbliższej rodzinie.
Lekarz zleci wykonanie badań laboratoryjnych OB i CRP, podwyższone współczynniki świadczą o toczącym się stanie zapalnym. Wykonuje się również inne badania reumatoidalne oraz badanie na obecność genu HLA-B27. Podstawowym badaniem jest badanie radiologiczne zmienionych chorobowo stawów.
W przypadku postaci osiowej choroby wykonuje się najczęściej badanie ultrasonografem lub rezonansem magnetycznym.
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
