U nas zapłacisz kartą
Luszczyca krostkowa - Powikłania i Ich Skutki
Odmiany łuszczycy: zwyczajna, krostkowa, stawowa
Łuszczyca jest najczęściej rozpoznawaną chorobą dermatologiczną. Jej rodzaje różnią się wyglądem, lokalizacją, intensywnością zabarwienia wykwitów, charakterem łuski.
Łuszczyca zwyczajna (plackowata) występuje najczęściej (dotyczy nawet 90% chorych). Typowe dla niej zmiany są wypukłe, okrągłe lub owalne, pokryte łuską, wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry, zlokalizowane na nogach, ramionach, kolanach i łokciach, plecach, głowie, rzadziej na twarzy, dłoniach, stopach, czy brzuchu.
Fot. 2. Łuszczyca skóry łokci
Łuszczyca krostkowa – zajęta zmianami skóra jest czerwona, opuchnięta i pokryta krostami z wydzieliną ropną. Ten rodzaj łuszczycy występuje w dwóch postaciach: uogólnionej (jest to jedna z najcięższych postaci łuszczycy) i miejscowej (na dłoniach i stopach).
Łuszczyca stawowa, czyli łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) – manifestuje się przewlekłym zapaleniem stawów z łuszczycą lub bez łuszczycy skóry. Może występować tylko w jednej lokalizacji lub zajmować wiele stawów. Najbardziej powszechną postacią jest łuszczycowe zapalenie stawów obejmujące dystalne stawy międzypaliczkowe, często występują też zmiany łuszczycowe w obrębie paznokci. Choroba ma na ogół łagodny przebieg, w rzadkich przypadkach ciężkiej postaci może prowadzić do zniszczenia stawów i niesprawności.
Łuszczyca paznokci może współistnieć ze zmianami skórnymi lub stanowić jedyny objaw choroby. Jej objawem jest naparstkowanie – w płytce paznokciowej powstają punktowe wgłębienia ułożone liniowo lub przypadkowo. W wyniku zajęcia łożyska widoczne jest żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju po płytką paznokcia. W zaawansowanych postaciach dochodzi do oddzielenia płytek paznokciowych (onycholizy), paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami. W ciężkich postaciach płytki oddzielają się całkowicie.
Łuszczyca na dłoniach jak leczyć?
Leczenie łuszczycy krostkowej dłoni i stóp jest długotrwałe i nie zawsze pozwala osiągnąć efekty zadowalające pacjenta. W terapii łuszczycy krostkowej stosuje się preparaty zewnętrzne i leki wewnętrzne. Do najczęściej stosowanych farmaceutyków ogólnych zalicza się leki cytostatyczne i immunosupresyjne (np. metotreksat, hydroksymocznik, cyklosporyna, takrolimus, kwas mykofenolowy), retinoidy oraz antybiotyki.
Skórę z chorobowymi zmianami można także poddawać fototerapii, w trakcie której wykorzystuje się światło ultrafioletowe hamujące powstawanie zmian łuszczycowych lub fotochemioterapii (połączenie ekspozycji na promienie UVA z lekami wrażliwymi na światło). Stosuje się także naświetlanie lampami LED. Efekty fotochemioterapii są zauważalne po około 20 zabiegach – u pacjentów zmniejsza się stan zapalny skóry, a zmiany częściowo wycofują się.
Do leczenia zewnętrznego przy łuszczycy krostkowej dłoni i stóp można stosować preparaty keratolityczne, witaminę D3, preparaty dziegciowe, cygnolinę, kortykosterydy, a także pochodne witaminy D3.
Trzeba pamiętać, że wiele leków wykorzystywanych w leczeniu łuszczycy wywołuje niepożądane skutki uboczne. Niektóre kortykosteroidy mogą powodować nawroty i nasilenie się choroby i zmian na skórze, cukrzycę oraz nadciśnienie tętnicze, inne mogą powodować:
- suchość błon śluzowych,
- łysienie,
- bóle mięśni i stawów,
- podwyższenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów,
- podwyższenie poziomu bilirubiny.
Terapii retinoidami nie należy stosować u kobiet w ciąży ze względu na ich szkodliwe działanie na płód. Dlatego leczone w ten sposób pacjentki w okresie rozrodczym muszą równolegle przyjmować środki antykoncepcyjne.
Łuszczyca paznokci - objawy. Jak wygląda i jak ją leczyć?
Przyczyny łuszczycy krostkowej
Niestety, podłoże choroby nie zostało do końca rozpoznane. Na pewno na wystąpienie objawów znaczny wpływ ma podłoże genetyczne – osoby, których bliscy mieli podobne problemy, znajdują się w grupie szczególnego ryzyka. Łuszczycy krostkowej może sprzyjać ponadto szereg innych czynników. Zmiany mogą pojawiać się bezpośrednio po innych chorobach – groźne są niektóre infekcje oraz żółtaczka cholestatyczna. Ryzyko wystąpienia objawów znacznie zwiększa się wśród palaczy, w czasie ciąży i u osób z niskim poziomem wapnia. Na chorobę bardzo narażone są także osoby po 50. roku życia.
Leczenie łuszczycy krostkowej w głównej mierze skupia się na łagodzeniu symptomów łuszczycy. Podczas terapii wykorzystuje się leki zewnętrzne i doustne, świetne efekty może dawać także fototerapia. Leki immunosupresyjne hamują działalność układu immunologicznego, oprócz tego wykorzystuje się również maści z kwasem salicylowym, cygnoliną i sterydami. Umożliwiają usuwanie martwego naskórka i łagodzenie zmian. Bardzo często w terapii łuszczycy podaje się retinoidy – związki będące pochodnymi witaminy A, różnicujące komórki nabłonkowe. Ulgę w krostkowicy dają okłady i kąpiele w płatkach owsianych. Fototerapia pozwala na ograniczenie stanu zapalnego i przyspieszenie gojenia zmian.
Łuszczyca krostkowa, czyli krostkowica – nietypowa postać łuszczycy
Łuszczyca krostkowa to rzadko spotykana postać łuszczycy. Jej charakterystycznym objawem są pojawiające się na skórze ropne krostki. Choroba występuję najczęściej wśród osób starszych, jednak sporadycznie obserwuje się ją również u dzieci, nastolatków i ciężarnych kobiet.
Łuszczyca to przewlekła i nawracająca choroba skóry, która występuje dosyć powszechnie. Niestety, do tej pory nie udało się opracować terapii, która mogłaby w pełni wyeliminować przyczyny jej wystąpienia. Łuszczyca krostkowa jest szczególnie dokuczliwa i może wiązać się z licznymi objawami ogólnoustrojowymi.
