U nas zapłacisz kartą
"Leczenie łuszczycy - skuteczne metody i porady"
Egzema a wpływ diety
Między sposobem żywienia a kondycją skóry przy egzemie istnieje wiele zależności, na które warto zwrócić uwagę. Nadmiar żywności przetworzonej, cukrów prostych i tłuszczów nasyconych może nasilać objawy egzemy, dlatego warto je ograniczyć i jednocześnie sięgnąć po produkty, które poprawią stan skóry.
Na talerzu powinny znaleźć się produkty bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega-3. Pomagają one utrzymać prawidłowe nawodnienie skóry oraz jej elastyczność. Ludzki organizm nie potrafi ich sam syntezować, dlatego należy zadbać o ich dostarczanie w posiłkach. Bogatym źródłem kwasów omega-3 są ryby morskie i słodkowodne, orzechy włoskie, oleje roślinne (lniany, rydzowy, wiesiołkowy) oraz nasionach chia lub siemieniu lnianym. Skoro wspomnieliśmy o nawodnieniu, pamiętajmy też o tym, by w ciągu dnia pić dużo wody, przynajmniej 2 litry.
Prócz zdrowych tłuszczów należy również pamiętać o odpowiedniej dawce witamin. Warto zatem zadbać o to, by w posiłkach znalazły się produkty bogate w witaminę A i E – sprzymierzeńców zdrowej skóry. Ich bogatym źródłem są produkty pełnoziarniste, jaja kurze, orzechy i nasiona, oleje roślinne oraz zielone warzywa.
Jeżeli mamy kłopoty ze skomponowaniem dobrze zbilansowanego jadłospisu, warto zasięgnąć porady u dietetyka – specjalisty w dziedzinie żywienia. Dietetyk podpowie, które produkty wykluczyć z menu, a które warto do niego włączyć, by skutecznie walczyć z objawami egzemy.
Leczenie łuszczycy
Podstawą leczenia jest zwalczanie łuszczycowych zmian zapalnych na skórze, doprowadzenie do remisji objawów i utrzymanie tego stanu jak najdłużej. W celu załagodzenia objawów i doprowadzenia do remisji choroby, u pacjentów u których zmiany obejmują do 25% powierzchni ciała, stosuje się leczenie zewnętrzne. W pierwszym etapie leczenia zaleca się preparaty złuszczające, mające na celu usunięcie łuski. Zawierają one wysokie stężenie mocznika bądź kwas salicylowy, np. kosmetyki marki Cerkoderm. Następnie warto sięgnąć po dermokosmetyki ograniczające proliferację naskórka, np. marka Paraderm. Niekiedy lekarze zlecają również kuracje kortykosterydami dostępnymi na receptę oraz pochodnymi witaminy D.
Jak leczyć łuszczycę, kiedy zmiany pokrywają ponad 25% powierzchni skóry, albo gdy pacjent jest w złej kondycji psychicznej, ponieważ leczenie miejscowe nie przynosi poprawy? Wtedy konieczne jest leczenie ogólne obejmujące leki immunosupresyjne (metotreksat, cyklosporyna A, retinoidy, leki biologiczne). Tego typu farmakoterapia jest jednak dużym obciążeniem dla organizmu. Pomocniczo wprowadza się niekiedy fototerapię oraz psychoterapię, jako że stres pogłębia objawy choroby.
Czy można wyleczyć łuszczycę?
Codzienne życie z łuszczycą wymaga od chorego systematyczności i ogromnej ilości wyrzeczeń. Szczególnie w przypadku poważniejszych postaci choroby. Codzienna pielęgnacja skóry i stosowanie specjalistycznych preparatów do smarowania i do kąpieli, np. Mediderm pozwalają załagodzić dokuczliwe objawy.
Niestety mało estetyczne zmiany skórne to nic w porównaniu z uciążliwym pieczeniem oraz swędzeniem, które towarzyszą łuszczycy. Leczenie jest równie ważne jak codzienna pielęgnacja i nawilżanie skóry, ponieważ wydłuża czas pomiędzy kolejnymi nawrotami choroby. Niestety łuszczyca jest nieuleczalna i chory musi nauczyć się z nią żyć. Kiedy przychodzą okresy remisji choroby warto utrzymać ten stan jak najdłużej. Dlatego trzeba dbać o odpowiednią dietę, ograniczać używki i unikać stresu. Zwalczanie czynników potęgujących objawy choroby pozwoli ograniczyć jej rozwój.
- Owczarczyk-Saczonek A., Placek W., Łuszczyca jako choroba autoimmunologiczna, Przegl. Dermatol 2014, 101, 278–287DOI: 10.5114/dr.2014.45121.
- Romańska-Gocka K., Farmakoterapia Łuszczycy, Terapia i leki, Tom 65, nr 9, 2009, s: 647-654.
Objawy łuszczycy
Objawy łuszczycy są zależne od postaci schorzenia. Niektóre odmiany łuszczycy mogą ze sobą współistnieć dając zróżnicowany obraz kliniczny choroby. Na początku rozwoju łuszczycy zwykłej charakterystycznym objawem są czerwone lub czerwonobrunatne grudki pokryte srebrną łuską. Oprócz innych typowych symptomów łuszczycy, takich jak świąd czy kropelkowe krwawienie po zadrapaniu zmiany, czasem obecne są również objawy ogólne: gorączka, obrzęk skóry czy ból.
Pierwszym krokiem w rozpoznaniu łuszczycy jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu lekarskiego, dzięki któremu można uzyskać informacje o rodzinnym występowaniu łuszczycy. Aby zdiagnozować chorobę konieczne jest obejrzenie skóry i paznokci pacjenta, a w razie wątpliwości pobranie wycinka skóry do badania histopatologicznego.
Łuszczycę można pomylić z innymi schorzeniami, dlatego konieczna jest diagnostyka różnicowa z atopowym zapaleniem skóry (AZS), łojotokowym zapaleniem skóry, grzybicą skóry, paznokci i owłosionej skóry głowy, łupieżem Gilberta oraz toczniem rumieniowatym. Po zdiagnozowaniu choroby, pacjent powinien trafić pod opiekę nie tylko dermatologa, ale i reumatologa, kardiologa czy diabetologa, a w razie potrzeby także i psychiatry.
Metody leczenia egzemy
Leczenie egzemy powinno przebiegać po okiem dermatologa, który na podstawie wywiadu medycznego, a także charakteru objawów (ich lokalizacji, formy, występującej wydzieliny) będzie w stanie postawić diagnozę i dobrać rodzaj terapii.
Ważna jest określenie czynnika, który doprowadza do rozwoju stanu zapalnego. W przypadku wyprysku o podłożu alergicznym, dermatolog może zlecić przeprowadzenie płatkowych testów naskórkowych, dzięki którym sprawdzi, na które substancje skóra jest wrażliwa. Po ich identyfikacji należy ograniczyć lub wyeliminować możliwy z nimi kontakt.
Jak wygląda terapia istniejących już zmian skórnych? Opiera się przede wszystkim na leczeniu miejscowym. Na mocno zaognione stany zapalne stosuje się kremy, maści lub aerozole na bazie kortykosteroidów. Swędzenie można zredukować lekami przeciwhistaminowymi. Preparaty przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne włącza się do leczenia w przypadku nadkażenia istniejących zmian.
Jeżeli leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, dermatolog może zalecić stosowanie glikokortykosteroidów doustnych. Ich przyjmowanie może powodować wiele skutków ubocznych, dlatego lekarze rzadko decydują się na ten krok.
