U nas zapłacisz kartą
Blog o łuszczycy - Poradniki, Wskazówki i Wsparcie dla Osób Walczących z Tą Chorobą Skóry
Jakie są przyczyny łuszczycy? Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry. Występuje zarówno u płci żeńskiej, jak i męskiej. Może towarzyszyć w każdym wieku – od dzieciństwa, po późną starość. Największa liczba zachorowań przypada jednak na okres dojrzewania oraz czas pomiędzy 50. a 60. rokiem życia.
Łuszczyca skóry jest chorobą genetyczną. W przypadku 30 % chorych występuje rodzinnie, a dziedziczenie określa się jako dominujące z ograniczoną penetracją. Ryzyko zachorowania w rodzinie zdrowej wynosi 1 – 2%, jeśli choruje jedno z rodziców 10 – 20 %. W przypadku, gdy choroba dotknęła oboje rodziców, ryzyko zachorowania wzrasta do 50 – 70%.
Łuszczyca ze względu na sposób przebiegu choroby dzieli się na dwa podtypy:
Typ I – początek choroby – występuje przed 40. rokiem życia, a szczyt zachorowań przypada na lata między 18. – 22. rokiem życia. Zmiany często występują w rodzinie razem z rozległymi wykwitami skórnymi oraz nierzadkimi nawrotami.
Typ II – późny początek – można obserwować występowanie po 40. roku życia, a szczyt zachorowań przypada po 55. roku życia. Ten typ charakteryzuje się znacznie rzadszym występowaniem w rodzinie oraz dużym wpływem środowiskowych czynników wyzwalających.
We wszystkich postaciach łuszczycy istnieje kilka czynników, które mogą zapoczątkować lub nasilać proces chorobowy oraz wzmagać kolejne nawroty. Do najczęstszych czynników zalicza się m.in.:
- Infekcje – ostre i przewlekłe infekcje paciorkowcowe,
- Czynniki fizyczne – szczepienia, oparzenia, ukłucia owadów, tatuaż, promieniowanie UV,
- Przewlekłe infekcje bakteryjne i grzybicze,
- Dermatozy zapalne – półpasiec, ospa wietrzna, trądzik,
- Stres,
- Czynniki hormonalne – menopauza, okres dojrzewania, ciąża,
- Alkohol, papierosy,
- HIV/AIDS.
Łuszczyca może także współistnieć z innymi chorobami. U osób chorych na tę dolegliwość obserwuje się zwiększoną częstotliwość występowania dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego oraz zaburzeń metabolicznych.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Co to jest łuszczyca?
Łuszczyca jest stosunkowo często występującą zapalną chorobą skóry. Może dotyczyć obu płci i wystąpić w każdym wieku. Najczęstsza postać choroby (łuszczyca plackowata) charakteryzuje się czerwonymi plamami pokrytymi łuskami (małymi białymi plamami, które są mniej lub bardziej gęsto przylegające do siebie).
W zależności od rozległości i nasilenia zmian chorobowych, łuszczyca może być mniej lub bardziej uciążliwa. Na ujawnienie objawów choroby mają wpływ czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe.
Zdrowie intymne kobiet po menopauzie – ginekolog i jego rola w profilaktyce oraz leczeniu
Biorytm – czym jest i jak o niego zadbać?
Nowoczesne hybrydowe leczenie żylaków
Witaminy na stawy – jakich witamin brakuje, gdy bolą stawy?
Olej z wiesiołka w ciąży - jak i ile stosować?
Wybór polisy na życie i zdrowie - na co zwrócić uwagę?