U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby leczenia łuszczycy na brzuchu - Odkrywamy najlepsze metody
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
Łuszczyca – rodzaje, objawy, diagnostyka i leczenie
Łuszczyca to choroba skórna mająca podłoże autoimmunologiczne. Jest uwarunkowana genetycznie i dotyczy 1–3% ludzkiej populacji. Choroba ta ma charakter nawrotowy i przewlekły, a pierwszy atak może pojawić się w każdym wieku.
Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących autoimmunologicznych chorób skóry, która zwykle ujawnia się przed 30. rokiem życia. Przyczyny łuszczycy nie zostały jeszcze dokładnie poznane, ale wiadomo, że jest ona uwarunkowana genetycznie i wynika z zaburzeń układu immunologicznego. Emisję choroby wyzwalają tzw. czynniki prowokujące, do których zalicza się stres, niektóre leki, ciążę, alkohol, a także fizyczne uszkodzenia skóry. Czy łuszczyca jest zaraźliwa? Łuszczycą nie można się zarazić, chociaż zmiany wyglądają nieestetycznie. Szczególnie uciążliwa jest łuszczyca na twarzy, która w okresie emisji może utrudniać normalne funkcjonowanie, np. w pracy czy w szkole.,
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Łuszczyca – przyczyny
Trudno określić dokładną przyczynę łuszczycy. Na pojawienie się objawów choroby mają wpływ czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe.
Więcej zachorowań ma miejsce w krajach wysoko rozwiniętych. Możemy zatem przypuszczać, że nasz tryb życia i dieta mają wpływ na wystąpienie choroby.
Tzw. łuszczycę zwykłą dzielimy na dwa typy:
- pierwszy typ (dziedziczny) – daje objawy przed 40. rokiem życia (a nawet w wieku dziecięcym), cechuje się wcześniejszym występowaniem tej choroby w rodzinie, ta forma łuszczycy jest zazwyczaj odporniejsza na leczenie i nawraca częściej niż drugi typ,
- drugi typ – pierwsze symptomy pojawiają się po czterdziestce, choroba nie pojawiała się wcześniej w rodzinie.
Jeśli jedno z rodziców ma łuszczycę, istnieje 10-20% szansy, że dziecko także będzie ją miało. W przypadku choroby obojga rodziców ryzyko wzrasta nawet do 70%.
Poza wpływem genów wiele innych czynników zewnętrznych może wywołać lub zaostrzyć objawy tej choroby.
Zaliczamy tutaj np.:
- zakażenie drobnoustrojami (przede wszystkim paciorkowcami i gronkowcami),
- przyjmowanie niektórych leków (np. beta-blokery, lit, amiodaron, leki przeciwmalaryczne, progesteron, niesteroidowe leki przeciwzapalne),
- zaburzenia hormonalne,
- ciążę i poród,
- menopauzę,
- nadmierne spożywanie alkoholu,
- palenie papierosów,
- stres,
- inne choroby (np. cukrzyca typu II),
- hipokalcemię,
- nadwagę,
- niewłaściwą higienę, używanie nieodpowiednich kosmetyków.
