Leczenie łuszczycy ziołami - Naturalne metody łagodzenia objawów

Erytrodermia w przebiegu łuszczycy

Erytrodermia to stan zapalny skóry, który obejmuje prawie całą powierzchnię ciała. Erytrodermia łuszczycowa jest najcięższą postacią łuszczycy. Żywoczerwonym zmianom przypominającym poparzenia towarzyszy przyspieszone bicie serca, ból, intensywny świąd, gorączka. Chorzy powinni być hospitalizowani. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może prowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych.

W razie wystąpienia niepokojących zmian należy się zgłosić do dermatologa.

Łuszczyca jest rozpoznawana na podstawie badania klinicznego po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej lokalizacji.

Jeśli obraz kliniczny jest niecharakterystycznym lekarz może przeprowadzić badanie dermatoskopowe (nieinwazyjne badanie, które polega na oglądaniu zmian skórnych specjalnym urządzeniem, w powiększeniu oraz z oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur ocenianej zmiany) lub wykonać biopsję zmiany do oceny histopatologicznej.

Jak żyć z łuszczycowym zapaleniem stawów?

Niezwykle ważne jest, aby pacjenci z rozpoznaniem łuszczycowego zapalenia stawów zachowali dzienną dawkę aktywności fizycznej. Postępujący proces choroby powoduje ból, sztywność oraz ograniczenie ruchomości stawów, a także ogólne złe samopoczucie, co szybciej postępuje, gdy pacjent stroni od aktywności. Wiąże się to z zaprzestaniem lub znacznym ograniczeniem ruchomości, co pogłębia objawy bólowe i nasila chorobę powodując problemy z funkcjonowaniem w życiu codziennym.

Podejmowanie aktywności fizycznej przez osoby zmagające się z łuszczycowym zapaleniem stawów jest również ważne, aby zachować obecną lub uzyskać spadek masy ciała, która (gdy jest nadmierna) nasila dolegliwości bólowe. Najodpowiedniej jest połączyć aktywność fizyczną z właściwą, zdrową dietą.

Łuszczycowe zapalenie stawów a dieta

Pacjenci chorujący na łuszczycę lub łuszczycowe zapalenie stawów, bardzo często z powodu nasilenia objawów są ograniczeni w życiu codziennym. U wielu z nich powoduje to złe samopoczucie, któremu towarzyszy mniejsza aktywność fizyczna oraz brak motywacji w prowadzeniu zdrowej, zbilansowanej diety. Prowadzi to do zwiększenia masy ciała, a także może nasilać procesy zapalne, przez co pogarsza się przebieg choroby i naraża pacjenta na inne schorzenia, m.in. sercowo-naczyniowe. Dlatego w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów ogromnie ważny jest odpowiedni sposób odżywiania.

Naukowcy sugerują chorym:

• jedzenie produktów bogatych w nienasycone kwasy tłuszczowe,
• suplementację kwasów tłuszczowych omega-3,
• rozważenie wprowadzenia diety wegetariańskiej, ze względu na eliminację produktów pochodzenia zwierzęcego (bogatego w kwas arachidonowy),
• zmniejszenie spożycia nasyconych kwasów tłuszczowych,
• spożywanie przeciwutleniaczy w diecie (np. zielone i czerwone warzywa).

Bibliografia:

1. Guła, Z., Korkosz, M. (2018). Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS). Przegląd Reumatologiczny, 2.
2. Pomorska, E, Lewandowska-Polak, A., Makowska, J.S. (2019). Łuszczycowe zapalenie stawów – czy uraz mechaniczny może wyzwolić zapalenie. Alergia Astma Immunologia, 24(3), s. 119-123.
3. Stawczyk, M., Szczerkowska-Dobosz, A., Komorowska, O., i inni (2011). Znaczenie diety w łuszczycy – przewlekłej układowej chorobie zapalnej. Forum Zaburzeń Metabolicznych, 2, 3, s. 205-212.
4. Szechiński, J. (2005). Łuszczycowe zapalenie stawów. Przegląd Reumatologiczny, 4(4), s. 6-7.
5. Dieta. Dostępne na: luszczyca.edu.pl. (Dostęp: wrzesień 2022).

Przyczyny łuszczycowego zapalenia stawów

• podatność genetyczna: choroba znacznie częściej występuje w rodzinie – niemal połowa pacjentów ma bliskiego krewnego chorego na łuszczycę lub łuszczycowe zapalenie stawów, odnaleziono szereg czynników genetycznych zwiększających ryzyko jej wystąpienia (m.in. antygen HLA-B27, HLA-cw6)
• zakażenia wirusowe i bakteryjne, urazy mechaniczne, znaczny stres: wszystkie te czynniki u podatnych osób inicjują nieprawidłową odpowiedź układu immunologicznego,
• leki (m.in. sole litu, beta-blokery, leki przeciwmalaryczne) i inne substancje chemiczne.

Łuszczycowe zapalenie stawów występuje u około 1/3 chorych na łuszczycę, na którą z kolei choruje 1-2% populacji. Zaczyna się najczęściej pomiędzy 30. a 50. rokiem życia (chociaż mogą zachorować również osoby młodsze lub starsze). Równie często chorują mężczyźni i kobiety, choć choroba ma u nich nieco inny przebieg.

Łuszczycowe zapalenie stawów - leczenie

Celem leczenia ŁZS jest zahamowanie postępu choroby i umożliwienie normalnego funkcjonowania. Chociaż nie zawsze jest możliwe, osiągnięcie pełnej remisji (czyli stanu, gdy nie ma żadnych cech obecności choroby), coraz częściej można utrzymać jej aktywność na małym poziomie.

Kluczowe jest jak najszybsze włączenie leczenia, aby zapobiec niesprawności i innym powikłaniom choroby. Sposób postępowania zależy od przebiegu łuszczycowego zapalenia stawów i musi być dostosowany do każdego pacjenta. Lekarz ustali je, biorąc pod uwagę aktywność choroby, stopień uszkodzenia stawów i innych narządów oraz choroby współistniejące. Najskuteczniejsze jest połączenie różnych metod postępowania, np. oprócz stosowania leków ważna jest rehabilitacja. Należy również wcześnie zapobiegać powikłaniom łuszczycowego zapalenia stawów, m.in. chorobom układu sercowo-naczyniowego. Istotne jest opracowanie z lekarzem efektywnego planu postępowania – wiąże się to z regularnymi wizytami oraz wykonywaniem badań laboratoryjnych oceniających skuteczność i ewentualne działania uboczne stosowanych leków.

Stopień zmian łuszczycowych na skórze często nie odzwierciedla ciężkości łuszczycowego zapalenia staów (np. łuszczycy objawiającej się wyłącznie zmianami na paznokciach może towarzyszyć zaawansowane zapalenie stawów). Dlatego oprócz leczenia dermatologicznego konieczna jest współpraca z reumatologiem. Wiele leków stosowanych ogólnoustrojowo zmniejsza zarówno zmiany skórne, jak i stawowe.

Łuszczycowe zapalenie stawów - leki

• niesteroidowe leki przeciwzapalne – u wielu osób wystarczają do opanowania objawów zapalenia stawów, natomiast nie wpływają na zmiany skórne (rzadko mogą spowodować ich pogorszenie – trzeba wtedy zastosować inny preparat), w okresie zaostrzenia choroby zażywa się je codziennie w odpowiednio dużej dawce, razem z posiłkiem, należy pamiętać o przeciwwskazaniach do ich stosowania (takich jak choroba nerek, nadciśnienie tętnicze czy choroba wrzodowa) oraz możliwych działaniach niepożądanych (zobacz także: Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy)
• glikokortykosteroidy – w łuszczycowym zapaleniu stawów podaje się je głównie do wnętrza zajętego stawu, tak aby skutecznie zmniejszyć objawy zapalenia
• leki modyfikujące działanie układu odpornościowego:
  • metotreksat – jest jednym z najczęściej stosowanych leków w przypadku aktywnego zapalenia stawów, często zmniejsza również zmiany skórne, lek ten podaje się raz w tygodniu – doustnie lub podskórnie, przy jego stosowaniu stosuje się suplementację kwasu foliowego,
  • inne leki, takie jak: sulfasalazyna, cyklosporyna, azatiopryna i leflunomid
  

  Nagietek lekarski

  Nagietek lekarski stosowany jest w leczeniu łuszczycy w postaci ekstraktów oraz olejów. Dzięki zawartości cennych czynników aktywnych ziele rumianka hamuje rozwój stanu zapalnego, działa antyoksydacyjnie oraz przyspiesza regenerację uszkodzonej skóry.

  Aloes zwyczajny również wykorzystywany jest w leczeniu łuszczycy i innych dolegliwości dermatologicznych. Miąższ z aloesu wykazuje przede wszystkim działanie przeciwzapalne oraz łagodzące. Przyspiesza procesy gojenia się drobnych ran oraz przywraca skórze jej naturalne pH. Aloes silnie nawilża, regeneruje, ochrania naskórek. Poniżej prezentujemy instrukcję na wykonanie domowego żelu aloesowego. Potrzebujemy jedynie liści aloesu w formie rośliny doniczkowej, nożyczek oraz miksera.

  Przepis na żel aloesowy: Liście aloesu (grube, o jednolitej barwie) odcinamy przy samej łodydze. Następnie myjemy je oraz osuszamy papierowym ręcznikiem kuchennym. Krawędzie liści przecinamy za pomocą noża lub nożyczek. Kolejnym krokiem jest oddzielenie twardej skóry rośliny od miękkiego miąższu. Po usunięciu skóry, aloes kroimy na plasterki i wyciskamy z nich sok aloesowy, którym również możemy przemywać skórę. Na końcu powstały miąższ umieszczamy w blenderze i miksujemy do powstania konsystencji gładkiego żelu.

  

  ---

  luszczyca