U nas zapłacisz kartą
"Skuteczny krem na łuszczycę bez recepty"
Miejscowe glikokortykosteroidy
Dzięki zdecydowanie większej wygodzie stosowania miejscowe glikokortykosteroidy (GKS) zajmują istotne miejsce w terapii miejscowej łuszczycy [3] . Ze względu na to, że zmiany chorobowe są zgrubiałe największą skuteczność leczenia osiąga się stosując silnie działające glikokortykosteroidu, które mogą być stosowane przez pacjenta do momentu dopóki grubość skóry nie zostanie znormalizowana, co zwykle trwa 2 tygodnie. Przy dłuższym stosowaniu może dojść do zmniejszania wrażliwości zmian chorobowych na zastosowany lek i ujawnienia się działań niepożądanych (np. zaczerwienienie skóry i nadmierne jej ścienczenie). (O atrofii skóry i innych działaniach niepożądanych przeczytasz w osobnym artykule.)
Jakie efekty zapewnia stosowanie maści na łuszczycę?
Stosowanie maści na łuszczycę może przynieść szereg korzyści we wsparciu leczenia tej choroby. Efekty jednak mogą różnić się w zależności od rodzaju maści, składników aktywnych i indywidualnych predyspozycji. Do najczęstszych efektów stosowania maści na łuszczycę należą:
Złagodzenie objawów łuszczycy: Jednym z głównych celów stosowania maści na łuszczycę jest złagodzenie objawów tej choroby, takich jak zaczerwienienie, łuszczenie się skóry, swędzenie i ból.
Redukcja stanu zapalnego: Maści przeciwzapalne, takie jak te zawierające kortykosteroidy, mogą pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego skóry, co przyczynia się do zmniejszenia obrzęków i zaczerwienień.
Spowolnienie wzrostu komórek skóry: Niektóre maści na łuszczycę, zawierające np. witaminę D, mogą pomóc w kontrolowaniu nadmiernego wzrostu komórek skóry odpowiedzialnych za powstawanie łuszczycy.
Łagodzenie swędzenia: Maści na łuszczycę pomagają w złagodzeniu uciążliwego swędzenia skóry, które często towarzyszy łuszczycy.
Zmniejszenie ryzyka infekcji: Popękana, sucha i zaczerwieniona skóra łuszczycowa jest bardziej podatna na infekcje. Leczenie maściami może pomóc w zmniejszeniu ryzyka ich wystąpienia.
Efekty stosowania maści na łuszczycę mogą być krótkotrwałe, a choroba może nawracać. Dlatego ważne jest monitorowanie stanu skóry przez dermatologa. Niektóre maści mogą również wywoływać skutki uboczne, dlatego istotne jest przestrzeganie zaleceń lekarza i regularne badania kontrolne.
Budowa skóry
Nasza skóra jest największym narządem, pokrywającym całe ciało. Oddziela i chroni narządy wewnętrzne przed środowiskiem zewnętrznym, dzięki swojej skomplikowanej budowie i funkcjach, jakie pełni. Powierzchnia skóry dorosłego człowieka wynosi nawet ok. 2 m², a grubość od 0,5 mm do 4 mm. Najcieńsza jest skóra na powiekach, natomiast najgrubsza warstwa skóry (rogowa) występuje na podeszwach stóp. Grubość skóry uzależniona jest od płci i cech indywidualnych. Mężczyźni zwykle mają grubszą skórę w porównaniu do kobiet. Skóra dorosłego człowieka może ważyć ok. 6% masy ciała, czyli od 4 do nawet 5,5 kg. Skóra składa się z trzech głównych warstw.
Naskórek (łac.epidermis) – to górna warstwa, która stanowi bezpośrednią granicę pomiędzy organizmem a środowiskiem zewnętrznym. Głównym typem komórek w naskórku są keratynocyty, które produkują keratynę - białko nadające skórze jej wytrzymałości. Naskórek nie posiada naczyń krwionośnych, dlatego rogowacieje, czyli obumiera, i systematycznie się złuszcza. Posiada barwnik – melaninę, nadającą włosom i skórze koloru i składa się z 5 warstw: rogowej, jasnej, ziarnistej, kolczystej, podstawnej.
Skóra właściwa (łac. dermis) – to warstwa środkowa, zawierająca receptory, naczynia krwionośne, nerwy oraz gruczoły łojowe i potowe, a także korzenie włosów. Jest zbudowana z tkanki łącznej, która nadaje skórze wytrzymałości, elastyczności i sprężystości. Głównym składnikiem tej części skóry jest kolagen. Włókna kolagenowe są powiązane elastycznymi włóknami zbudowanymi z elastyny. W skórze właściwej wyróżnia się warstwy:
Brodawkową, która jest silnie pofalowana i zawiera tkankę łączną, a także dostarcza skórze tlen i składniki odżywcze.
Siateczkowatą, zawierającą włókna kolagenowe i elastynowe odpowiedzialne za jędrność, sprężystość i wytrzymałość skóry. W tej warstwie znajdują się również gruczoły, naczynia krwionośne i limfatyczne oraz receptory czuciowe.
Łuszczyca - czym jest?
Łuszczyca to zapalna i przewlekła choroba skóry, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami na skórze. Zmiany te są skutkiem nieprawidłowego oraz nadmiernego rogowacenia naskórka. Najczęstszą przyczyną występowania choroby są uwarunkowania genetyczne. Łuszczyca, mimo że jest przewlekła i nawracająca, nie jest chorobą zakaźną. Zazwyczaj atakuje określone miejsca:
- łokcie,
- kolana,
- owłosioną skórę głowy,
- większą powierzchnię skóry.
Początkowe zmiany skórne nie są rozległe - pojawiają się drobne grudki, które łuszcząc się, tworzą wykwity skórne o średnicy około 1-2 cm. Następnie przekształcają się w zmiany duże o średnicy nawet do kilku centymetrów. Srebrzyste łuski, pokrywające te zmiany z czasem tworzą zgrubienia o nierównej, chropowatej powierzchni. Łuszczyca jest bardzo uciążliwą chorobą ze względu na fakt, że zmianom skórnym towarzyszy pieczenie, świąd, pękanie skóry i jej krwawienie, a także ból.
Sposób leczenia łuszczycy uzależniony jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku zmian lekkich, przy których powierzchnia uszkodzonego naskórka obejmuje nie więcej niż 25% ogólnej powierzchni ciała, stosuje się leczenie miejscowe najczęściej przy użyciu odpowiednich maści i kremów. W przypadkach, kiedy stopień uszkodzenia naskórka jest większy, wykorzystywane są metody leczenia skojarzonego, w ramach których stosuje się zarówno leczenie ogólnoustrojowe, jak i miejscowe.
Łuszczyca ma najczęściej postać łuszczycy zwykłej (psoriasis vulgaris). Charakterystycznym objawem są czerwone, brunatne lub różowe mocno odgraniczone wyniosłe powierzchnie naskórka pokryte srebrzystą łuską. Zmiany pojawiają się najczęściej na łokciach, kolanach, okolicy kości krzyżowej, okolicy pośladkowej, na owłosionej skórze głowy oraz na skórze stóp i dłoni. U 25% chorych występuje dodatkowo łuszczyca paznokci – warto zwrócić na to uwagę, gdyż często choroba ta jest mylona z grzybicą paznokci.
Leczenie miejscowe łuszczycy jest podstawą terapii pacjentów, u których zmiany chorobowe nie przekraczają 10% powierzchni ciała.Wspomaga też leczenie ogólne u chorych z cięższym przebiegiem.
Aby przepisana przez lekarza terapia miejscowa była skuteczna, wymaga odpowiednich zabiegów przygotowawczych i pielęgnacyjnych skóry.
Jak przebiega zwykle terapia miejscowa łuszczycy? Można podzielić ją na 3 etapy:
- Usunięcie łusek pokrywających wykwity łuszczycowe.
- Zahamowanie nadmiernej proliferacji komórek naskórka i procesu zapalnego.
- Prawidłowa pielęgnacja skóry.
Jak widać leczenie miejscowe to nie tylko stosowanie przepisanej przez lekarza terapii, ale również stosowanie preparatów dostępnych bez recepty, które uzupełniają działanie lecznicze. To pole do popisu dla farmaceutów.
