Luszczyca na rękach - objawy i leczenie

Objawy kliniczne

Pierwszymi objawami w początkowej fazie choroby będą pojedyncze elementy patologiczne w okolicy rąk. Na dłoniach, palcach, tylnej części dłoni mogą pojawić się płytki. Jeśli paznokcie są zaangażowane w proces patologiczny, istnieje ryzyko utraty wrażliwości i pojawienia się obrzęku tkanek.

Zwiększona suchość skóry powoduje pękanie dłoni. Widoczne są oznaki pogrubienia naskórka, które przypomina modzele.

Głównymi objawami łuszczycy na rękach będą:

• zwiększona suchość, wyraźne zaczerwienienie skóry,
• pogrubienie naskórka, zwiększenie objętości palców z powodu obrzęku,
• Pękanie, gdy płytka nazębna pęka
• czasami dochodzi do połączenia kilku elementów z uszkodzeniem zdrowej skóry.

Zimą i jesienią, kiedy przeważają chłodne dni, choroba objawia się intensywnym złuszczaniem się skóry. Bez leczenia istnieje możliwość zadrapania rąk infekcją, wtedy objawy są uzupełnione oznakami stanu zapalnego.

Łuszczyca - początki, wczesne objawy

U 90% chorych występuje łuszczyca zwyczajna (plackowata), której objawem są zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka.

W początkowej fazie choroby występuje tzw. wykwit pierwotny. Jest to czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość łebka od szpilki lub nieco więcej, ok. 1-2 cm. Wykwit pierwotny zapowiada pojawianie się kolejnych zmian na skórze. Niewielkie grudki pojawiają się na obszernych partiach skóry. Ich wysyp występuje zwłaszcza po przebytej anginie albo innej infekcji.

Wczesnym objawem łuszczycy jest także objaw Koebnera, czyli pojawienie się, w okresie 6-2 dni, specyficznych zmian skórnych w obrębie poprzedniego zadrapania naskórka.

Kolejnym etapem rozwoju łuszczycy jest występowanie większych zmian na skórze łokci, kolan, głowy i okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Te większe zmiany skórne to blaszki łuszczycowe pokryte charakterystycznymi, przylegającymi łuskami o srebrzystej barwie. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia oraz mogą pojawić się drobne krwawienia. Łuszczycy często towarzyszy świąd.

Zdarza się, że pierwszym objawem łuszczycy jest łuszczyca paznokci , która może występować samodzielnie lub może towarzyszyć zmianom skórnym w innych lokalizacjach. Objawem łuszczycy paznokci jest naparstkowanie, czyli punktowe wgłębienia w płytce paznokciowej. Na paznokciach widoczne jest też żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju. W zaawansowanej postaci łuszczycy paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami, dochodzi też do oddzielania się płytek paznokciowych.

Opcje leczenia łuszczycy

Choć łuszczycy nie da się wyleczyć całkowicie i trwale, istnieją skuteczne sposoby na łagodzenie występujących w jej przebiegu objawów. Specjaliści zalecają nierzadko wdrożenie farmakoterapii – stosowanie leków miejscowo, ogólnie lub w ramach terapii skojarzonej, w zależności od specyfiki danego przypadku. Duże znaczenie ma wówczas stopień nasilenia zmian, ich rozległość oraz częstotliwość nawrotu. Leczenie miejscowe ma na celu usunięcie łusek oraz zahamowanie nadmiernej proliferacji naskórka i stanu zapalnego. W takim procesie wykorzystywane są następujące środki:

• dziegcie (pochodne węgla kamiennego), głównie w formie maści i past,
• preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika,
• cygnolina w stężeniach od 0,5 do 2%, stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym,
• glikokortykosteroidy, o silnych właściwościach przeciwzapalnych, antyproliferacyjnych i immunomodulujących,
• analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol), przynoszące mniej działań niepożądanych niż miejscowo stosowane kortykosteroidy.

Uwaga: kiedy zmiany zajmują więcej niż 10% powierzchni ciała, a leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wdrożone może zostać leczenie ogólne – wskazaniem do jego rozpoczęcia jest też łuszczyca krostkowa, erytrodemia łuszczycowa oraz łuszczyca stawowa.

Elementy leczenia ogólnego:

• fototerapia,
• fotochemioterapia,
• stosowanie metotreksatu,
• podawanie cyklosporyny A,
• stosowanie retinoidów,
• wykorzystywanie leków biologicznych.

Czy wiesz, że: istnieją również domowe sposoby leczenia łuszczycy skórnej? Metody te powinny natomiast stanowić jedynie uzupełnienie zalecanej przez dermatologa terapii. W przebiegu tej choroby bardzo ważna jest pielęgnacja ciała za pomocą odpowiednich dermokosmetyków, m.in. płynów zawierających dziegieć czy środków złuszczających zrogowaciały naskórek.

Łuszczycowe zapalenie stawów - leczenie

Celem leczenia ŁZS jest zahamowanie postępu choroby i umożliwienie normalnego funkcjonowania. Chociaż nie zawsze jest możliwe, osiągnięcie pełnej remisji (czyli stanu, gdy nie ma żadnych cech obecności choroby), coraz częściej można utrzymać jej aktywność na małym poziomie.

Kluczowe jest jak najszybsze włączenie leczenia, aby zapobiec niesprawności i innym powikłaniom choroby. Sposób postępowania zależy od przebiegu łuszczycowego zapalenia stawów i musi być dostosowany do każdego pacjenta. Lekarz ustali je, biorąc pod uwagę aktywność choroby, stopień uszkodzenia stawów i innych narządów oraz choroby współistniejące. Najskuteczniejsze jest połączenie różnych metod postępowania, np. oprócz stosowania leków ważna jest rehabilitacja. Należy również wcześnie zapobiegać powikłaniom łuszczycowego zapalenia stawów, m.in. chorobom układu sercowo-naczyniowego. Istotne jest opracowanie z lekarzem efektywnego planu postępowania – wiąże się to z regularnymi wizytami oraz wykonywaniem badań laboratoryjnych oceniających skuteczność i ewentualne działania uboczne stosowanych leków.

Stopień zmian łuszczycowych na skórze często nie odzwierciedla ciężkości łuszczycowego zapalenia staów (np. łuszczycy objawiającej się wyłącznie zmianami na paznokciach może towarzyszyć zaawansowane zapalenie stawów). Dlatego oprócz leczenia dermatologicznego konieczna jest współpraca z reumatologiem. Wiele leków stosowanych ogólnoustrojowo zmniejsza zarówno zmiany skórne, jak i stawowe.

Łuszczycowe zapalenie stawów - leki

• niesteroidowe leki przeciwzapalne – u wielu osób wystarczają do opanowania objawów zapalenia stawów, natomiast nie wpływają na zmiany skórne (rzadko mogą spowodować ich pogorszenie – trzeba wtedy zastosować inny preparat), w okresie zaostrzenia choroby zażywa się je codziennie w odpowiednio dużej dawce, razem z posiłkiem, należy pamiętać o przeciwwskazaniach do ich stosowania (takich jak choroba nerek, nadciśnienie tętnicze czy choroba wrzodowa) oraz możliwych działaniach niepożądanych (zobacz także: Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy)
• glikokortykosteroidy – w łuszczycowym zapaleniu stawów podaje się je głównie do wnętrza zajętego stawu, tak aby skutecznie zmniejszyć objawy zapalenia
• leki modyfikujące działanie układu odpornościowego:
  • metotreksat – jest jednym z najczęściej stosowanych leków w przypadku aktywnego zapalenia stawów, często zmniejsza również zmiany skórne, lek ten podaje się raz w tygodniu – doustnie lub podskórnie, przy jego stosowaniu stosuje się suplementację kwasu foliowego,
  • inne leki, takie jak: sulfasalazyna, cyklosporyna, azatiopryna i leflunomid
  

  ---

  luszczyca objawy rękach