U nas zapłacisz kartą
Leczenie i Zarządzanie Łuszczycą na Twarzy - Poradnik dla Pacjentów
Łuszczyca twarzy – co pomaga a co nie?
Jeśli łuszczyca na twarzy w Twoim przypadku wiąże się z występowaniem podrażnień lub zmian, które nie wyglądają zbyt estetycznie, postaraj się ograniczyć stres. To w wielu przypadkach główne źródło problemu, które często powiększa się wraz z obecnością kolejnego wykwitu . Możesz poszukać także wsparcia u społeczności osób chorych na łuszczycę lub umówić się na wizytę u psychoterapeuty, który pomoże Ci poradzić sobie z problemem.
Ważne jest również ograniczenie wszelkich czynników o działaniu intensyfikującym objawy. Do tzw. wyzwalaczy zalicza się m.in.:
- palenie papierosów,
- spożywanie alkoholu,
- przebywanie w pomieszczeniach o zbyt suchym powietrzu,
- brak stosowania filtrów UV,
- a także nadmierne pocieranie cery.
Drapanie skóry może przynieść chwilową ulgę, a tym samym wyrządzić więcej szkody dla cery dotkniętej łuszczycą niż pozostałe czynniki drażniące.
Krok 1. Borowinowo-solankowy emulsjożel
Krok 2. Biosiarczkowy emulsjożel
Krok 3. Maska siarczkowa
Krok 4. Żel siarczkowy do kąpieli
Łuszczyca na twarzy – jak leczyć?
Leczenie łuszczycy najlepiej rozpocząć od konsultacji ze specjalistą. W tym celu umów wizytę u dermatologa. Rodzaj dobranej terapii w dużej mierze zależy od stopnia nasilenia objawów i rozprzestrzenienia zmian zapalnych na twarzy. W niektórych przypadkach wystarczy leczenie miejscowe polegające na regularnym stosowaniu maści i kremów o działaniu przeciwzapalnym. W stanach zaostrzenia objawów konieczne może być włączenie farmakoterapii.
Przy łuszczycy twarzy cerę możesz smarować kosmetykami na bazie naturalnej wody siarczkowej. Autorski program 4 kroków Dr Dudy pomoże Ci zadbać twarz poprzez jej właściwe oczyszczenie, ochronę, regenerację i nawilżenie . Woda siarczkowa ze względu na bogactwo mikro- i makroelementów oraz keratolityczne i keratoplastyczne działanie dobroczynnie wpływa na naskórek i regeneruje go. Przy regularnym stosowaniu uzdrowiskowych kosmetyków pielęgnacyjnych osoby z cerą łuszczycową odczuwają zauważalną poprawę wyglądu skóry, znikają również dokuczliwe objawy, takie jak swędzenie i podrażnienia.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Objawy łuszczycy
Łuszczyca zwyczajna stanowi 85% wszystkich przypadków tej choroby. Pierwsze objawy w większości przypadków pojawiają się na łokciach, kolanach, prostownikach kończyn, dłoniach, stopach, owłosionej skórze głowy, paznokciach. Charakterystycznym objawem klinicznym łuszczycy jest płasko-wyniosła grudka łuszczycowa barwy czerwonej zróżnicowanej wielkości, wyraźnie odgraniczona od otoczenia. Grudki pokryte są srebrzystą łuską, mogą się zlewać ze sobą. W obrębie zmian dochodzi do znacznego stopnia obniżenia nawilżenia naskórka, co objawia się zwiększoną suchością skóry. Łuszczyca uogólniona występuje rzadko, obejmuje cała powierzchnie ciała i może być wywołana nieprawidłowym stosunkiem przyjmowanych ogólnie glikokortykosterydów, infekcją lub nawet fototerapią czy oparzeniem słonecznym.
U pacjentów z łuszczycą obserwuje się gorączkę, leukocytozę, obrzęki stawów, niewydolność nerek i serca. W łuszczycy występuje objaw Koebnera, jest to odpowiedź izomorficzna. Objawia się wywołaniem zmian łuszczycowych w miejscach po urazie wcześniej zdrowej skóry, zadrapań, w miejscach cięć operacyjnych, przekłuć uszu, otarć itp.
Łuszczyca głowy (owłosionej skóry głowy)
Inne miejsca występowania zmian łuszczycowych to owłosiona skora głowy - łuszczyca przypomina wtedy łojotokowe zapalenie skóry. Nawykowe drapanie spowodowane świądem, w 60% przypadków powoduje nasilenie zmian na bocznej i tylnej powierzchni skóry głowy, za uszami, na czole i karku. Zmiany łuszczycowe mogą być jedną z najczęstszych przyczyn zapalenia ucha zewnętrznego. Wykwity łuszczycowe rzadko występują na twarzy. Rumień i łuszczenie może obejmować brwi, a u mężczyzn owłosioną skórę brody.
