U nas zapłacisz kartą
Luszczyca paznokci a stawy - Wpływ na zdrowie i życie codzienne
Łuszczyca paznokci - przyczyny
Nie wiadomo, co jest przyczyną łuszczycy. Część specjalistów przychyla się do opinii, że jest to choroba autoimmunologiczna, co oznacza, że z niewiadomego powodu organizm zaczyna atakować własne tkanki i niszczy je. Jednak jest cała lista czynników, które mogą być zarówno zapalnikiem, jak i powodować nawroty w przypadku łuszczycy u osób, które mają do niej predyspozycje, m.in.:
- infekcje ostre i przewlekłe, np. angina paciorkowcowa i wirusowe, np. odra, ospa, półpasiec, różyczka, przewlekłe zapalenie zatok, próchnica, nawracające zapalenie pęcherza, przydatków, pęcherzyka żółciowego, przerośnięte migdałki
- choroby przewlekłe - cukrzyca, dna moczanowa
- leki - niektóre antybiotyki, np. tetracycliny, sole litu, betablokery, sterydy, interferon, leki hormonalne
- stres - zarówno ostry, jak i przewlekły, każdy wstrząs psychiczny
Łuszczyca paznokci - diagnostyka
Powyższe objawy mogą występować również w innych schorzeniach dermatologicznych, co stwarza niejednokrotnie duże trudności w rozpoznaniu łuszczycy paznokci. W praktyce najistotniejsze bywa różnicowanie z grzybicą paznokci.
Mój mąż ma problem z rękoma. Na początku bolały go dłonie, później pojawiły się krostki, następnie zaczęła schodzić mu skóra z całych dłoni, a teraz zaczynają schodzić mu paznokcie. Co to może być?
dr n. med. Elżbieta Szymańska, dermatolog: Pani mąż powinien zgłosić się do dermatologa. Opisywane zmiany należy różnicować między innymi z łuszczycą krostkową, wypryskiem rąk, grzybicą. W celu ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie badania lekarskiego i ewentualnych badań dodatkowych (między innymi biopsja skóry).
Dlaczego potrzebna jest terapia podologiczna?
W wypadku zauważenia zmian na stopach najważniejsza jest jak najszybsza konsultacja i pomoc podologiczna. Jeśli zmiany postępują, pomoc dermatologa (chirurga, specjalisty od leczenia ran) będzie i tak niezbędna.
W praktyce podologicznej dużą rolę odgrywa estetyka paznokci zajętych przez łuszczycę, ponieważ jej forma stawowa może doprowadzić nawet do niemal całkowitej utraty płytki paznokciowej. W praktyce wygląda to w ten sposób, że zwiastunem łuszczycy stawowej są właśnie cięższe stany łuszczycy paznokciowej. W takich wypadkach nie można się zdać tylko na działania pielęgnacyjne. Im prędzej nastąpi wdrożenie terapii wewnętrznej, tym łatwiej jest zapobiec pogorszeniu stanu paznokci.
Forma krostkowa łuszczycy najgorzej wpływa na deformacyjne zmiany płytki paznokciowej.
Wczesne leczenie farmakologiczne wyhamowuje prawdopodobnie zbliżającą się formę stawową. Leczenie trwa długo, ale przy zastosowaniu niektórych biofarmaceutyków udaje się wyleczyć nawet co drugiego pacjenta (w przypadku łuszczycy wrodzonej). Największym problemem w leczeniu łuszczycy paznokciowej okazuje się brak cierpliwości.
Według najnowszych badań ok. 70% chorych na łuszczycę stawową ma również problemy z paznokciami, ale pacjenci z łuszczycą skórną już tylko w 40–50%.
Łuszczyca paznokci - objawy
Zmiany stwierdzane w obrębie paznokci zależą od lokalizacji procesu łuszczycowego. Gdy choroba zajmie macierz paznokcia, mogą się pojawić:
- naparstkowanie - w płytce paznokciowej dochodzi do powstania pojedynczych wgłębień. Są one relatywnie duże, głębokie, nieregularnego kształtu, bezładnie zlokalizowane na płytce paznokciowej. Naparstkowanie obserwuje się głównie w obrębie palców rąk, natomiast w obrębie palców stóp występuje sporadycznie.
W niektórych przypadkach płytki paznokciowe stanowią jedyną lokalizację łuszczycy, częściej jednak zmiany takie towarzyszą typowym tarczkom łuszczycowym w innych miejscach.
Naparstkowanie jest najczęstszym objawem zarówno u dorosłych, jak i dzieci, występującym u około 70 proc. pacjentów z łuszczycą i ze zmianami paznokciowymi. Jest niewątpliwym sygnałem aktywności procesu chorobowego, często poprzedzającym pojawienie się zmian skórnych, zwłaszcza u dzieci.
- linie Beau - są linijnymi, poprzecznymi wgłębieniami w obrębie płytki paznokciowej
- podłużne bruzdowanie
- trachyonychia - nierówna powierzchnia całej płytki paznokciowej
- dystrofia (kruszenie) - zmiany typu trachyonychii i naparstkowanie są bardzo nasilone i często dochodzi do kruszenia się płytki paznokciowej
- leukonychia - odbarwienia w obrębie płytki paznokciowej
Zmiany paznokciowe w przebiegu łuszczycy mają duży wpływ na stan psychiczny chorego, gdyż są one, podobnie jak wykwity na skórze dłoni i twarzy, najbardziej widoczne. U 93 proc. pacjentów stanowią one problem kosmetyczny, u 52 proc. zmiany paznokci są bolesne, a u 58 proc. powodują trudności w czynnościach dnia codziennego. Nasilone zmiany w obrębie płytek paznokciowych w przebiegu łuszczycy wiążą się ze znacznym lękiem i depresją.
Gdy choroba zajmie łożysko paznokcia, mogą się pojawić:
- plamy olejowe (łososiowe) - jest to drugi (po naparstkowaniu) co do częstości występowania objaw łuszczycy paznokci, świadczący również o aktywności procesu chorobowego. Plamy olejowe są widocznymi w obrębie płytki paznokciowej okrągłymi, owalnymi ogniskami barwy żółtawej. Na ogół bywają one pojedyncze, ale czasami można obserwować dwie lub trzy. Często, w pierwszym okresie, plamy olejowe nie są żółtawe, a jedynie stwierdza się ogniskowo zintensyfikowanie kolorytu płytki do bardziej różowego, czerwonego. W tym czasie pacjenci zwykle odczuwają tkliwość i bolesność paznokci
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.