U nas zapłacisz kartą
Sure, here you go -Luszczyca na nogach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Jak rozpoznać łuszczycę na nogach?
Łuszczyca na nogach ma charakterystyczne objawy, które można łatwo zidentyfikować. Oto kilka znaków, na które warto zwrócić uwagę:
- Czerwone plamy na skórze – łuszczyca na nogach objawia się występowaniem czerwonych, podrażnionych plam na skórze. Mogą być one pojedyncze lub tworzyć większe skupiska.
- Łuszczenie się skóry – jednym z głównych objawów łuszczycy jest łuszczenie się skóry. Na nogach może to być szczególnie widoczne, ponieważ skóra jest cieńsza i bardziej podatna na uszkodzenia.
- Swędzenie i pieczenie – łuszczyca na nogach może powodować silne swędzenie i pieczenie skóry. To może być bardzo uciążliwe i wpływać na codzienne funkcjonowanie.
- Wzmożona suchość skóry – łuszczyca często powoduje nadmierną suchość skóry. Na nogach może to objawiać się szorstkością i szorstkimi plamami.
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
Jak diagnozuje się łuszczycę?
Łuszczycę można rozpoznać po specyficznych zmianach skórnych wynikających z nadmiernego rogowacenia naskórka. Za proces ten odpowiada dermatolog, który diagnozuje chorobę na podstawie badania klinicznego, po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej dla nich lokalizacji. W wybranych przypadkach niezbędne może również okazać się wykonanie badania dermatoskopowego – dzięki niemu specjalista może obejrzeć zmiany skórne w powiększeniu i z odpowiednim oświetleniem, co pozwala mu na dostrzeżenie głębszych struktur danej zmiany. Diagnostyce łuszczycy służy również biopsja fragmentu pokrytego zmianą i przekazanie materiału do oceny histopatologicznej. Kluczowe znaczenie ma jednak rodzaj obserwowanych zmian: w przypadku podejrzenia łuszczycy stawowej przydatne może być badanie rentgenowskie stawów.
Wybrane metody diagnostyczne:
- standardowa ocena zmian skórnych,
- badania laboratoryjne, m.in. morfologia krwi,
- badanie histopatologiczne wycinka skóry,
- dermoskopia,
- badanie rentgenowskie stawów,
- ultrasonografia (USG),
- badania genetyczne,
- testy alergiczne.
Pamiętaj: łuszczycę diagnozuje się przede wszystkim na podstawie objawów klinicznych. Nie istnieją badania krwi specyficzne dla tej choroby.
Objawy łuszczycy kropelkowatej
Łuszczyca kropelkowata objawia się nagłym powstawaniem licznych czerwonych lub różowych grudek lub blaszek o średnicy od dwóch do piętnastu milimetrów. Mogą być pokryte srebrną, łuszczącą się skórą. Zmiany w łuszczycy kropelkowatej zazwyczaj rozsiane są na nogach, rękach i tułowiu, rzadziej rozwijają się na twarzy, uszach, paznokciach i skórze głowy.
Jeśli czynnikiem wyzwalającym chorobę był uraz skóry (np. skaleczenie, oparzenie, w tym oparzenie słoneczne, ukąszenie owada, tatuaż), istnieje duże prawdopodobieństwo, że zmiany pojawią się w uszkodzonej okolicy.
Pacjent z łuszczycą kropelkowatą może także odczuwać świąd oraz mieć widoczne przebarwienia pozapalne skóry.
Objawy choroby mogą ustępować samoistnie w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w części przypadków dochodzi jednak do nawrotów (nawet po roku od zaniku zmian skórnych). U części pacjentów łuszczyca kropelkowata przechodzi w typ plackowaty, charakteryzujący się obecnością dużych, żywoczerwonych wykwitów na skórze.
Łuszczyca skóry stóp – co to jest?
Psoriasis, bo tak się nazywa łuszczyca po łacinie, występuje zwykle na podeszwach dłoni i stóp oraz na skórze pokrywającej większe stawy, tj. kolana, kostki, łokcie. Zmiany, jakie wywołuje, są też zwykle takie same na wszystkich zajętych częściach ciała. Ogniska łuszczycy są pokryte grubą warstwą łusek skórnych i często sprawiają ból.
Od podologa wymagana jest znajomość pochodzenia tej choroby, odróżniania jej od innych, często bardzo podobnych chorób skóry oraz umiejętność postępowania w celu złagodzenia objawów (bolesności) i przywrócenia – szczególnie paznokciom – estetycznego wyglądu.
Najtrudniejszym przypadkiem łuszczycy skóry stóp jest jej forma pęcherzykowata nazywana też łuszczycą krostkową (palmoplantare pustuloese psoriasis). Jest ona niestety bardzo często mylona z grzybicą skóry, wypryskiem potnicowym, nadmiernym rogowaceniem naskórka spowodowanym nadpotliwością, rogowaceniem na skutek infekcji brodawkowej, liszajem płaskim czy atopowym zapaleniem skóry.
Oznacza to, że rany na skórze stóp, wysypki, deformacje paznokci czy boleśnie zdeformowane stawy nie muszą być wywołane łuszczycą skórną lub jej odmianą stawową (psoriasis arthritis).
