U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby leczenia łuszczycy na brzuchu - Odkrywamy najlepsze metody
Łuszczyca – przyczyny
Trudno określić dokładną przyczynę łuszczycy. Na pojawienie się objawów choroby mają wpływ czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe.
Więcej zachorowań ma miejsce w krajach wysoko rozwiniętych. Możemy zatem przypuszczać, że nasz tryb życia i dieta mają wpływ na wystąpienie choroby.
Tzw. łuszczycę zwykłą dzielimy na dwa typy:
- pierwszy typ (dziedziczny) – daje objawy przed 40. rokiem życia (a nawet w wieku dziecięcym), cechuje się wcześniejszym występowaniem tej choroby w rodzinie, ta forma łuszczycy jest zazwyczaj odporniejsza na leczenie i nawraca częściej niż drugi typ,
- drugi typ – pierwsze symptomy pojawiają się po czterdziestce, choroba nie pojawiała się wcześniej w rodzinie.
Jeśli jedno z rodziców ma łuszczycę, istnieje 10-20% szansy, że dziecko także będzie ją miało. W przypadku choroby obojga rodziców ryzyko wzrasta nawet do 70%.
Poza wpływem genów wiele innych czynników zewnętrznych może wywołać lub zaostrzyć objawy tej choroby.
Zaliczamy tutaj np.:
- zakażenie drobnoustrojami (przede wszystkim paciorkowcami i gronkowcami),
- przyjmowanie niektórych leków (np. beta-blokery, lit, amiodaron, leki przeciwmalaryczne, progesteron, niesteroidowe leki przeciwzapalne),
- zaburzenia hormonalne,
- ciążę i poród,
- menopauzę,
- nadmierne spożywanie alkoholu,
- palenie papierosów,
- stres,
- inne choroby (np. cukrzyca typu II),
- hipokalcemię,
- nadwagę,
- niewłaściwą higienę, używanie nieodpowiednich kosmetyków.
Łuszczyca – jak jeszcze można złagodzić objawy choroby?
Aby złagodzić objawy łuszczycy, unikaj czynników wyzwalających i nasilających jej objawy.
Zaliczamy do nich:
Zwróć także uwagę na jakość spożywanych posiłków. Najlepiej sprawdzi się dieta śródziemnomorska lub inna oparta na dużej ilości świeżych warzyw i owoców. Te produkty są bogatym źródłem antyoksydantów. Ich zadaniem jest regulowanie procesów zapalnych.
Porozmawiaj także z lekarzem prowadzącym na temat suplementacji witaminy D i nienasyconych kwasów tłuszczowych.
Niektóre źródła wskazują na pozytywny wpływ preparatów pochodzenia roślinnego na łagodzenie zmian łuszczycowych. Poza olejami wymienia się tu również dziurawiec, aloes czy ostryż długi. Jest to jedynie uzupełnienie tradycyjnej farmakoterapii, dlatego omów tę kwestię z lekarzem prowadzącym.
Nie zapominaj również o codziennej i właściwej pielęgnacji skóry objętej stanem zapalnym.
Stosuj kosmetyki z:
- dziegciem,
- siarką,
- kwasem salicylowym,
- olejem konopnym.
Przydadzą się także nawilżające emolienty.
Osoby z łuszczycą są bardziej narażone na rozwój innych chorób o podłożu autoimmunologicznym, m.in. choroby Hashimoto, choroby Leśniowskiego-Crohna czy RZS. Leczenie łuszczycy będzie skuteczne, gdy współwystępujące choroby o charakterze zapalnym także będą dobrze kontrolowane.
Łuszczyca to ciężka choroba, która ze względu na podłoże genetyczne pozostaje nieuleczalna. Możemy jedynie próbować załagodzić jej objawy, co nie zawsze jest proste. Po okresie remisji prędzej czy później następuje nawrót choroby. Szybkość leczenia zmian skórnych w dużej mierze będzie zależało od systematyczności. Duże nadzieje możemy pokładać w nowych lekach biologicznych, które wykazują dużą skuteczność przy wysokim profilu bezpieczeństwa.
Łuszczyca – leczenie
Czy łuszczyca jest zaraźliwa? Nie, nie jest ona chorobą zakaźną.
Ze względu na uwarunkowanie genetyczne łuszczyca pozostaje chorobą nieuleczalną z okresami zaostrzeń i remisji. Chcąc złagodzić jej objawy, możemy stosować leczenie miejscowe, ogólne lub fototerapię.
Leczenie miejscowe
Sprawdza się u większości chorych, u których zmiany obejmują niewielką część ciała (do 25%). Ma na celu usunięcie łuski i doprowadzenie do remisji zmian skórnych.
Najczęściej najpierw stosuje się maści, kremy albo balsamy z kwasem salicylowym lub mocznikiem, które aplikuje się przez maksymalnie trzy dni w celu usunięcia łuski.
Następnie wprowadza się preparaty zapobiegające nadmiernej proliferacji naskórka, np. z cygnoliną lub dziegciem. Zazwyczaj są one źle oceniane przez pacjentów ze względu na nieprzyjemny zapach, lepkość, długość terapii i brudzenie ubrań.
Dużo lepiej tolerowane są:
- kortykosteroidy miejscowe (dipropionian betametasonu, propionian clobetazolu, pirośluzan mometazonu, propionian flutikazonu),
- pochodne witaminy D (kalcypotriol, takalcytol),
- retinoidy (tazaroten),
- inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus).
Preparaty zawierające powyższe substancje nie są jednak pozbawione działań niepożądanych. Stanowią także większe obciążenie finansowe dla pacjentów.
W przypadku leczenia miejscowego kluczowe znaczenie ma regularność i ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarskich. Jest rekomendowane w leczeniu łagodnych i umiarkowanych postaci łuszczycy skóry ciała oraz owłosionej skóry głowy. W tych przypadkach zazwyczaj przynosi dobre efekty.
Gorzej przebiega leczenie paznokci. Skuteczność jest dużo mniej zadowalająca. Stosuje się tu silne kortykosteroidy w opatrunku okluzyjnym na noc lub połączenie betametazonu z kwasem salicylowym.