U nas zapłacisz kartą
Leczenie łuszczycy kości - Skuteczne metody i zalecenia
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Rodzaje i objawy łuszczycy skóry
Różowe lub czerwone płasko-wyniosłe zmiany skórne, pokryte srebrnymi blaszkami łuszczycowymi to główny objaw łuszczycy. Tego typu wykwity mogą mieć postać pojedynczych grudek oraz rozległych płatów o wielkości kilku milimetrów, a nawet kilkudziesięciu centymetrów. Dolegliwości mogą pojawiać się w tak typowych miejscach ciała, jak łokcie i dłonie, czy kolana i stopy, ale mogą dotyczyć również paznokci, a nawet stawów (łuszczycowe zapalenia stawów-ŁZS). W zależności od pacjenta i rodzaju łuszczycy dolegliwości mogą się różnić.
Łuszczyca kropelkowata, drobnogrudkowa
Objawy łuszczycy kropelkowatej wysiewają się bardzo szybko, bo już 2-3 tygodnie po zakażeniu drobnoustrojami np. paciorkowcem. Pojawiają się wówczas drobne wykwity o średnicy od kilku milimetrów do 2 cm, kształtem przypominających kroplę. Tę postać najczęściej obserwuje się u dzieci i jest pierwszym sygnałem, zwiastującym nadejście zwykłej łuszczycy. Terapia polega na leczeniu miejscowym.
Łuszczyca zwykła plackowata
Najczęstszy rodzaj łuszczycy skóry, pojawiający się zwykle u osób starszych. Przejawia się zlewającymi, okrągłymi czerwonymi wykwitami, pokrytymi srebrzystą łuską. Zmiany te osiągają wielkość od kliku do kilkunastu centymetrów. Mogą występować w okolicach owłosionej skóry głowy oraz paznokci. W leczeniu łuszczycy plackowatej skuteczne jest zastosowanie pochodnych witaminy D np. kalcytriol, kalcypotriol, takalcytol.
Erytrodermia łuszczycowa
Erytrodermia łuszczycowa to inaczej łuszczyca uogólniona lub. Objawia się stanem zapalnym skóry całego ciała. Naskórek jest żywoczerwony i złuszcza się na całej powierzchni. Chorzy na erytrodermię mają bardzo małe rezerwy skóry wolnej od zmian. Łuszczyca uogólniona często jest wynikiem zaostrzenia zmian łuszczycy zwykłej i towarzyszą jej dodatkowo takie objawy jak gorączka, świąd, a nawet zmiany w obrębie paznokci ale i skóry głowy.
Łuszczyca krostkowa dłoni i stóp
Liczne krosty o charakterze rumieniowo-złuszczającym pojawiające się w okolicach palców kończyn dolnych i górnych to główny objaw łuszczycy krostkowej dłoni i stóp. Krosty pojawiają się w związku z nagromadzeniem leukocytów wielojądrzastych w górnych warstwach naskórka. Jest to bardzo rzadki rodzaj choroby skóry i jeśli się pojawia, to na ogół obserwuje się ją u pacjentów po 40 roku życia.
Usługi powiązane
Jeśli łuszczyca pojawia się ze względu na uwarunkowania genetyczne, jej całkowite i trwałe wyleczenie jest niemożliwe. Z kolei w przypadku remisji, czyli ustąpienia objawów, należy liczyć się z nawrotem choroby. Istnieje jednak wiele sposób niwelowania objawów łuszczycy skóry i jej leczenia. Wszystko jest jednak zależne od indywidualnych predyspozycji pacjenta i rodzaju choroby.
Wszelkie dostępne na rynku leki i dermokosmetyki mają za zadanie:
- usunąć łuski,
- spowolnić tempo przemiany kreatynocytów,
- poprawić różnicowanie komórek,
- zahamować zapalenia.
Większość chorych leczy się preparatami miejscowymi bezpośrednio nakładanymi na skórę. Należą do nich różnego rodzaju maści, kremy, czy emulsje. Często zalecane są środki z kwasem salicylowym, jednak wywołują one nieprzyjemny zapach, lepkość i brudzą odzież. Z tego względu budzą wśród pacjentów niechęć. Najlepiej tolerowane są pochodne witaminy D oraz kortykosteroidy miejscowe.
W leczeniu ogólnym można podawać leki doustne m.in. pochodne witaminy A, cyklosporynę, metotreksat, czy hydroksykarbamit. Inną metodą leczenia ogólnego łuszczycy jest fototerapia. Polega ona na naświetlaniu promieniami ultrafioletoweymi UVA i UVB. Przy promieniowaniu UVA dodatkowo stosuje się lek psoralen i wtedy całościową terapię nazywa się PUVA. Przy naświetlaniu UVB przyjmowanie dodatkowych leków nie jest konieczne. Tego rodzaju leczenie stosuje się w przypadkach:
- łuszczycy uogólnionej,
- gdy leczenie miejscowe jest nieskuteczne,
- nawrotu łuszczycy skóry.