U nas zapłacisz kartą
"Leczenie łuszczycy - skuteczne metody i porady"
Leki stosowane w łuszczycy
Terapia miejscowa stosowana jest u osób z łagodną postacią łuszczycy. Czym smaruje się zmiany łuszczycowe? Wykwity na skórze leczy się za pomocą maści: salicylowej, mocznikowej, solankowej (maść z chlorkiem sodu), dziegciowej oraz cygnoliny (antraliny). Preparaty te mają działanie przeciwświądowe i znieczulające, pomagają złuszczać biało-srebrną łuskę, a jednocześnie nawilżają skórę. Dziegć oraz cygnolina są dodatkowo pomocne w redukowaniu czerwonych plam. Jednocześnie pacjenci skarżą się na nieprzyjemny zapach, uczucie lepkości, brudzenie ubrań i powodowanie podrażnienia skóry po stosowaniu wyżej wymienionych substancji, szczególnie kwasu salicylowego, dziegciu i antraliny. W terapii stosuje się również kortykosteroidy, witaminę D3 i pochodne witaminy A .
Umiarkowana i ciężka postać łuszczycy wymaga bardziej zaawansowanego leczenia. W bardzo poważnych przypadkach choroby można zastosować leczenie immunosupresyjne, a także naświetlania – fototerapię i fotochemioterapię. Fototerapia polega na naświetlaniu skóry lampami wykorzystującymi promieniowanie UVA i UVB. Fotochemioterapia (PUVA) opiera się o działanie promieniowania UVA w połączeniu z psoralenem, który jest lekiem zwiększającym wrażliwość skóry na światło. Czasem niezbędna jest antybiotykoterapia, a nawet hospitalizacja, jeśli więcej niż 25 proc. skóry uległo zmianom, kiedy łuszczyca towarzyszy innym chorobom lub utrudnia codzienne funkcjonowanie.
Preparaty stosowane w umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy to: metotreksat, cyklosporyna, acytretyna i fumaran dimetylu. Istnieje także możliwość podjęcia terapii biologicznej, w ramach ktoórej pacjentowi podaje się leki z grupy inhibitorów TNF-alfa. Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo trudne. Pacjentom zalecane są preparaty z kortykosteroidami wraz z opatrunkiem okluzyjnym oraz kwas salicylowy z dipropionianiem betametazonu.
Co to jest łuszczyca?
Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną skóry o podłożu autoimmunologicznym. W jej przebiegu występują okresy remisji i zaostrzeń. Co ważne nie można się nią zarazić. Wywołuje ona powstawanie mało estetycznych zmian skórnych o charakterze rumianych grudek pokrytych srebrną łuską. U ich podłoża leżą nadmierne podziały komórek naskórka oraz zaburzenia w procesie ich złuszczania. Choroba ta współistnieje z szeregiem zaburzeń ogólnoustrojowych, m.in. cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym, chorobą reumatoidalną i stłuszczeniem wątroby.
Pacjenci z łuszczycą mają mocno utrudnione funkcjonowanie w społeczeństwie. Wiele codziennych czynności staje się dla nich problemem. Aktywności takie jak basen czy sauna są poza zasięgiem w okresie nasilenia objawów. Łuszczyca skóry wiąże się również z zaburzeniami w sferze seksualnej oraz obniżeniem nastroju prowadzącym nawet do depresji.
Metody leczenia egzemy
Leczenie egzemy powinno przebiegać po okiem dermatologa, który na podstawie wywiadu medycznego, a także charakteru objawów (ich lokalizacji, formy, występującej wydzieliny) będzie w stanie postawić diagnozę i dobrać rodzaj terapii.
Ważna jest określenie czynnika, który doprowadza do rozwoju stanu zapalnego. W przypadku wyprysku o podłożu alergicznym, dermatolog może zlecić przeprowadzenie płatkowych testów naskórkowych, dzięki którym sprawdzi, na które substancje skóra jest wrażliwa. Po ich identyfikacji należy ograniczyć lub wyeliminować możliwy z nimi kontakt.
Jak wygląda terapia istniejących już zmian skórnych? Opiera się przede wszystkim na leczeniu miejscowym. Na mocno zaognione stany zapalne stosuje się kremy, maści lub aerozole na bazie kortykosteroidów. Swędzenie można zredukować lekami przeciwhistaminowymi. Preparaty przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne włącza się do leczenia w przypadku nadkażenia istniejących zmian.
Jeżeli leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, dermatolog może zalecić stosowanie glikokortykosteroidów doustnych. Ich przyjmowanie może powodować wiele skutków ubocznych, dlatego lekarze rzadko decydują się na ten krok.
Łuszczyca dłoni
Łuszczyca krostkowa często pojawia się na dłoniach. To ciężka i problematyczna choroba – to właśnie dłońmi niemal nieustannie wykonujemy różnego rodzaju czynności w codziennym życiu. Osoba chora zmaga się ze swędzeniem i złuszczającą się skórą. Oprócz leków i preparatów przepisanych przez lekarza, ulgę przyniosą domowe sposoby.
Jak walczyć z łuszczycą? Najlepiej jest oczywiście zgłosić się do lekarza dermatologa, który zaleci odpowiednie do rodzaju i stopnia zaawansowania choroby leczenie. Zwykle przepisuje się sterydy, ale tych nie powinno się stosować przewlekle ze względu na różne skutki uboczne.
Dlatego warto znać domowe sposoby, które przyniosą ulgę. I chociaż łuszczycy nie da się całkowicie wyleczyć, to można złagodzić jej przykre objawy. Zobacz jak!
8 rzeczy, za które pokocha cię twoja trzustka
Lawenda
Łuszczycę można leczyć naturalnymi ziołami. Na miejsca zmienione chorobowo, czyli na łuszczące się plamki, pomaga lawenda i olejek lawendowy. Ma działanie przeciwgrzybiczne i bakteriobójcze. Wpływa na szybszą regenerację naskórka i gojenie ran. Olejek należy wcierać w chorą skórę. Możesz go kupić w sklepie zielarskim albo zrobić własnoręcznie.
Łuszczyca – 10 produktów, które warto jeść, gdy na nią chorujesz
Olej na łuszczycę (z krwawnika)
Ulgę może przynieść też kąpiel z dodatkiem olejku z krwawnika. Działa odkażająco i przeciwgrzybicznie. Krwawnik ma też właściwości ściągające. Stosowany na skórę dotkniętą chorobą, złagodzi stan zapalny i przyspieszy gojenie ran i podrażnień. Ziele krwawnika likwiduje uczucie świądu, co w przypadku wielu chorujących na łuszczycę może przynieść bardzo odczuwalną ulgę.
