U nas zapłacisz kartą
Czy Liszajec jest zaraźliwy? Mit czy Fakty?
Leczenie łuszczycy skóry głowy
Łuszczyca jest z pewnością chorobą o podłożu wielokierunkowym. To jedna z najczęstszych genetycznie uwarunkowanych chorób o charakterze zapalno– proliferacyjnym i przewlekłym, nawrotowym przebiegu. Cierpi na nią około 2 – 3% Europejczyków dorosłych i około 1% dzieci. Cechuje się zwiększoną proliferacją naskórka, klinicznie objawia się typowymi grudkami i blaszkami pokrytymi srebrzystobiałą łuską, które ustępują bez pozostawienia blizn. Obraz i nasilenie zmian jest różne – od pojedynczych ognisk w poszczególnych okolicach do zajęcia całej skóry oraz stawów podczas tych najcięższych przypadków.
Łuszczyca skóry głowy prócz podłoża genetycznego, bardzo często jest wynikiem osłabienia układu odpornościowego pod wpływem życiowej traumy czy przewlekłego stresu. Bywają okresy, gdy objawy są znacznie łagodniejsze, często jednak przechodzą do reemisji i choroba znacznie się zaostrza.
Metody leczenia
Podstawą w terapii jest działanie objawowe, ponieważ jest to choroba przewlekła i nawrotowa. Jak leczyć łuszczycę skóry
głowy?
Wszystkie czynności będą opierały się na łagodnym i zarazem skutecznym usunięciem łuski. Łuszczyca skóry głowy nie lubi agresywnego działania, agresywnych składników aktywnych, dlatego receptury preparatów trychologicznych stworzone zostały z najwyższym poszanowaniem potrzeb skóry łuszczycowej.
Leczenie łuszczycy ma na celu:
- przerwanie cyklu, który powoduje zwiększone wytwarzania komórek skóry, zmniejszając w ten sposób stan zapalny
i nagromadzanie zrogowaciałej warstwy. - usunięcie łuski i wygładzenie skóry, co jest szczególnie istotne w terapiach miejscowych
- przywrócenie właściwego poziomu nawilżenia skóry przez odbudowę płaszcza hydrolipidowego.
Leczenie łuszczycy skóry głowy w dużej mierze opiera się na likwidacji ognisk chorobowych specjalnie przystosowanymi do tego preparatami o różnej konsystencji w zależności od obrazu klinicznego i nasilenia zmian.
Czynniki ryzyka wystąpienia łuszczycy
Poza czynnikami genetycznymi oraz autoimmunologicznymi, znaczące są także czynniki środowiskowe - zwiększające nasilenie objawów lub prowokujące ich manifestację. Ich znajomość jest szczególnie ważna dla osób, które już chorują na łuszczycę.
- Czynniki fizyczne, urazy mechaniczne
U 30–50 proc. chorych występuje zjawisko tworzenia się zmian łuszczycowych w miejscu, gdzie wystąpił uraz mechaniczny – oparzenie, skaleczenie, zastrzyk, ukłucie owada, zadrapanie, wykonanie tatuażu, a także promieniowanie UV. - Infekcje o różnym podłożu
Najczęściej ostre infekcje paciorkowcowe, a także przewlekłe infekcje bakteryjne oraz grzybicze. Bardzo wielu chorych podaje, że przed zaostrzeniem objawów łuszczycy przeszli właśnie taką infekcję. - Choroby towarzyszące
Do zaostrzenia lub pojawienia się objawów łuszczycy prowadzą między innymi dermatozy zapalne, takie jak: ospa wietrzna, półpasiec, łojotokowe zapalenie skóry oraz trądzik. Bardziej narażeni na jej wystąpienie są pacjenci z cukrzycą typu 2 oraz dną moczanową. Łuszczyca częściej objawia się i ciężej przebiega także u pacjentów zakażonych wirusem HIV oraz chorych na AIDS.
Zmiany łuszczycowe: gdzie występują i jak wyglądają?
Zmiany łuszczycowe najczęściej pojawiają się na:
- łokciach,
- kolanach,
- przy kości krzyżowej,
- na pośladkach,
- skórze głowy,
- stóp,
- dłoni.
Są to okrągłe, różowe lub ciemnoczerwone, płaskie grudki, pokryte srebrnoszarą łuską, która nawarstwia się i odpada. Niekiedy zmiany skórne zlewają się. U chorych, u których występuje łuszczyca objawy mogą przyjmować różne stopnie nasilenia - od pojedynczych, niewielkich zmian, aż po zapalne, wysiękowe i bardzo rozległe zmiany. U około 50 proc. chorych występuje także łuszczyca paznokci. Niektóre odmiany łuszczycy mogą prowadzić do innych, groźnych objawów, takich jak łuszczycowe zapalenie stawów. Za objawy łuszczycy odpowiada nadmierna proliferacja, czyli złuszczanie naskórka. Wiąże się to z pobudzeniem komórek zapalnych, zwiększoną produkcją cytokin oraz naciekami z limfocytów T, granulocytów obojętnochłonnych, makrofagów i komórek tucznych budujących naskórek. Na podstawie tych procesów oraz działania leków immunosupresyjnych naukowcy stwierdzili, że łuszczyca ma podłoże autoimmunologiczne.
Łuszczyca – leczenie farmakologiczne
Leczenie tej choroby skóry ma charakter głównie objawowy, ze względu na to, że przyczyn nie da się dokładnie ustalić. W niektórych przypadkach łuszczycy zwykłej wystarczające okazuje się leczenie zewnętrzne. W tym celu stosuje się leki złuszczające (np. maść salicylową, mocznikową, solankową, dziegcie), a następnie hamujące nadmierne rogowacenie naskórka (cygnolina, dziegcie sosnowe, brzozowe oraz mineralne, kortykosteroidy, witamina D3, retinoidy).
Jeśli terapia miejscowa okazuje się nieskuteczna, a postać choroby jest ciężka, należy wdrożyć leczenie ogólne za pomocą preparatów immunosupresyjnych, czyli hamujących czynność układu odpornościowego. Należą do nich retinoidy, metotreksat, hydroksymocznik, antybiotyki, a także rekombinowane leki biologiczne, składające się z cytokin, przeciwciał monoklonalnych, białek fuzyjnych. Dobranie odpowiednich leków, które pomogą konkretnemu pacjentowi, niejednokrotnie zajmuje sporo czasu i wymaga działania metodą prób i błędów.
Pomocniczo stosuje się także fototerapię (promieniowaniem UVA, PUVA, a także metodą SUB), fotochemioterapię, a także lecznicze kąpiele. Niekiedy lekarze zalecają pacjentom przyjmowanie łagodnych leków przeciwświądowych lub uspokajających, a także udział w psychoterapii, która pomaga radzić sobie ze stresem i uczy technik relaksacyjnych.
