U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pozbyć się łuszczycy - Naturalne metody i skuteczne leczenie
Łuszczyca – przyczyny powstawania choroby
Przyczyny rozwoju choroby nie są do końca znane. Duże znaczenie ma najprawdopodobniej podłoże genetyczne. Ponieważ kiedy obojga rodziców dotyka łuszczyca, objawy wystąpią u potomstwa z 50 – procentowym prawdopodobieństwem. W przypadku bliźniąt jednojajowych jeśli u jednego z rodzeństwa wystąpią objawy to u drugiego pojawią się one również. Nie bez znaczenia jest również podłoże immunologiczne i zaburzenia komórek Langerhansa oraz pomocniczych limfocytów T (Th1 i Th17).
Ponadto różnego rodzaju czynniki zewnętrzne mogą nasilić lub wywołać chorobę. Należą do nich m.in.:
- stres,
- zakażenia paciorkowcami i gronkowcami,
- ciąża i poród,
- zaburzenia hormonalne, w tym menopauza,
- niewłaściwa higiena i używanie nieodpowiednich kosmetyków,
- alkohol i palenie papierosów,
- zażywanie niektórych leków, np. β-blokery, NLPZ, lit i progesteron.
Niekiedy zdarza się, że pierwsze objawy łuszczycy u dzieci pojawiają się zaraz po przebytej anginie lub w okresie obniżonej odporności. Choroba wygląda podobnie jak u osób dorosłych. Diagnozowana jest zazwyczaj po 10 – tym roku życia.
Co to jest łuszczyca?
Łuszczyca jest jedną z najczęściej diagnozowanych chorób dermatologicznych – występuje u 1-5 proc. populacji europejskiej, z podobną częstotliwością u obu płci. W Polsce choruje na nią ok. 1,2 mln osób. Schorzenie może pojawić się w każdym wieku, zarówno u dzieci jak i u osób starszych. Najczęściej łuszczyca ujawnia się u młodych osób w wieku ok. 20 lat oraz u osób między 50 a 60 rokiem życia. Jej charakterystycznym objawem są zmiany skórne występujące na:
- głowie i jej okolicach: łuszczyca na twarzy, łuszczyca skóry głowy,
- kończynach górnych i dolnych: łuszczyca dłoni i stóp, łuszczyca paznokci, łuszczyca łokci,
- tułowiu, a zwłaszcza f ałdach skórnych: łuszczyca odwrócona,
- miejscach intymnych: łuszczyca penisa.
Łuszczyca skóry znana była już w starożytności. Hipokrates sporządził jej pierwszy opis, następnie studium przypadku opisał Korneliusz Celsus –odpowiadało ono znanym dzisiaj objawom choroby. Przez kilkaset lat łuszczyca i wszelkie inne podobne zmiany skórne były traktowane jako jedno schorzenie. Do połowy XIX w. łuszczycę często mylono z trądem, co skutkowało napiętnowaniem społecznym osób chorujących. Dopiero w XX w. łuszczyca skóry została wydzielona jako oddzielna jednostka chorobowa.
Jakie są autoimmunologiczne choroby skóry?
Łuszczyca – objawy choroby
Zmiany skórne w postaci czerwonych plam pokrytych srebrną łuską to symptom z którym najbardziej kojarzona jest łuszczyca. Objawy skórne typowe dla tej dermatozy to również:
- drobne, ropne wypryski otoczone czerwona skórą,
- niewielkie plamki różnych rozmiarów,
- krwawiące pęknięcia na skórze,
- ból, swędzenie, pieczenie,
- zgrubiałe paznokcie z drobnymi wgłębieniami.
O tym jak wygląda łuszczyca i jakie objawy przeważają w jej przebiegu decyduje postać choroby. Dlatego m.in. obrzęk i sztywność stawów pojawiają się w przebiegu łuszczycy stawów.
Początki łuszczycy często obserwuje się w obrębie skóry głowy. Łuszczący się naskórek bywa mylony z łupieżem. Później dermatoza rozprzestrzenia się na większe obszary skóry.
Zmiany skórne umiejscawiają się w obszarach najbardziej narażonych na urazy i otarcia, tj. łokcie, dłonie, kolana, pachy, pachwiny i fałdy skórne. Często występuje również łuszczyca skóry głowy, która obejmuje także okolice czoła, karku i uszu. Na szczęście choroba nie powoduje dodatkowej utraty włosów. Zmiany łuszczycowe stosunkowo często umiejscawiają się na płytce paznokciowej, a rozwarstwianie płytki, wgłębienia i nadmierne rogowacenie może być mylone z grzybicą.